บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 376

บทที่ 376 หลี่จ้านหวนคืนบ้านเกิด

หลี่จ้านแม้กายจะชราแต่สมองยังแล่นฉิว เขารู้ว่าบทสนทนาทั้งหมดระหว่างตนกับฉินเฟิง ถูกองครักษ์ชุดดำถ่ายทอดไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ทุกคำไม่ขาดตก

ก่อนหน้านี้ที่ฮ่องเต้ไม่ได้สนพระทัย ไม่ใช่เพราะเชื่อใจหลี่จ้าน แต่ด้วยเห็นแก่หน้าของฉินเฟิง

ทว่าบัดนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้ต้าเหลียงและฉินเฟิงเกิดการเปลี่ยนแปลง นี่จึงถึงเวลาที่จะต้องชำระบัญชีกับหลี่จ้านแล้ว

หลี่จ้านค่อย ๆ ยกมือขึ้นกำหมัดพลางเอ่ย “บ่าวชราไม่มีวันเต็มใจเป็นผักปลา”

ความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนมาก แม้ว่าจะเป็นรับสั่งของฮ่องเต้ แต่หลี่จ้านก็ยังคงต่อต้าน

ทว่าองครักษ์หลวงกลับไม่สนใจ แม้เขากำลังเผชิญหน้ากับหนึ่งในสี่ยอดฝีมือแห่งเมืองหลวง แต่ก็ยังคงทำท่าทาง ‘เชิญ’ เพื่อบอกเป็นนัยให้หลี่จ้านจัดการตัวเอง

หลังนิ่งสงบครู่หนึ่ง หลี่จ้านก็ลงมือทันที สองนิ้วประสานกัน โจมตีไปที่จุดฝังเข็มที่เปรียบดั่งประตูชีวิตขององครักษ์หลวง

องครักษ์หลวงไม่ได้หลบ ไม่ว่าหลี่จ้านจะโจมตีอย่างไร อย่าว่าแต่การป้องกันที่แข็งแกร่งของชุดเกราะเลย องครักษ์หลวงมีร่างกายอันยอดเยี่ยม

เมื่อนิ้วชี้โจมตีลงมา หากเป็นคนอื่นคงตายไปแล้ว

ทว่าองครักษ์หลวงกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทันใดเขาคว้าข้อมือของหลี่จ้าน ในเวลาเดียวกันมืออีกข้างก็เหยียดออก บีบลำคอของชายเฒ่า “ท่านชราลงแล้ว”

หลี่จ้านอายุมากแล้วจริง ๆ หมัดจึงไม่ทรงอานุภาพเท่าครั้งเยาว์วัย แม้เขาจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการขององครักษ์หลวงได้

ในเวลาเดียวกัน องครักษ์หลวงอีกสามคนก็ก้าวมาข้างหน้า คว้าขาทั้งสองข้างและแขนซ้ายของหลี่จ้านตามลำดับ

ทันใดองครักษ์หลวงทั้งสี่คนออกแรงพร้อมกัน แล้วเสียง ‘กร๊อบ’ ที่คมชัดก็ดังขึ้น

ไม่มีหยดโลหิต นี่ถือเป็นการแสดงความเคารพครั้งสุดท้ายที่เมืองหลวงมีต่อบ่าวเฒ่าอย่างหลี่จ้าน

รถม้าอันหรูหราค่อย ๆ ขับออกไปจากประตูเมืองหลวง ในรถม้าบรรจุโลงไม้เคลือบสีดำขนาดใหญ่

ในโลงไม้เคลือบดำนั้นมีหลี่จ้านนอนอยู่

เงินสองแสนตำลึงที่ฮ่องเต้ประทานให้ รวมถึงเงินที่ฉินเฟิง ‘มอบให้’ ในช่วงที่ผ่านมานี้ ถูกนำออกมาโดยองครักษ์หลวง พับเก็บอย่างเรียบร้อย วางไว้บนหน้าอกของชายชรา

ฝาโลงศพถูกปิด แล้วรถม้าก็มุ่งหน้าไปยังดินแดนบรรพบุรุษของหลี่จ้านอย่างเชื่องช้า

เวลานั้น องครักษ์ชุดดำที่ยืนอยู่บนประตูกำแพงเมืองก็ตะโกนลั่น “ขันทีหลี่เสียชีวิตแล้ว ส่งขันทีหลี่กลับคืนสู่บ้านเกิด!”

ช่วงขณะนี้เอง สายตาที่อยู่ไม่ไกลนักมองมา

องครักษ์หลวงเหลือบมองไปหนึ่งคราด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก พวกเขากำลังจะหันหลังจากไป แต่กลับได้ยินชายคนนั้นตะโกนถามขึ้น “ข้าจะเป็นคนต่อไปหรือไม่?”

องครักษ์หลวงหยุดฝีเท้า เหลือบมองจากหางตา “ฉินสือฮู่ ระวังวาจา!”

ฉินเฟิงสอบปากคำหน่วยสอดแนมเป่ยตี๋ในค่ายเทียนจีเสร็จ กำลังจะกลับเข้าเมือง และเขาก็ได้เห็นฉากที่หลี่จ้าน ‘ถูกส่งไป’ เมื่อครู่นี้กับตาตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็กำหมัดแน่น

นั่นคือบ่าวชราที่อุทิศชีวิตให้กับราชวงศ์ต้าเหลียง ท้ายที่สุดแล้วกลับมีจุดจบเช่นนี้เองหรือ?

หรือว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะออกจากเมืองหลวงแห่งนี้ได้?

หากเป็นในอดีต ฉินเฟิงคงจะไม่มีวันขัดแย้งกับองครักษ์หลวง

แต่เมื่อเห็นหลี่จ้านกลับบ้านเกิดไปเช่นนี้ และนึกถึงเสี่ยวเซียงเซียงที่หมดสติอยู่ที่จวน ดวงตาของชายหนุ่มก็โกรธเกรี้ยว “ระวังวาจารึ!”

“เจ้าฆ่าหลี่จ้าน ข้าเห็นมันกับตาของข้าเอง!”

“หลี่จ้านเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของฮ่องเต้ พวกเจ้ามีเจตนาอะไร? ตอนนี้ข้าสงสัยว่าเจ้าจะเป็นกลุ่มก่อกวนราชสำนัก ร่วมมือกับหน่วยสอดแนมเป่ยตี๋!”

แทบจะทันทีที่ฉินเฟิงพูดจบ ทหารค่ายเทียนจียี่สิบนายก็ชักคันธนูออกมา ลูกธนูเจาะเกราะเล็งไปที่องครักษ์หลวงทั้งสี่

ฉินเฟิงจ้องไปยังองครักษ์หลวงแล้วถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เจ้าจำได้หรือไม่ ตอนอยู่ในวังข้าเคยถามพวกเจ้าว่าองครักษ์หลวงแข็งแกร่งเพียงใด”

“แต่ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด นั่นก็เป็นแค่เรื่องของความเป็นระเบียบ!”

องครักษ์หลวงไม่แสดงสีหน้าใด ไม่กลัวคำขู่คุกคามของฉินเฟิงแม้แต่น้อย “ในเมือง องครักษ์หลวงไร้พ่าย นอกเมือง ทหารค่ายเทียนจีนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก แต่มันสำคัญด้วยรึ? ฉินเฟิงหรือเจ้าต้องการขัดรับสั่งของฮ่องเต้?!”

คำพูดของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เตือนฉินเฟิงว่า ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะจัดการกับตระกูลหลินได้ แล้วเขาจะท้าทายฮ่องเต้ได้อย่างไร

ความแข็งแกร่ง เป็นภาษาเดียวที่ใต้หล้านี้สามารถเข้าใจได้

“ขอบในเจ้า อวิ๋นเอ๋อร์”

ฉินเฟิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พลันสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ชายหนุ่มฉีกรอยยิ้มที่ไม่สนใจสิ่งใดอีกครั้ง ยืดแขนโอบไหล่เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ พลางเดินเข้าไปในเมือง

แม้ฉินเฟิงจะยิ้ม แต่เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ก็สัมผัสได้ว่า หัวใจของเขาเศร้าหมองและมืดมนเพียงใดในขณะนี้

ตอนชายหนุ่มท้าทายองครักษ์หลวง ต่อให้เป็นการเผชิญหน้าที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่

แต่ก็เพียงพอจะพิสูจน์ท่าทีของเขาในยามนี้แล้ว

ลูกศรเหล่านั้นไม่ได้ชี้ไปที่องครักษ์หลวง แต่ชี้ไปที่ฮ่องเต้!

นี่คือฉินเฟิง ในยามที่คนในครอบครัวของเขาได้รับบาดเจ็บ ความโกรธจะทำให้เขาเผยเขี้ยวเล็บต่อใครก็ได้

ในแง่หนึ่ง ฉินเฟิงและฮ่องเต้ต้าเหลียงเป็นคนประเภทเดียวกัน

ความแตกต่างคือ ในสายตาของคนหนึ่งมีเพียงครอบครัว และในสายตาอีกคนหนึ่งมีเพียงแว่นแคว้น…

…

อำเภอเเป่ยซี หลี่เซียวหลานอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่นขณะถือจดหมายลับจากผู้ส่งสารขององครักษ์เสื้อแพรในมือ

หลี่เซียวหลานมีลางสังหรณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้มาตั้งแต่นางรู้ว่าฉินเฟิงถูกโจมตีและเสี่ยวเซียงเซียงก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

กล่าวได้ว่า ไม่เพียงต้าเหลียงเท่านั้นที่ได้รับผลกระทบ แต่ยังรวมถึงเป่ยตี๋ด้วย อาจกล่าวได้ว่าทั่วใต้หล้าจะเปลี่ยนไปภายใต้ความโกรธเกรี้ยวอันไร้ขอบเขตของฉินเฟิงผู้นี้

หลี่เซียวหลานเหลือบมองทางฉินฮูหยิน

เมื่อเห็นฉินฮูหยินพยักหน้า นางก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เอ่ยคำสั่งเสียงเบา “สั่งสวีโม่ให้ระดมพลทหารค่ายเทียนจี และโม่หลีให้ระดมพลองครักษ์เสื้อแพร เริ่มปฏิบัติการตอบโต้… ปฏิบัติการตัดหัวชาวเป่ยตี๋!”