บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1233
บทที่ 1233 ประหารทันที
ในชั่วพริบตา ทั้งถนนก็เกิดความวุ่นวาย ผู้คนต่างตกใจกลัวอย่างมาก แล้วพากันถอยหลังไป
หญิงสาวทั้งสามคนตรงหน้านี้ มีฐานะและตำแหน่งสูงส่งเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้
ต้องรู้ไว้ว่า ในใจของชาวบ้านอำเภอเฉาอวิ๋น ตระกูลที่มีชื่อเสียงอย่างตระกูลหลิวก็ถือว่าสูงส่งมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับหญิงสาวทั้งสามคนนี้ ตระกูลหลิวกลับเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น…
“สวรรค์! ผู้หญิงคนนั้นคือ…ภรรยาของฉินเฟิง?!”
“ฉินเฟิงคือใคร? มีอำนาจหรือ?”
“เจ้าโง่ หูตาเจ้ามันคับแคบเกินไปแล้ว ถึงขนาดที่ไม่รู้จักฉินเฟิง เรื่องที่ต้าเหลียงเอาชนะเป่ยตี๋ได้ เจ้าน่าจะรู้ใช่หรือไม่?”
“สงครามระหว่างแคว้นข้าย่อมรู้”
“นั่นไง! สงครามระหว่างต้าเหลียงกับเป่ยตี๋ก็คือฉินเฟิงนี่แหละที่นำทัพโจมตีศัตรูที่รุกรานจนพ่ายแพ้ไป”
“ปัจจุบัน ฉินเฟิงได้รับตำแหน่งเทียนลู่โหว และได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งชายแดนเหนือ!”
“อ๋อง? พูดอีกอย่างก็คือผู้หญิงคนนี้คือพระชายา?”
“แต่ว่านะ อ๋องของต้าเหลียงก็มีเยอะแยะ ฉินเฟิงก็ไม่ได้มีแซ่หลี่ อย่างมากก็เป็นแค่อ๋องต่างแซ่ แล้วตระกูลหลิวที่เลี้ยงดูพระสนมอี๋ไว้ จะต้องเกรงกลัวอ๋องต่างแซ่คนหนึ่งถึงขนาดนี้เลยหรือ?”
“ถึงจะหูหนวกตาบอด ก็ต้องมีขีดจำกัดบ้างไม่ใช่หรือ? หรือว่าเจ้า นอกจากทำไร่ไถนาแล้ว ไม่เคยสนใจเรื่องอื่นใดเลย?”
“ฉินเฟิงไม่ใช่อ๋องธรรมดา ดินแดนชายแดนเหนือที่อยู่ภายใต้การปกครองของเขานั้นร่ำรวยเทียบเท่าแคว้น! ในความหมายที่แท้จริงคือ อยู่ใต้เพียงหนึ่งคน แต่อยู่เหนือผู้คนนับหมื่นนับแสน”
“หากทำให้ฉินเฟิงโกรธ ไม่ใช่แค่ตระกูลหลิวเล็ก ๆ แแม้แต่รัชทายาท ก็ต้องจ่ายราคาอย่างมหาศาล!”
หลังจากการถกเถียงอย่างดุเดือด ทุกคนในที่สุดก็ตระหนักว่าสถานะของหญิงสามคนตรงหน้านั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
สายตาของพวกเขาเปลี่ยนไปมาหลายครั้ง เริ่มถอยหลังอย่างควบคุมไม่ได้ กลัวว่าจะถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องโดยไม่ตั้งใจ และตายอย่างไร้ที่ฝังศพ
ตอนนี้หลิวเถาหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เขาไม่เพียงแต่ทำให้สตรีทั้งสามคนตรงหน้าโกรธเท่านั้น แต่ยังขู่ว่าจะยึดครองภรรยาของฉินเฟิงอีกด้วย
ความโกรธของฉินเฟิงไม่มีใครสามารถทนรับได้ น่ากลัวว่าทั้งตระกูลหลิวจะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เกาเฉิงกลัวว่าหายนะครั้งนี้จะส่งผลกระทบต่อทั้งอำเภอเฉาอวิ๋น จึงชี้ไปที่หลิวเถาและตวาดด้วยเสียงเกรี้ยวกราด
“รีบคุกเข่าขอขมาท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งสามเดี๋ยวนี้!”
หลิวเถาเพิ่งจะตื่นจากภวังค์ เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย รีบคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะคำนับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์และหญิงสาวทั้งสองคนอย่างรัวเร็ว
“ขอร้องพระชายา ฉีหยางจวิ้นจู่และคุณหนูรองโปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย ปล่อยข้าน้อยไปเถิด”
“ถึงจะตีข้าน้อยตาย ข้าก็ไม่กล้าทำชั่วอีกแล้ว”
“ข้าน้อยจะจดจำบทเรียนราคาแพงในครั้งนี้ไปจนวันตาย”
ส่วนหวังลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เหมือนคนไร้วิญญาณ ทรุดตัวลงต่อหน้าเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ร้องโหยหวนไม่หยุด
“ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว พระชายาโปรดอภัย”
คุณชายที่เมื่อครู่ยังทำตัวเหนือผู้คน บัดนี้กลับตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ร้องโวยวายเหมือนสุนัขจรจัดที่ถูกเหยียบหาง
หากเป็นนิสัยเดิมของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์นางคงไม่เสียเวลาพูดจากับพวกมัน แต่จะฟันพวกมันทิ้งไปเลย
แต่ตอนนี้ นางเป็นถึงพระชายา เป็นตัวแทนของฉินเฟิง ไม่เพียงแต่ต้องรักษาอำนาจ ยังต้องทำให้ทุกคนที่คิดท้าทายตระกูลฉิน ต้องชดใช้ด้วยเลือด
มองดูคนทั้งสองที่กำลังก้มหัวขอความเมตตา เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์แค่นเสียงเบา ๆ “ต่อให้ข้าจะยกโทษให้พวกเจ้าไป ท่านอ๋องรู้เรื่องนี้เข้า ก็ต้องส่งคนมาที่อำเภอเฉาอวิ๋น เพื่อตัดหัวพวกเจ้าประจาน”
สีหน้าของเกาเฉิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตึง
“พระชายาโปรดพิจารณา ข้าไม่ใช่พวกเดียวกับไอ้พวกชั่วหลิวเถาและหวังลี่พวกนั้นเด็ดขาด”
ชาวบ้านที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเกาเฉิง กลัวว่าเขาจะถูกลากเข้าไปพัวพัน จึงรวบรวมความกล้าออกมายืนข้างหน้า พากันออกมาพูดเพื่อความยุติธรรม
“พระชายาอย่าลงโทษผิดตัวเลย คุณชายเกาไม่ใช่คนประเภทเดียวกับหลิวเถา”
“คุณชายเกาเพียงแค่ไม่อยากขัดเคืองตระกูลหลิวและตระกูลหวัง จึงแกล้งทำเป็นแย่งชิงหญิงสาวชาวบ้านกับพวกเขา แต่หลังจากนั้นก็ปล่อยตัวไป ชาวบ้านในอำเภอเฉาอวิ๋นล้วนรู้ว่าคุณชายเกาเป็นคนดี”
“เมื่อก่อน ลูกสาวของข้าก็เกือบถูกหวังลี่ลักพาตัวไป โชคดีที่มีคุณชายเกาออกมาช่วยเหลือ”
เมื่อรู้ถึงสาเหตุของเรื่องราว แววตาที่เปล่งประกายความเดือดดาลของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์จึงสงบลง
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นลุกขึ้นเถิด ข้าเป็นตัวแทนของฉินอ๋องย่อมไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างพร่ำเพรื่อ ทำลายชื่อเสียงของฉินอ๋อง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เกาเฉิงก็รู้สึกโล่งอกราวกับวางภาระหนักลง เขาเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามหน้าผาก
เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “ในอำเภอเฉาอวิ๋นนี้ นอกจากหลิวเถาและหวังลี่แล้ว ยังมีคนประเภทเดียวกันนี้อีกหรือไม่? เจ้าต้องพูดความจริง”
“หากเจ้าปกปิดให้พวกสารเลวเหล่านั้น จะเกิดผลลัพธ์เช่นไร อย่าโทษว่าข้าไม่ได้เตือนเจ้า”
หลังของเกาเฉิงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว เขาพูดอย่างตื่นเต้น “นอกจากหลิวเถาและหวังลี่แล้ว ก็มีแค่โจวเผิงเท่านั้น”
เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์พยักหน้า ไม่รีบตอบ แต่มองไปยังชาวบ้านที่รวมตัวกันอยู่นอกประตู
“คุณชายเกาพูดจริงหรือ? โจวเผิงผู้นั้นก็เป็นตัวร้ายที่รังแกผู้ชายข่มเหงผู้หญิงด้วยหรือ?”
เมื่อพูดถึงโจวเผิง ชาวบ้านที่อยู่ในที่นั้นก็โกรธแค้นขึ้นมาทันที แทบอยากจะฉีกเนื้อถลกหนังเขาออกมา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ