ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 386

ไม่นานนัก ชิงอู้ก็เร่งรีบวิ่งเข้ามา

มู่เหยาแสร้งทำท่าทีเหลือเชื่อ รีบพาชิงอู้ออกไปทันที

ท่าทีนี้ดึงดูดความสนใจขององค์หญิงใหญ่กับซูหรงทันที

องค์หญิงใหญ่แลซูหรงสบตากัน ก่อนจะลุกขึ้นมุ่งไปยังทางที่มู่เหยาจากไป

จนออกจากสวนดอกไม้แล้ว ก็พลันได้ยินเสียงตื่นตระหนก

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ทั้งสองหยุดเดิน ตั้งใจเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวทางมู่เหยา

ชิงอู้กวาดหางตาเห็นชายเสื้อของทั้งสองที่กำลังซ่อนอยู่หลังประตู จึงพูดให้ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม

“พระชายา ท่านรีบไปดูเถิด วันนี้ท่านอ๋องไม่รู้ว่าเป็นอะไร หลังดื่มสุราไปเพียงนิดก็บอกว่ามึนเมา จึงให้ฉางชิงพยุงไปพักผ่อน”

“แต่ไม่คิดเลยว่า… พอฉางชิงกลับไปดูอีกที ก็เห็นสาวรับใช้ผู้หนึ่งวิ่งออกจากห้องนอนของท่านอ๋องโดยที่เสื้อผ้ายุ่งเหยิง!”

มู่เหยาตกใจอุทานเสียงหนึ่ง ทว่าบนใบหน้ากลับเหลือบสบตาชิงอู้พลางแอบหัวเราะ

“ไฉนจึงเป็นเช่นนี้เล่า……”

นางจงใจทำเสียงสูง เอ่ยอย่างเสียขวัญ “เร็วสิ รีบนำข้าไปเถิด”

ชิงอู้พยักหน้ารับแล้วก้าวออกไปก่อน

ครั้นเสียงฝีเท้าหายไป ในดวงตาซูหรงก็เต็มด้วยความขัดใจเป็นอย่างมาก!

“พี่หญิงใหญ่ หากยามนี้ข้าไป เรื่องนี้ก็จักเป็นเรื่องที่แน่นอนดุจตะปูตอกกระดาน !”

องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้ว จ้องซูหรงที่เอ่ยอย่างร้อนรนว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่เห็นกับตา อาศัยเพียงคำผู้อื่น จะไปใส่ใจทำไมเล่า เจ้าจงกลับไปก่อน ข้าจะไปดูเอง”

ซูหรงกลับดื้อดึงไม่ยอมไป

องค์หญิงใหญ่จนปัญญาจึงจำต้องพานางไปทางที่มู่เหยาจากไป ทำท่าเหมือนชมสวน

มู่เหยาเวลานั้นมาถึงเรือนน้อยแล้ว

เยี่ยนสวินสวมชุดดำทั้งตัวยืนอยู่ข้างกาย เบื้องหน้ามีสาวรับใช้ที่กำลังคุกเข่าอยู่

เครื่องนุ่งห่มใต้ผ้าคลุมของสาวรับใช้นั้นไม่เรียบร้อย รอยบนลำคอเห็นได้ชัดว่าถูกกระทำชำเรา

มู่เหยาเหลือบตามองบ่าวรับใช้ที่กำเริบเสิบสาน “ท่านอ๋องจะจัดการอย่างไรหรือ?”

“ถ้วยสุรานั้นข้าไม่ได้ดื่ม แต่ยกให้บ่าวข้างกายท่านผู้เฒ่าซุน ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” เยี่ยนสวินแสดงความไม่พอใจ ตราโทษซูหรงกับองค์หญิงใหญ่ไว้ในใจ

“เจ้าต้องการเช่นไร?”

หางตาเขาเหลือบเห็นเงาสองร่างที่ก้าวเข้ามาในประตูเรือน ความหนาวเหน็บในใจก็ยิ่งทวีขึ้น

มู่เหยาถอนหายใจอย่างจนใจ หันมองเยี่ยนสวินด้วยแววตาเจือความเศร้า “เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่อาจฆ่านางได้ รับไว้ในจวนฉู่อ๋องเป็นอนุภรรยาก่อนเถิด”

เห็นนางรับคนเข้าจวนฉู่อ๋องเป็นอนุภรรยาง่ายดายเพียงนี้ ซูหรงก็เดือดดาลจนแทบกัดฟันแตกเป็นผง!

แค่สาวรับใช้ยังเข้าจวนฉู่อ๋องได้

แต่ตัวนางเป็นถึงองค์หญิงกลับเข้าไม่ได้!

นี่คืออะไรกัน!

องค์หญิงใหญ่ดึงซูหรงที่กำลังจะก้าวออกไป ให้ถอยกลับมาด้านหลัง

ซูหรงโกรธจนอกกระเพื่อมแรง ทว่าจำต้องถอยหลังไป

“นี่มันเรื่องอันใดกันหรือ?”

องค์หญิงใหญ่ยิ้มก้าวออกไป มองสาวรับใช้ที่มีคนพยุงขึ้นมา ทำทีตกใจเล็กน้อย “สาวรับใช้ผู้นี้…”

นางทำท่าจะเอื้อนเอ่ย แต่กลับหยุดลง สายตากวาดผ่านผู้คนอยู่ตรงนั้น

“อาหน่วน เสี่ยวสวินก็ยังหนุ่มแน่นไฟแรง ต่อให้ต้องการสาวใช้คนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ทว่าเจ้าพึ่งเข้าจวนฉู่อ๋อง อย่าได้มีชื่อเสียงว่าเป็นสตรีขี้หึงเลย”