ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 96

มู่เหยาเม้มริมฝีปาก หันหลังเเละเดินออกจากห้องหนังสืออย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นดังนั้น หนิงจู๋ก็รีบตามไปทันที

เมื่อเห็นคุณหนูที่มีสีหน้าเคร่งขรึม นางอดใจเต้นไม่ได้

เมื่อกลับมาถึงภายในห้อง จู่ๆมู่เหยาก็หยุดเดินกระทันหัน เเล้วหันขวับกลับไปมองหนิงจู๋ด้วยสายตาที่หนิงจู๋ไม่เคยเห็นมาก่อน นั่นคือความจริงจัง!

“หนิงจู๋ ข้าถามเจ้า หลังข้าฟื้นจากอาการหมดสติในตอนนั้น ข้าลืมอะไรไปหรือไม่”

หนิงจู๋อึ้งไปเล็กน้อย เเววตาฉายแววตื่นตระหนก

ซึ่งถูกมู่เหยาที่จ้องมองอยู่จับได้ทันที!

“ไม่…ไม่มีเจ้าค่ะคุณหนู…”

หนิงจู๋ตอบตะกุกตะกัก กำลังจะหาข้ออ้างหนีไป

ก็ถูกคนจับเเขนไว้เเน่น!

“หนิงจู๋ เจ้าอยู่ข้างกายข้ามาตั้งเเต่เด็ก ถ้าเจ้ามีอะไรปกปิดไม่บอก ข้าถือว่าเป็นการทรยศ เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เสียงที่เย็นชาและเคร่งขรึมทำให้ใบหน้าของหนิงจู๋ซีดเผือดลงไปอีก

มู่เหยาปล่อยมือ หันไปนั่งบนเก้าอี้ รัศมีรอบตัวน่าเกรงขาม

ทว่าไม่ได้พูดอะไรอีก

หนิงจู๋รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร นางทรุดตัวลงกับพื้นทันที!

“คุณหนู บ่าว บ่าวไม่ทราบจริงๆเจ้าค่ะ”

มู่เหยาทิ้งถ้วยชาอย่างเเรง เเสร้งทำเป็นโกรธ “ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าจะสืบหาเอง!”

หนิงจู๋เงยหน้าขึ้นมาทันที นางรู้ว่าคุณหนูบ้านตัวเองไม่เคยพูดเท็จ

หลังจากหลับตาลงอย่างจำนนเเล้ว นางก็พูดช้าๆว่า “คุณหนู ตอนนั้นคุณหนูหมดสติไปสองครั้ง ครั้งที่สองที่หมดสติไป เป็นเพราะคุณหนูเห็นพี่สะใภ้ใหญ่เสียชีวิตต่อหน้าคุณหนูเจ้าค่ะ”

เห็นกับตาตัวเอง?

มู่เหยานึกถึงความฝันในคืนนั้นขึ้นมาทันที มือของนางสั่นไม่หยุด

เเสดงว่า สิ่งที่นางฝันไปเป็นเรื่องจริงทั้งหมด

เเต่ทำไมนางถึงจำไม่ได้เลยสักนิด และยังรู้สึกว่า…ท่านอาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ?

“เพราะอะไรข้าถึงจำไม่ได้”

เสียงของมู่เหยาสั่นเครือ นางพยายามลุกขึ้นไปใกล้หนิงจู๋ เเต่ขาทั้งคู่กลับอ่อนเเรงทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าหนิงจู๋

หนิงจู๋ตกใจรีบเอื้อมมือไปประคอง “คุณหนู!”

หนิงจู๋ก็เริ่มหวาดกลัวเช่นกัน ไม่สนใจมารยาทหรือลำดับขั้น นางจับเเขนของมู่เหยาไว้เเน่น ร่างกายของนางก็สั่นไม่หยุด!

“คุณหนู บ่าว บ่าวจะ…”

แววตาของมู่เหยาเคร่งขรึมลง นางจับมือของหนิงจู๋ไว้เเน่น “ไม่ มีชิงอู้กับชิงอิ่งอยู่ ข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องอะไรกับเจ้าเเน่”

“เรื่องทั้งหมดเมื่อครู่ ถือสะว่าข้าไม่ได้ยินมาก่อน ท่านอายังเสียชีวิตเพราะอาการป่วย เข้าใจไหม”

หนิงจู๋พยักหน้าหงึกๆ เเละมองไปรอบๆด้วยความหวาดกลัว

นางกลัวว่าตัวเองจะต้องเจอจุดจบเดียวกับสาวใช้คนนั้น

“ไม่กี่วันมานี้ เจ้าต้องอยู่กับข้าไม่ให้ห่างเลยนะ อีกฝ่ายอาจจะไม่ได้ส่งคนมาเฝ้าเเล้วก็ได้ ถ้ามีคนเฝ้าอยู่จริงๆ ชิงอู้พวกนางไม่ทันสังเกตุเห็น ก็แปลว่าเจ้าและข้าคงถึงฆาตเเล้ว”

เเม้จะพูดอย่างนั้น มู่เหยากลับคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะเเฝงตัวอยู่ข้างกายเเค่ตอนที่นางยังเด็กเท่านั้น

ตอนนี้เกรงจะไม่มีเเล้ว

อย่างไรก็ตาม การระมัดระวังย่อมดีกว่าเสมอ

มู่เหยาดึงหนิงจู๋ให้ยืนขึ้น เเละบอกให้นางทำตัวเหมือนเดิม จากนั้นก็ยกมือขึ้นจิบชา

รสขมเล็กน้อยแผ่ซ่านไปทั่วริมฝีปากเเละฟัน ทำให้หัวใจของมู่เหยาที่เต้นระรัวสงบลง