บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1112

บทที่ 1112 องครักษ์เสื้อแพรออกตรวจการยามค่ำคืน

สายลมราตรีพัดผ่านเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศในป่าดูน่าอึดอัดยิ่งขึ้น

แม้แต่ซุนไป๋ที่เป็นโจรจรจัด ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ

เขากลั้นหายใจ ดวงตาทั้งสองคู่คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวรอบข้างอย่างระมัดระวัง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ความตึงเครียดของเขาจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

“ตกใจไปเปล่า ๆ”

“ที่นี่อยู่ใกล้อำเภอหมิงมากเกินไป อีกทั้งฉินเฟิงเพิ่งจากไปไม่นาน ระวังไว้ก่อนจึงจะปลอดภัย”

“อย่าเพิ่งนอน ถึงเวรเจ้าเฝ้ายามแล้ว”

ซุนไป๋หันตัวเปิดกระโจม ยกด้ามดาบขึ้นแล้วฟาดลงบนขาของอู๋เอ้อร์ลูกน้องของเขาทันที

อู๋เอ้อร์สะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บ ขยี้ตาที่ยังง่วงงุน ถามอย่างสงสัย “พี่ซุน มีอะไรหรือ?”

ซุนไป๋ขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงเข้ม “นอนเหมือนหมู ถึงถูกฆ่าก็คงไม่รู้ตัว”

“ต่อไปตอนกลางคืน แต่ละคนต้องเฝ้ายามสองชั่วยาม ป้องกันไม่ให้องครักษ์เสื้อแพรแอบเข้ามา”

อู๋เอ้อร์ที่เมื่อครู่ยังดูเซื่องซึม พอได้ยินคำว่า ‘องครักษ์เสื้อแพร’ ก็สะดุ้งตื่นเต็มที่ “อะไรนะ? องครักษ์เสื้อแพรมาแล้วหรือ?”

ซุนไป๋ต่อยเข้าที่อกของอู๋เอ้อร์ทันที พูดด้วยสีหน้าโมโห “ตะโกนบ้าอะไร! ยังไม่มาก็จะเรียกให้มาแล้ว”

“รีบเฝ้าระวังไว้ อย่าจุดไฟ และห้ามส่งเสียงใด ๆ เด็ดขาด แค่นั่งยอง ๆ เฝ้าดูข้างกระโจมก็พอ”

หลังพูดจบ ซุนไป๋ก็ไม่สนใจอู๋เอ้อร์อีก เขาทิ้งตัวลงในกระโจมแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

อู๋เอ้อร์นั่งยอง ๆ ข้าง ๆ มองรอบป่าที่มืดจนยกมือขึ้นแทบมองไม่เห็นนิ้ว หลังของเขาสั่นด้วยความกลัว

เขาไม่ได้กลัวความมืด แต่กลัวองครักษ์เสื้อแพร

ตั้งแต่อู๋เหอลี่จากไป พวกเขาก็ได้พูดถึงชื่อเสียงขององครักษ์เสื้อแพรพวกนั้นเป็นเหมือนมังกรที่เห็นแต่หัวไม่เห็นหาง อีกทั้งวิธีการก็โหดเหี้ยมยิ่งนัก หากตกอยู่ในเงื้อมมือขององครักษ์เสื้อแพรคงได้แต่อยากมีชีวิตก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้

การเจอกับองครักษ์เสื้อแพรนั้น น่ากลัวยิ่งกว่าเจอผีเสียอีก

ขณะที่อู๋เอ้อร์กำลังภาวนาอ้อนวอนขอให้องครักษ์เสื้อแพรอย่าได้พบเจอตนเองนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากกระโจมข้าง ๆ

แม้ทัศนวิสัยในป่าเขาจะแย่มาก แต่ด้วยสายตาอันดีแต่กำเนิดของอู๋เอ้อร์ เขากลับเห็นเงาดำ ๆ ลอดเข้าไปในกระโจม

อู๋เอ้อร์คิดว่าคงมีคนลุกไปปลดทุกข์ จึงรีบเรียกเบา ๆ “พี่ชาย ไปไหนมา”

“พี่ชาย?”

เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากในกระโจม อู๋เอ้อร์รู้สึกสงสัย จึงคลานเข้าไปแล้วเปิดม่าน ถามเสียงเบา “เมื่อกี้ใครเข้ามา”

ในกระโจมมีคนนอนอยู่สามคน แต่ไม่มีใครตอบอู๋เอ้อร์

บางทีพวกเขาอาจจะหลับสนิทไปแล้ว?

อู๋เอ้อร์ไม่คิดมากอีกต่อไป แต่ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไป เขากลับได้กลิ่นคาวจาง ๆ ลอยมา

“กลิ่นอะไรกัน?”

อู๋เอ้อร์ขมวดคิ้ว สูดหายใจเข้าแรง ๆ กลิ่นคาวเหม็นพุ่งเข้าจมูกทันที

“พวกเจ้าคนไหนฉี่ในกระโจมกัน?”

“เหม็นจนข้าแทบตาย!”

อู๋เอ้อร์รู้สึกทั้งโมโหและขบขัน ขณะที่กำลังบ่นพลางปล่อยม่านลง เมฆที่ปกคลุมบนท้องฟ้าพอดีสลายตัว แสงจันทร์สีขาวนวลสาดส่องลงมายังพื้นดิน

แสงริบหรี่วูบหนึ่งสะท้อนออกมาจากในกระโจม

รอยยิ้มของอู๋เอ้อร์แข็งค้าง เขาขยี้ตาแรง ๆ รีบเปิดม่านออกทั้งหมด

อาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่ มองสำรวจสถานการณ์ในกระโจมอย่างละเอียด เห็นเงาดำ ๆ กำลังย่อตัวอยู่บริเวณศีรษะของพี่น้องทั้งสามคน

เงาดำนั้นใช้มือซ้ายปิดปากและจมูกของพี่น้องคนหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างกำมีดสั้นไว้ กำลังเลื่อนไปมาที่ลำคอของพี่น้อง

ผ่านไปสักพัก เขาจึงรวบรวมความกล้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เห็นเงาดำทะมึนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เนื่องจากยืนหันหลังให้แสงจันทร์พอดี อู๋เอ้อร์จึงเห็นเพียงว่ามีคนยืนอยู่ตรงหน้า นอกจากนั้นไม่เห็นอะไรเลย ทันใดนั้น แสงไฟก็ลุกวาบขึ้น

ในชั่วพริบตา แสงสว่างก็เผยให้เห็นคนตรงหน้า ภายใต้สายตาอันตกตะลึงของอู๋เอ้อร์ ชายในชุดแพรสีดำ สวมหมวกปีกกว้าง พกดาบสั้นที่เอว กำลังก้มมองเขาด้วยรอยยิ้ม

ก่อนที่อู๋เอ้อร์จะหายจากอาการตกใจ คบเพลิงอีกสี่ดวงก็ปรากฏขึ้นรอบตัว

ชายในชุดแพรสีดำสี่คนยืนอยู่ทั้งสี่ทิศ ล้อมค่ายพักเอาไว้

ส่วนในกระโจมทั้งสามหลังของค่าย มีชายในชุดแพรเดินออกมาคนละหลัง

แต่ละคนถือศีรษะที่มีเลือดหยดติ๋ง ๆ คนละสามหัว

อู้เอ้อร์มีชีวิตมาถึงป่านนี้ ไม่เคยเจอเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้มาก่อน ค่ายแห่งนี้ไม่เหมือนถูกบุกรุก แต่กลับเหมือนเจอผีมากกว่า มิเช่นนั้นคนทั้งเก้าคนที่มีคนเฝ้ายามอยู่ จะถูกตัดหัวอย่างไร้สุ้มเสียงได้อย่างไร

“ขอความปรานีด้วย!”

เสียงร้องขอชีวิตอย่างสิ้นหวังของอู้เอ้อร์ก้องกังวานไปทั่วป่าเขา

เขาคุกเข่าก้มหัวคำนับอย่างบ้าคลั่ง หวังว่าอีกฝ่ายจะไว้ชีวิตสุนัขอย่างตน แต่น่าเสียดายไม่ว่าจะร้องตะโกนอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีตอบสนองใด ๆ

เมื่ออู้เอ้อร์เงยหน้าขึ้น ชายตรงหน้ายังคงมีรอยยิ้มประหลาดติดอยู่บนใบหน้า

“ร้องสิ ทำไมไม่ร้องต่อล่ะ?”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบที่ทำให้หัวใจสั่นสะท้าน อู้เอ้อร์รู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัดแน่น จนหายใจไม่ออก

“พวกท่านเป็นใครกันแน่?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของอู้เอ้อร์ ชายที่สวมหมวกค่อย ๆ ย่อตัวลง ถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ “เคยได้ยินชื่อองครักษ์เสื้อแพรหรือไม่?”

อะไรนะ?!

องครักษ์เสื้อแพร!