ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 385

“หากฮูหยินสามารถเกลี้ยกล่อมใต้เท้าสวี่ให้เข้าเฝ้าเพื่อกราบทูลลาออกจากราชการด้วยตนเองได้ เกียรติยศของตระกูลสวี่ก็ยังจะดำรงอยู่ต่อไป”

“มิเช่นนั้นแล้ว เกรงว่าบุตรธิดาของท่านก็อาจถูกไต่สวนไปด้วย อีกทั้งใต้เท้าสวี่ก็รับราชการมานานนัก หากการสืบสวนครั้งนี้พบเจอสิ่งที่ไม่สมควรเข้า”

“เกรงว่าจะสร้างความกริ้วโกรธให้แก่ฝ่าบาท และเมื่อถึงยามนั้น อนาคตของบุตรธิดาทุกคนของท่าน คงต้องจบสิ้นลงเป็นแน่”

ได้ฟังดังนั้น

หัวใจฉีซื่อก็สั่นสะท้าน!

นางย่อมรู้ดีว่าจุดจบของการถูกยึดทรัพย์นั้นเป็นเช่นไร

และบุตรธิดาของนางแต่ละคน บัดนี้ล้วนเติบโตมาอย่างมีความสามารถและอนาคตไกล

หากต้องมาอนาคตดับวูบลงเพราะเรื่องนี้ สวรรค์ของตระกูลสวี่คงได้พังทลายลงอย่างแท้จริง!

ฉีซื่อมองไปยังมู่เหยาด้วยแววตาตื่นตระหนก “พระชายาฉู่ หากว่าสามีของข้าเข้าเฝ้าเพื่อทูลขอเกษียณอายุด้วยตนเอง เช่นนั้นอนาคตของลูก ๆ ข้า...”

มู่เหยาเพียงกะพริบตา เรื่องที่ฝ่าบาทตัดสินใจแล้ว นางย่อมไม่กล้าล่วงเกินลิขิตฟ้า

ทว่า นางก็รู้ว่าควรจะตอบเช่นไร

“ไม่ว่าฝ่าบาทจะทรงจัดการเช่นไร ก็ย่อมดีกว่าผลลัพธ์ที่ท่านอ๋องต้องบุกไปยึดทรัพย์ที่จวน”

“ดังนั้น คงต้องให้สวี่ฮูหยินไปเกลี้ยกล่อมใต้เท้าสวี่ให้มากหน่อยเถิด”

กล่าวจบ มู่เหยาก็ถอนหายใจพลางลุกขึ้นยืน

โดยไม่สนใจสีหน้าของคนที่นั่งอยู่เบื้องหลังอีกต่อไป

ฉีซื่อนั่งนิ่งงันอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งได้ยินเสียงขององค์หญิงใหญ่จึงได้สติกลับคืนมา

“เหตุใดสวี่ฮูหยินจึงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก หรือว่าพระชายาฉู่ล่วงเกินท่านเข้า? เด็กคนนี้ยังเยาว์วัยนัก หากมีสิ่งใดที่ต้อนรับขับสู้ได้ไม่ทั่วถึง ก็ขอสวี่ฮูหยินโปรดอภัยด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉีซื่อก็มององค์หญิงใหญ่ด้วยแววตาประหลาดใจ

แต่นางย่อมไม่เอ่ยถึงเรื่องที่สนทนากับมู่เหยาเมื่อครู่ให้คนตรงหน้าฟัง

นางทำเพียงยกมือขึ้นทาบที่อกแล้วยิ้ม “คนแก่แล้ว อายุมากแล้ว แค่พูดคุยไม่กี่ประโยคก็รู้สึกเหนื่อย ไม่ได้เกี่ยวกับพระชายาฉู่เลย”

เมื่อเห็นว่านางไม่ยอมพูด

องค์หญิงใหญ่ก็ไม่ได้คาดคั้นต่อ เพียงแต่ทอดสายตามองไปยังทิศทางที่มู่เหยาเพิ่งจากไป ในใจรู้สึกไม่สงบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เหตุใดซูหรงไปนานเพียงนี้แล้วยังไม่กลับมา?

หรือว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น?

ช่างเถิด รออีกสักหน่อยแล้วค่อยว่ากัน

“นำคนไปทิ้งไว้ที่ทางเดินเมื่อครู่นี้ ทำให้ดูเหมือนว่านางเป็นลมไปเอง ส่วนน้ำชาก็ให้เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ทำราวกับว่าพวกเราไม่รู้เรื่องนี้”

ทั้งสามคนรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่

มู่เหยาเดินออกจากเรือนเล็ก สั่งให้ชิงอู้ไปส่งข่าวให้เยี่ยนสวินที่เรือนหน้า จากนั้นจึงกลับมาที่เรือนหลังเพื่อสั่งให้เริ่มงานเลี้ยงได้

ไม่นานนัก ซูหรงก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าฉงนและขมวดคิ้วมุ่น

องค์หญิงใหญ่เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบคว้าแขนนางเข้ามาใกล้ “ไปที่ใดมา? เรื่องที่ให้ไปทำ จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”

ซูหรงย่อมไม่กล้าบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง จึงทำได้เพียงก้มหน้าพยักหน้า

องค์หญิงใหญ่มองนางแวบหนึ่ง แล้วจึงชายตามองไปยังมู่เหยาที่กำลังสนทนากับผู้อื่น ก่อนจะเอ่ยปากในที่สุด

“ไม่ว่าเจ้าจะลงมือไปแล้วหรือไม่ ก็อย่าไปที่นั่นอีก เผื่อว่าจะมีกับดัก”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา

ซูหรงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในทันที

เพียงแต่ในใจยังคงรู้สึกเจ็บใจอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงตอนที่ตนฟื้นขึ้นมาในพงหญ้า ก็ยังคงหวาดหวั่นไม่หาย

มู่เหยาเหลือบมองเห็นว่าซูหรงไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนไหวใด ๆ ในใจก็พอจะคาดเดาได้ จึงลอบส่งสัญญาณทางสายตาให้แก่ชิงอู้