บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 378

บทที่ 378 ความร่วมมืออันบริสุทธิ์ใจ

ใบหน้าของขุนนางดูแลการสงครามน่าเกลียดอย่างยิ่ง

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เรื่องนี้แบ่งออกเป็นสามระดับพ่ะย่ะค่ะ หนึ่ง สงครามแคว้นได้เข้าสู่ระยะที่สองแล้ว ต้าเหลียงลอบสังหารแม่ทัพเฉินซือของเรา เป่ยตี๋โจมตีกลับ นี่ถือเป็นการเคลื่อนไหวที่สมเหตุสมผล เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ ต่อไปจักตกสู่บ่อโคลนแห่งการแก้แค้นเป็นแน่ ต่างฝ่ายจะโต้กลับกันไปมา ไม่ว่าจะด้วยการลอบสังหารแม่ทัพระดับสูงของฝ่ายตรงข้าม โจมตีเป้าหมายที่มีคุณค่าสูงอย่างพวกยุ้งฉางหรือคลังอาวุธ…”

“สอง อำเภอเป่ยซีเหนื่อยล้าจากแรงกัดกร่อนของกองทัพเรา เกรงว่าคงถึงขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้ที่ส่งทหารจากค่ายเทียนจีมาก่อกวนอย่างแข็งขัน ก็ด้วยเป็นกลยุทธ์ที่จะทำให้เราบุกโจมตีล่าช้า นับตั้งแต่เฉินซือถูกย้ายกลับมายังเมืองหลวงเป่ยตี๋ ความกล้าหาญของอำเภอเป่ยซีก็…เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ

ถ้าเฉินซือไม่ถูกลอบโจมตีอย่างไม่คาดคิดจนอาการบาดเจ็บแย่ลง ตราบใดที่เขาควบคุมอยู่ในแนวหน้า อำเภอเป่ยซีคงไม่กล้าผยองและไม่กล้าข้ามเส้นแม้แต่น้อย

เฉินซือ จงหลิง แม่ทัพในตำนานสองคน คนหนึ่งเสียชีวิต อีกคนบาดเจ็บสาหัส

สวรรค์ไม่ได้เข้าข้างเป่ยตี๋ของข้าเลย

ขุนนางบุ๋นบู๊ต่างส่ายหัว ได้แต่คร่ำครวญว่า …เฉินซือเป็นเพียงคนเดียวที่จะสามารถควบคุมอำเภอเป่ยซีในขณะนี้ได้ แต่อาการบาดเจ็บของเขาแย่ลงและต้องถูกย้ายกลับมายังเมืองหลวง

ถ้าเฉินซือไม่ได้รับบาดเจ็บ เป่ยซีคงพ่ายแพ้ให้กับเฉินซือไปนานแล้ว…

เฮ้อ!

ขณะที่บรรดาขุนนางกำลังรู้สึกสะเทือนใจ ฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “แล้วประการที่สามเล่า?!”

ขุนนางดูแลการสงครามถอนหายใจอย่างขมขื่น “หน่วยสอดแนมของกองทัพของเราถูกฉินเฟิงค้นพบแล้ว ชายคนนั้นให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากที่สุด ว่ากันว่า… ว่ากันว่า…”

“ว่ากันว่าคนผู้นั้นไม่พอใจเพราะสาวใช้ของเขาได้รับบาดเจ็บ จนเกือบจะเผชิญหน้ากับองครักษ์หลวงของต้าเหลียงด้วยซ้ำพ่ะย่ะค่ะ”

ทันทีที่สิ้นประโยค ฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็จำยอมอย่างสมบูรณ์

ฉินเฟิงผู้นั้นบ้าคลั่งอย่างที่กล่าวกันไว้จริง ๆ

เผชิญหน้ากับองครักษ์หลวงรึ? ต่างจากการกบฏอย่างไร?

ดูไปแล้ว…

การแก้แค้นของฉินเฟิงจะทำเพื่อสาวใช้คนหนึ่งจริง ๆ…

แม้ว่าเขาจะอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ฉินเฟิงเป็นคนแบบไหนกันแน่? ไยให้ความสำคัญกับสาวใช้คนหนึ่งอย่างจริงจัง เพื่อคนข้างกายของเขาแล้ว ถึงขนาดยอมเสี่ยงที่จะสละชื่อเสียงและความมั่งคั่งทั้งหมดเชียวหรือ?

ไม่ถูก!

นี่คือจุดที่ฉินเฟิงฉลาด

อีกฝ่ายใช้โอกาสนี้ทำให้ทุกคนในใต้หล้าได้เข้าใจหลักการที่ว่า หากทำร้ายคนรอบกายฉินเฟิง แม้ว่าจะเป็นแค่สาวใช้ก็จะต้องเผชิญหน้ากับการตอบโต้อย่างบ้าคลั่งของเขา

จากนี้ไป ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายคนใกล้ตัวของฉินเฟิงจะต้องตกอยู่ในอันตราย

…

พระราชวังต้องห้ามแห่งต้าเหลียง ณ โรงดอกไม้ทิศตะวันตก

มุมปากของกุ้ยเฟยยกขึ้นเล็กน้อยดูขี้เล่น

“ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลย ดูเหมือนว่าครั้งนี้ฮ่องเต้จะยอมให้”

“นับตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ต้าเหลียง ฉินเฟิงคือคนแรกที่สามารถท้าทายองครักษ์หลวงและถอยกลับได้โดยสมบูรณ์”

นางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ ลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะถามด้วยเสียงแผ่วเบา “ฮ่องเต้จะกลัวฉินเฟิงได้อย่างไรเพคะ?”

กุ้ยเฟยแค่นเสียงเบา ๆ “เป็นความกลัวที่ไหนเล่า เป็นเพียงเรื่องของผลประโยชน์เท่านั้น”

“คราวนี้ฮ่องเต้ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าขีดจำกัดของฉินเฟิงอยู่ที่ใด ตราบใดที่พระองค์ไม่แตะต้องคนในครอบครัวของเจ้านั่น ทุกอย่างก็สามารถพูดคุยกันได้ เมื่อแตะถึงขีดจำกัด ฉินเฟิงก็จะปฏิเสธพระองค์ จากนี้ไปความร่วมมือระหว่างฮ่องเต้และฉินเฟิงก็จะบริสุทธิ์มากขึ้น”

นางกำนัลเข้าใจเพียงครึ่งเดียว “ความร่วมมือ? ความร่วมมือระหว่างฮ่องเต้กับฉินเฟิงคืออะไรหรือเพคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของกุ้ยเฟยก็เปลี่ยนไปทันที พระนางมองนางกำนัลเขม็ง “ไสหัวไป!”

นางกำนัลไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรผิดไปจึงไม่กล้าพูดต่อ และรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของกุ้ยเฟยเย็นชา

ในฐานะนายน้อยผู้สง่างามแห่งตระกูลฉิน การถูกคนจับทุ่มไปรอบ ๆ เหมือนไก่ตัวเล็กเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องน่าเกลียดจริง ๆ

ด้วยทนดูไม่ได้ ฉินเทียนหู่จึงกำลังจะเข้าไปหยุด แต่เมื่อมองเห็นคนที่ทุ่มฉินเฟิงอย่างชัดเจน เขาก็แทบจะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก คนผู้นี้คือ… หลี่หลาง!

สีหน้าของฉินเทียนหู่มืดลงทันที เขาหันหลังจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อมาถึงห้องโถงก็บังเอิญเห็นหลิ่วหงเหยียนเดินผ่านมา จึงรีบเรียกมาถาม “หงเหยียน ทำไมท่านหนานแห่งอำเภอฝูอวิ้นถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

หลิ่วหงเหยียนก็ดูหมดหนทางเช่นกัน “เฟิงเอ๋อร์เชิญมาเจ้าค่ะ”

“เฟิงเอ๋อร์มีร่างกายที่อ่อนแอ หลี่หลางแม้มีรูปร่างเล็กเตี้ย แต่เขามีความกล้าหาญเกินคน เฟิงเอ๋อร์รู้สึกว่าวิทยายุทธของหลี่หลางมีประโยชน์สำหรับเขา ดังนั้น…”

“ใช่ที่ไหนกัน!” ฉินเทียนหู่ตะคอก “ตระกูลของหมิงอ๋องเป็นดั่งเกล็ดย้อนของฝ่าบาท นี่มันจงใจหาเรื่องไม่ใช่หรือ!”

หลิ่วหงเหยียนเองก็บอกว่านางควบคุมเรื่องนี้ไม่ได้ จึงโค้งคำนับและจากไป

ช่วงยามนี้ที่เรือนด้านข้าง ฉินเฟิงถูกหลี่หลางตรึงไว้กับพื้นอีกครั้ง ชายหนุ่มพยายามลุกขึ้นอย่างเต็มที่แต่ก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้ ฉินเฟิงหอบหายใจ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเสพยารึเปล่า? ทั้งที่ผอมขนาดนี้ ไยถึงได้มีเรี่ยวแรงมหาศาลนัก?”

หลี่หลางมีสีหน้าได้ใจ “นี่เจ้าไม่เข้าใจหรือ ข้าฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก มีร่างกายที่แข็งแรง อย่ามองว่าข้าผอมบาง เห็นอย่างนี้ทั้งร่างของข้าก็มีแต่กล้ามเนื้อ!”

ฉินเฟิงกลอกตา “ข้าก็มีชั้นไขมัน! หากฝึกเช่นนี้ต่อไปกว่าข้าจะชำนาญก็คงถูกเจ้าทุ่มจนตายก่อนเสียก่อน”

หลี่หลางปล่อยมือของเขา ดึงฉินเฟิงขึ้นแล้วยักไหล่ “ฝึกวิทยายุทธ์ไม่มีทางลัด หากเจ้าใช้ทางลัด ทักษะของเจ้าจะไม่แข็งแกร่งพอ”

ฉินเฟิงปัดฝุ่นบนร่าง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าไม่ต้องการทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แค่ใช้ป้องกันตัวเองได้ก็พอแล้ว”

ในขณะนี้เอง จิ่งเชียนอิ่งก็ก้าวเข้ามา แล้วนางก็โยนกระบี่ไม้ในมือให้ฉินเฟิง

และก่อนที่ฉินเฟิงจะตอบสนอง จิ่งเชียนอิ่งก็เหวี่ยงกระบี่โจมตี นั่นไม่เพียงแต่ทำให้กระบี่ไม้ของฉินเฟิงกระเด็นออกไป แต่ยังกระแทกไหล่ของฉินเฟิงด้วย ความเจ็บปวดทำให้ชายหนุ่มแยกเขี้ยวยิงฟันพลางกลิ้งไปบนพื้น

“พี่หญิงสี่ ท่านพยายามจะฆ่าสามีของท่านหรือ?!”

สีแดงฉาบไปทั่วพวงแก้มของจิ่งเชียนอิ่ง นางตวาด “ขนาดกระบี่ยังถือให้มั่นคงไม่ได้ เจ้ามันอ่อนแอจริง ๆ!”