บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1121

บทที่ 1121 ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว

กองกำลังลับทั้งภายในและภายนอกได้รวมตัวกันอีกครั้งที่ศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน

มือขวาถ่มน้ำลายใส่ร่างของลู่อี้ที่นอนอยู่บนพื้น

“ความยุติธรรม? นี่แหละคือความยุติธรรมที่แท้จริง!”

“เจ้าต้องการให้พวกข้าตาย ข้าก็จะเอาชีวิตเจ้าก่อน!”

“ตอนที่มาต้าเหลียงเพื่อหาเงิน ก็เป็นเจ้าที่ตัดสินใจ การรับงานจากตระกูลหนานกงก็เป็นความคิดของเจ้า”

“ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับฉินเฟิงเจ้ากลับทรยศ แถมยังเอาชีวิตของพี่น้องเป็นเดิมพัน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นการตัดสินใจของเจ้าทั้งสิ้น”

“เจ้ามีคุณสมบัติอันใดมาเป็นหัวหน้าพวกข้ากัน?”

มือขวาดึงลูกธนูออกจากศีรษะของหลี่อี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

อย่างไรเสียเงินก็ได้มาอยู่ในมือแล้ว ใครจะเป็นหรือตาย ไม่ใช่เรื่องที่ลู่อี้จะมาตัดสินใจอีกต่อไป และมือขวาก็เชื่อมั่นว่าฉินเฟิงคงไม่สนใจหรอกว่าจะทำธุรกิจกับใคร

ในขณะที่เขากำลังลิงโลดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องตกใจของทหารลับคนหนึ่งดังขึ้นมาจากข้าง ๆ

“ผู้นำทางตายแล้ว”

อะไรนะ?!

รองหัวหน้าหันขวับไปมอง พบว่าในจำนวนสิบสามศพที่ถูกยิงตายนั้น รวมถึงล่ามที่หลบหนีไม่ทันด้วย

เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่เข้าใจภาษาต้าเหลียงทั้งสองคนก็ตายอยู่ตรงหน้าหมดแล้ว

แล้วต่อจากนี้จะสื่อสารกับฉินเฟิงอย่างไรดี?

ในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนของฉินเฟิงก็ดังมาจากนอกศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน

“เลือกเสร็จหรือยัง? ศพทั้งสิบสาม ส่งออกมาให้หมด”

รองหัวหน้ากัดฟันกรอด ตะโกนใส่เหล่าองครักษ์รอบข้างด้วยความโกรธ “เขาพูดอะไร? ใครเข้าใจบ้าง!”

องครักษ์ทั้งห้าสิบเจ็ดคนที่อยู่ในที่นั้น มองหน้ากันไปมาด้วยสีหน้างุนงง

เสียงของฉินเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง “หรือว่าจะคิดผิดสัญญา?”

ในขณะที่รองหัวหน้ากำลังตื่นตระหนก องครักษ์คนหนึ่งรีบถามขึ้น “จะให้พวกเราส่งศพออกไปใช่หรือไม่?”

“ถึงพวกเราจะไม่เข้าใจภาษาต้าเหลียงแต่ขอเพียงมีลายลักษณ์อักษรจากฉินเฟิงก็ยังสามารถไปรับเงินได้”

รองหัวหน้าพยักหน้าติด ๆ กัน สั่งการคนสี่คนให้ลากศพออกไปจากศาลเจ้าประจำหมู่บ้านทันที

แต่ผลคือทั้งสี่คนที่ลากศพออกไป เพิ่งจะก้าวออกจากประตูใหญ่ ก็ถูกลูกธนูที่พุ่งเข้ามาปักเข้าที่ร่างจนตายคาที่

“อะไรกัน?! ฉินเฟิงไอ้สุนัขทรยศ เจ้าคิดผิดสัญญาจริง ๆ ด้วย!”

รองมือตะโกนด้วยความตกใจ รีบนำทหารฝีมือทั้งห้าสิบสามนายเข้าประจำการป้องกันอย่างเร่งด่วน

น่าเสียดาย…

ฉินเฟิงนำกองทหารม้าทมิฬล้อมศาลเจ้าไว้อย่างแน่นหนา ในระยะลูกธนู เมื่อไม่มีตัวประกันแล้ว การที่ทหารฝีมือแคว้นเยว่จ้าวยังคงยึดศาลเจ้าไว้ก็ไร้ความหมายสิ้นดี

ฉินเฟิงโบกมือ จ้าวอวี้หลงก็ชักธนูประหลาดออกมาจากเอว

หัวธนูเป็นทรงกลม สร้างด้วยวิธีฉลุโปร่ง ข้างในยัดไว้ด้วยสำลี จากนั้นก็หยิบเหล็กไฟมาจุดหัวธนู แล้วยิงตรงเข้าไปในศาลเจ้า

ส่วนกองทหารม้าทมิฬที่เหลือก็พากันชักธนูไฟของตนออกมา

เนื่องจากธนูไฟแทบไม่ได้ใช้งาน อีกทั้งการผลิตก็ซับซ้อนมาก ราคาต่อดอกก็สูง ดังนั้นกองทหารม้าทมิฬแต่ละคนจึงมีธนูไฟเพียงดอกเดียว

ธนูไฟห้าสิบดอกถูกยิงเข้าไปในศาลเจ้า ไม่นานไฟก็ลุกโชนขึ้นมา

เหล่าทหารฝีมือแคว้นเยว่จ้าวได้แต่วิ่งออกมาอย่างสุดชีวิต ผลลัพธ์เป็นที่คาดเดาได้ กองทหารม้าทมิฬที่รออยู่รอบ ๆ อย่างสบาย ๆ ใช้วิชาธนูอันแม่นยำยิงพวกเขาทีละคน

มองดูทหารฝีมือล้มลงต่อหน้าทีละคน

แววตาของจ้าวอวี้หลงฉายแววสับสน ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าฉินเฟิงเปลี่ยนนิสัยไปแล้ว ถึงกับยอมปล่อยทหารฝีมือพวกนี้ไป

แต่ผลลัพธ์…

ฉินเฟิงยังคงเป็นฉินเฟิงตั้งแต่แรกเริ่มเขาก็คิดหาวิธีกำจัดพวกทหารรับจ้างเหล่านี้ให้ได้โดยสูญเสียน้อยที่สุด

ผู้ใดบุกรุกแผ่นดินของข้า จะต้องชดใช้ด้วยแผ่นดินของตน!

ผู้ใดสังหารประชาชนของข้า จะต้องชดใช้ด้วยเลือดของตน

“พี่ฉินหรือว่าการกระทำทั้งหมดของท่านเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงการแสดงละครเท่านั้น?”

เพราะพวกเขารู้ดีว่า ฉินเฟิงจะต้องหาทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือพวกเขาอย่างแน่นอน

เมื่อรู้ว่าฉินเฟิงใช้เงินถึงเจ็ดหมื่นสามพันตำลึงเพื่อไถ่ชีวิตพวกเขา

พวกเขาก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก และในตอนนี้ทหารฆ่าตายเจ็ดสิบนายจากแคว้นเยว่จ้าวก็ถูกกำจัดจนหมดสิ้น

ความเคารพนับถือที่พวกเขามีต่อฉินเฟิงยิ่งพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด

“การที่มีท่านโหวคุ้มครอง นับเป็นโชคของพวกข้าชาวต้าเหลียงจริง ๆ”

“คงเป็นบุญที่สั่งสมมาแต่ชาติปางก่อน”

“ท่านโหวฉินท่านต้องเป็นเทพเซียนที่ลงมาช่วยเหลือและปกป้องประชาชนแน่ ๆ”

“แต่เหตุใดท่านถึงอยู่แต่ในชายแดนเหนือเล่า? พวกข้าก็อยากได้รับการคุ้มครองจากท่านเช่นกัน”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของประชาชน ฉินเฟิงก็ถอนหายใจ

ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งโหวเทียนลู่หรือราชาแห่งชายแดนเหนือตอนนี้ก็ถึงขีดจำกัดของฉินเฟิงแล้ว

หากฉินเฟิงก้าวขึ้นไปอีกขั้น ก็จะเกินความสามารถของฉินเฟิงเมื่อถึงตอนนั้น จะทำให้ดูแลไม่ทั่วถึง

ในยุคสมัยเช่นนี้ การที่ฉินเฟิงสามารถรับประกันความเป็นอยู่ของประชาชนในชายแดนเหนือได้ ก็นับว่ายากลำบากแล้ว

แน่นอนว่าไม่กล้าที่จะเรียกร้องมากไปกว่านี้ เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้นำให้แก่ประชาชนทั่วหล้า

เมื่อเผชิญหน้ากับคำวิงวอนของประชาชน ฉินเฟิงได้แต่เอ่ยปลอบใจด้วยเสียงอันดัง “รอให้ถอนรากถอนโคนตระกูลใหญ่ทางใต้และจัดการศัตรูทั้งในและนอกต้าเหลียงเสร็จสิ้น ก็จะทุ่มเทพัฒนาบ้านเมือง และบริหารแผ่นดินด้วยจิตใจที่สงบ”

“เมื่อถึงตอนนั้น วันเวลาที่ดีของประชาชนทั่วหล้าก็จะมาถึง”

เมื่อได้ยินดังนั้น ประชาชนทั้งหลายก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

วันเวลาที่ดีกำลังจะมาถึง?!

แต่เดิมพวกเขาไม่รู้สึกอะไรกับการปราบปรามตระกูลใหญ่ทางใต้ด้วยว่าตระกูลใหญ่ทางใต้อยู่ไกลถึงสุดขอบฟ้า พวกเขาที่เป็นประชาชนในเมืองหลวงยากที่จะเข้าใจความรู้สึกนั้นได้

แต่ในยามนี้ เมื่อรู้ว่าการปราบปรามตระกูลใหญ่ทางใต้นั้นเกี่ยวพันกับชีวิตและอนาคตของตน

ทัศนคติของพวกเขาก็พลิกผันในทันที