บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1093

บทที่ 1093 มังกรเหยียบย่ำงูเห่า

ในตอนนั้น ทหารยามที่ถูกจ้าวอวี้หลงจับไว้ก็หมดสติไปเพราะเสียเลือดมากเกินไป อีกทั้งยังทนความเจ็บปวดไม่ไหว

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น จ้าวอวี้หลงก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ ภายใต้สายตาตกตะลึงของหวังฉีและหัวหน้าทหารยามอำเภอหมิง จ้าวอวี้หลงชักดาบสั้นออกมาจากเอวด้านหลัง แล้วฟันแขนขวาของทหารยามขาดในทันที

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้หัวหน้าทหารยามตกใจจนหน้าซีด พวกคนเหล่านี้ไม่ใช่ทหารธรรมดาเลย พวกเขาโหดเหี้ยมยิ่งกว่าโจรที่ไม่เกรงกลัวความตาย

หรือว่าพวกเขาไม่ใช่ทหารผ่านศึกที่ถอยร่นมาจากแนวหน้า แต่เป็นทหารศัตรูที่ปลอมตัวแทรกซึมเข้ามาในเขตแดนต้าเหลียง?

นี่คงอธิบายได้ว่าทำไมทหารกลุ่มนี้ที่ขอเดินผ่านถึงได้อหังการเช่นนี้

จ้าวอวี้หลงเก็บดาบสั้น โยนแขนที่ขาดลงบนตัวทหารยาม พูดเสียงเย็น “ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ!”

จ้าวอวี้หลงไม่สนใจทหารยามที่สลบไปอีก เขาย่อตัวลงมองหลิวอวิ๋นชิว ถามเสียงทุ้ม “ที่เจ้าพูดมาก่อนหน้านี้เป็นความจริงทั้งหมดหรือ?”

เมื่อรู้สึกถึงแววตาเยือกเย็นของจ้าวอวี้หลง หลิวอวิ๋นชิวก็กลัวจนตัวสั่น แม้นางยังเด็ก แต่อย่างที่ว่า ลูกคนจนต้องโตเร็ว วุฒิภาวะของนางจึงสูงมาก

แม้ทหารตรงหน้าจะน่ากลัว แต่ถ้าพวกเขาจากไป ไม่ว่าจะเป็นตระกูลหวังหรือศาลว่าการอำเภอก็คงไม่ปล่อยพี่น้องทั้งสามคนไว้แน่

แม้แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลหลิวก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย

นางไม่มีทางเลือก จำต้องทุ่มเทสุดตัว

“ทุกสิ่งที่ข้ากล่าวมาล้วนเป็นความจริง หากแม่ทัพไม่เชื่อ ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลหลิวทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดชีวิตสามารถเป็นพยานได้”

เพียงแค่คำพูดนี้ก็เพียงพอแล้ว จ้าวอวี้หลงไม่พูดอะไรอีก หมุนตัวเดินไปหาฉินเฟิง

หลิวอวิ๋นชิวคิดว่าจ้าวอวี้หลงกำลังจะจากไป สีหน้าของนางดูสิ้นหวังถึงขีดสุดในทันที ดูเหมือนว่านางจะเดิมพันผิดคนเสียแล้ว

ความหวังที่ว่านั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่ผ่านมาเพียงชั่วครู่…

จ้าวอวี้หลงเดินมาที่ใต้ม้าศึกของฉินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “พี่ฉินข้าได้สอบถามเรื่องราวจนกระจ่างแล้ว”

“ชาวบ้านเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกคนมั่งมีในเมืองรังแก”

“ที่ว่าเป็นนักโทษหลบหนีนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงสาวใช้ที่ทนการดูถูกเหยียดหยามไม่ไหว จึงหนีออกมาจากบ้านคนมั่งมีเท่านั้น”

“สาวใช้คนนั้น เด็กสาว และหญิงสาวที่ถูกทำให้สลบ ทั้งสามคนเป็นพี่น้องกัน พวกนางแซ่หลิว เป็นคนจากหมู่บ้านตระกูลหลิว”

เมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ฉินเฟิงพยักหน้าเบา ๆ เมื่อได้ยื่นมือเข้าช่วยแล้ว ก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ทำบุญต้องทำให้ถึงที่

ฉินเฟิงควบม้าเข้ามาใกล้ฝูงชน มองลงมาจากที่สูงไปยังหลิวอวิ๋นชิวที่กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

“เด็กน้อย เจ้าชื่ออะไร?”

หลิวอวิ๋นชิวมองดูฉินเฟิงแล้วหันไปมองจ้าวอวี้หลงในที่สุดนางก็เข้าใจว่าผู้นำที่แท้จริงของกองทหารม้านี้ก็คือชายหนุ่มที่ดูสุภาพผู้นี้

นางรีบคว้าโอกาสรอดชีวิตอีกครั้ง รีบตอบว่า “ข้าชื่อหลิวอวี๋ชิว เป็นบุตรีคนที่สามของตระกูล”

ฉินเฟิงพยักหน้าเบา ๆ หันไปมองกองทหารม้าทมิฬแล้วถามขึ้นว่า “แพทย์ทหารอยู่ที่ใด?”

ในชั่วขณะต่อมา ทหารม้าในชุดเกราะหนักที่ดูไม่แตกต่างจากกองทหารม้าทมิฬคนอื่น ๆ ก็รีบเดินเข้ามา

เมื่อเข้ามาใกล้ ทุกคนถึงเห็นชัดว่าทหารม้าผู้นี้มีเพียงแหลนม้าและดาบสั้นที่เอวเท่านั้น ไม่มีอาวุธอื่นใด

ทั้งบนหลังม้าและที่ว่างบนตัวเขาเต็มไปด้วยกล่องไม้และถุงผ้าขนาดต่าง ๆ

แม้แพทย์ทหารจะไม่เชี่ยวชาญการรักษาโรค แต่กลับชำนาญเรื่องบาดแผลภายนอกเป็นอย่างดี

ฉินเฟิงชี้ไปที่หลิวอวิ๋นชุนที่สลบไป พูดเบา ๆ ว่า “ไปดูหน่อย รักษาได้หรือไม่”

แพทย์ทหารรีบลงจากม้าวิ่งไปที่ข้างกายหลิวอวิ๋นชุน เมื่อฉีกเสื้อผ้าที่ถูกทุบตีจนพังออก แม้แต่แพทย์ทหารที่เคยเห็นเหตุการณ์ร้ายแรงมามากมายก็ยังต้องสูดหายใจเฮือก

ชาวบ้านที่อยู่ในที่นั้นต่างเหงื่อตกให้กับจ้าวอวี้หลง

โดยเฉพาะหลิวอวิ๋นชิว หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หากไม่ใช่เพราะนางไปขอความช่วยเหลือจากจ้าวอวี้หลงพวกเขาก็คงไม่ต้องมาพัวพันกับเรื่องนี้…

แต่ตอนนี้จะมาคิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในขณะที่หลิวอวิ๋นชิวหมดหวังแล้ว คิดว่าจ้าวอวี้หลงจะต้องถูกทรมานจนตาย ส่วนกองทหารม้าที่เหลือก็จะถูกขับไล่

จ้าวอวี้หลงกลับไม่สนใจ พูดอย่างเรียบเฉย “ให้ข้าคุกเข่า?!”

“ทั่วทั้งต้าเหลียงข้าคุกเข่าให้เพียงสามคนเท่านั้น”

“หนึ่งคือฝ่าบาทองค์ สองคือบิดามารดาผู้ให้กำเนิด สามคือผู้บังคับบัญชา”

หวังฉีหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆๆ พูดได้ดี! น่าเสียดายที่เจ้าต้องตาย!”

“ชีวิตต่อชีวิต พวกเจ้าฆ่าคนของข้าไปกี่คน ก็ต้องตายที่นี่เท่านั้น!”

“วันนี้ เจ้าไม่คุกเข่าก็ต้องคุกเข่า!”

ในตอนนั้น กองทหารม้าทมิฬรอบข้างต่างพากันหัวเราะลั่น

“ฮ่า ๆๆ แม่ทัพแม่ทัพวันนี้พวกข้าได้เปิดหูเปิดตาเสียที ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า อะไรที่เรียกว่า ยมบาลยังพอว่า แต่ลูกน้องนี่ช่างกวนประสาท”

“แค่คนมั่งมีตัวเล็ก ๆ กลับกล้าสั่งให้แม่ทัพแม่ทัพคุกเข่า ช่างแปลกจริง ๆ!”

“แม่ทัพแม่ทัพถึงจะคุกเข่า ก็คุกเข่าให้ผู้บังคับบัญชาเท่านั้น เจ้าเป็นใครกัน?”

เมื่อเผชิญกับเสียงเยาะเย้ยของกองทหารม้าทมิฬหวังฉือโกรธจนหน้าแดง “พูดเหลวไหล! ที่นี่คืออำเภอหมิง ไม่ว่าผู้บังคับบัญชาของพวกเจ้าจะเป็นใคร ก็ต้องก้มหัวให้ที่นี่”

“ผู้บังคับบัญชาของพวกเจ้าเป็นใครกัน? พูดมาซิ ให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาบ้าง!”