บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1232

บทที่ 1232 สร้างหายนะอย่างแท้จริง

หลิวเถาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่แล้วก็กลับมาเป็นปกติในพริบตา หัวเราะเยาะไม่หยุด

“มาไม้นี้อีกแล้วหรือ?!”

“ข้าจะไม่หลงกลเจ้าอีกแล้ว”

“สตรีทั้งสามคนนี้ ต่อให้เป็นเชื้อพระวงศ์ วันนี้คุณชายผู้นี้ก็จะเก็บไว้ทั้งหมด!”

เคยเห็นคนหยิ่งยโส แต่ไม่เคยเห็นคนที่หยิ่งยโสขนาดนี้มาก่อน

เกาเฉิงหลับตาลง สูดหายใจลึก ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ในใจของเขา หลิวเถาถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว

น่ากลัวว่า ต่อให้เป็นใครหน้าไหนก็ช่วยเขาไม่ได้แล้ว

เกาเฉิงไม่ลังเลอีกต่อไป เพื่อรักษาตำแหน่งของตระกูลเขาในอำเภอเฉาอวิ๋น ไม่ให้ถูกหลิวเถาลากไปเกี่ยวข้องด้วย น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกขึ้นทันที

“เชื้อพระวงศ์? ในสามคนนี้มีเชื้อพระวงศ์อยู่จริง ไม่ทราบว่าฉีหยางจวิ้นจู่จะเข้าตาเจ้าหรือไม่?”

หลิวเถาที่เมื่อครู่ยังยิ้มอย่างโหดเหี้ยม รอยยิ้มของเขาแข็งค้างทันที

ฉีหยางจวิ้นจู่?!

ถึงแม้หลิวเถาจะไม่เคยไปที่เมืองหลวงแต่ในฐานะญาติของพระสนมอี๋ เขาย่อมภาคภูมิใจในเมืองหลวงมักจะสอบถามผู้คนเกี่ยวกับสภาพของเมืองหลวงอยู่เสมอ เพื่อที่จะได้โอ้อวดกับชาวอำเภอเฉาอวิ๋น

เขาย่อมรู้ว่าเมืองหลวงมีหนึ่งฉีหยางจวิ้นจู่นางคือธิดาขององค์หญิงใหญ่

นี่คือ…หลานสาวแท้ ๆ ของฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน

หากหลิวเถาแตะต้องฉีหยางจวิ้นจู่แม้แต่เส้นผม เขาจะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก ความรับผิดชอบนี้เขาแบกรับไม่ไหวแน่

“เจ้า…เจ้าอย่ามาพูดเหลวไหลกับข้า”

“ฉีหยางจวิ้นจู่เป็นถึงบุคคลสูงศักดิ์ จะมาปรากฏตัวที่อำเภอเฉาอวิ๋นได้อย่างไร?”

“หากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นฉีหยางจวิ้นจู่จริง ย่อมต้องมีทหารคุ้มกันมากมาย ข้าเห็นเจ้าแค่กำลังขู่เท่านั้น”

เห็นหลิวเถายังไม่ยอมเลิกรา เกาเฉิงจึงแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าช่างรนหาที่ตายจริง ๆ!”

“ท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งสามท่านนี้ ไม่ต้องการรบกวนชีวิตของชาวบ้าน จึงเดินทางอย่างเงียบ ๆ พาแค่องครักษ์ที่ปลอมตัวมาเท่านั้น”

“เจ้าไม่ใช่อยากเห็นกองกำลังใหญ่หรอกหรือ? พวกเขาทั้งหมดประจำการอยู่นอกอำเภอ เพียงแค่สตรีทั้งสามเอ่ยคำเดียว พวกเขาก็จะบุกเข้ามาฆ่าล้างตระกูลหลิวของเจ้าทั้งหมด!”

อะไรนะ?!

หลิวเถาเบิกตากว้าง เพราะคำพูดของเกาเฉิงไม่เหมือนการขู่เปล่า

เขารีบมองไปยังทหารอารักขาที่มาด้วย และพบว่าผู้ช่วยเจ้ากรมเมืองที่นำทาง เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

“นอก…นอกอำเภอมีกองทัพประจำการอยู่จริงหรือ?”

เมื่อเผชิญกับคำถามที่ติดอ่างของหลิวเถา ผู้ช่วยเจ้ากรมเมืองแทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด

ผู้ช่วยเจ้ากรมเมืองรู้มานานแล้วว่ามีกองทัพมาถึงนอกเมือง แต่เห็นว่าพวกเขาไม่ได้เข้าใกล้กำแพงเมือง คาดว่าน่าจะเป็นกองทัพที่เพียงแค่ผ่านทางไป จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ผลปรากฏว่า…

กองทัพเหล่านี้ กลับเป็นองครักษ์ที่คุ้มกันเชื้อพระวงศ์

หากเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต ทั้งอำเภอเฉาอวิ๋นจะต้องพลิกคว่ำ

แม้ว่าผู้ช่วยเจ้ากรมเมืองจะไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าที่ตกใจของเขาก็ทำให้หลิวเถารู้ว่าสิ่งที่เกาเฉิงพูดไม่ใช่เรื่องเท็จ ในบรรดาหญิงสาวทั้งสามคนตรงหน้านี้ มีหนึ่งคนที่เป็นเชื้อพระวงศ์จริง ๆ

ชาวบ้านที่รวมตัวกันอยู่นอกประตูยิ่งตกตะลึง หลังจากความเงียบงันชั่วขณะ ก็ระเบิดเสียงอุทานดังสนั่นหวั่นไหว

“อะไรนะ? ในบรรดาหญิงสาวทั้งสามคนนี้ มีคนหนึ่งเป็นฉีหยางจวิ้นจู่?!”

“ฉีหยางจวิ้นจู่? ไม่เคยได้ยินมาก่อน…”

“พูดเหลวไหล เจ้าแน่นอนว่าไม่เคยได้ยิน ฉีหยางจวิ้นจู่เป็นธิดาขององค์หญิงใหญ่ เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของฝ่าบาท”

“เป็นถึงหลานฝ่าบาทเชียวหรือ?”

“หลิวเถากล้าไม่ให้ความเคารพฉีหยางจวิ้นจู่หากมีการสอบสวนเรื่องนี้ ข้าเกรงว่าแม้แต่พระสนมอี๋ก็คงปกป้องเขาไม่ได้กระมัง?”

หลิวเถาและหวังลี่ตาเบิกกว้าง ราวกับสูญเสียวิญญาณไป

พอดีในเวลานั้น เสียงของหลิ่วหงเหยียนดังขึ้น

“ก่อนหน้านี้คุณชายหลิวประกาศว่า ไม่ว่าพวกข้าจะมีภูมิหลังอย่างไร เมื่อมาถึงอำเภอเฉาอวิ๋นแล้ว ก็ต้องก้มหัวให้”

“ก็ไม่ผิดนัก”

“เมื่อเทียบกับฉีหยางจวิ้นจู่และชายาของฉินอ๋อง ตัวข้าไม่มีตำแหน่งขุนนางหรือบรรดาศักดิ์ใด ๆ เลย ก็เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น”

“ในฐานะพี่สาวคนที่สองของฉินเฟิงคงจะสู้กับคุณชายหลิวไม่ได้สินะ?”

เมื่อเผชิญกับคำเยาะเย้ยของหลิ่วหงเหยียนหลิวเถาแทบอยากจะกระแทกหัวตายเดี๋ยวนั้น

เขาเคยคิดว่าฉีหยางจวิ้นจู่มีฐานะใหญ่โตพอแล้ว แต่เมื่อเทียบกับหญิงสาวอีกสองคน ช่างเป็นเหมือนสวรรค์กับพื้นดิน

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ธิดาของหนิงกั๋วกง เซี่ยปี้ ชายาที่ฉินเฟิงแต่งงานอย่างถูกต้องตามประเพณี

เมื่อครู่นี้ หลิวเถาถึงกับคิดจะครอบครองภรรยาของฉินเฟิง?! ภัยพิบัตินี้ร้ายแรงยิ่งกว่าการทะลวงรูบนท้องฟ้าเสียอีก

และพี่สาวคนที่สองของฉินเฟิง…

หลิวเถาเคยได้ยินคนพูดว่า หากวันหนึ่งได้ไปเมืองหลวงมีคนบางคนที่ห้ามรังแกเด็ดขาด หนึ่งในนั้นก็คือหลิ่วหงเหยียน

แม้หลิ่วหงเหยียนจะเป็นพี่สาวของฉินเฟิงแต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ดูเหมือนจะเป็นคนที่ฉินเฟิงรักยิ่งกว่าชีวิต

ไม่ว่าใครก็ตาม หากกล้าแตะต้องแม้แต่เส้นขนเส้นเดียวของหลิ่วหงเหยียนจะต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน

ต้องรู้ไว้ว่า ครั้งหนึ่งเพียงแค่สาวใช้ข้างกายของฉินเฟิงถูกทำร้าย ฉินเฟิงยังนำทัพเดินทางพันลี้ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามต้องชดใช้ด้วยเลือด

หลิวเถาถึงกับคิดจะครอบครองภรรยาของฉินเฟิง พี่สาวของฉินเฟิงและเชื้อพระวงศ์

เขารู้สึกเพียงว่าในหัวมีเสียงอื้ออึง ขาทั้งสองอ่อนแรง ล้มพับลงไปด้วยเสียงดังตุบ

ส่วนหวังลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจจนตัวอ่อนปวกเปียกไปทั้งร่าง เหงื่อท่วมศีรษะ

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ฝูงชนที่รวมตัวกันอยู่นอกประตูถึงได้ตื่นจากภวังค์