บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 578

บทที่ 578 ความคึกคักในลานนอก

โต๊ะเหล้าที่ฉินเฟิงนั่งอยู่ไม่มีใครอื่น เขาครอบครองโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารและเหล้าแต่เพียงผู้เดียว

นี่ก็เป็นการจัดการของหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินที่ต้องการให้ทุกคนเข้าใจว่า ฉินเฟิง แม้จะมาร่วมงานเลี้ยง แต่ไม่ใช่เพื่อนขององค์ชายรองแต่กลับเป็นศัตรู

แม้จะถูกโดดเดี่ยว แต่ฉินเฟิงกลับไม่รู้สึกรำคาญ กลับยินดีที่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนนี้ องค์ชายรองมาแล้ว พอดีที่จะได้นั่งโต๊ะเดียวกับฉินเฟิง

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ นั่งข้างฉินเฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในตอนนั้นหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินกลับเดินเข้ามา

เนื่องจากก่อนหน้านี้ถูกฉินเฟิงข่มขู่จนต้องคุกเข่าขอโทษ ได้รับความอับอายอย่างมาก หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินอยากฆ่าฉินเฟิงด้วยสายตา

แต่พิจารณาจากคำสั่งของแขกชุดขาวที่ย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้ทุกอย่างให้ความสำคัญกับแผนการใหญ่ขององค์ชายรอง

หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินจึงต้องกลืนความโกรธนี้ลงไป

“คุณหนูเซี่ย ข้าน้อยได้จัดที่นั่งให้ท่านเรียบร้อยแล้ว”

หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินชี้ไปที่ลานด้านใน ด้วยสถานะและตำแหน่งของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ แน่นอนว่าต้องเข้าไปในลานใน

แต่เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กลับยิ้มและส่ายหน้า “ไม่จำเป็นหรอก ข้าจะนั่งที่นี่แหละ ยังไงโต๊ะนี้ก็ว่างอยู่”

หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินอดทนและอธิบายด้วยเสียงอ่อนโยน “แขกในลานนอกนี้ล้วนเป็นลูกหลานของขุนนางตั้งแต่ขั้นเจ็ดลงมา”

“คุณหนูเซี่ย เป็นบุตรีของขุนนาง และมีสถานะสูงส่งเพียงใด จะมานั่งที่นี่ได้อย่างไร?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์รู้สึกขำในใจ

ตัวเองมีสถานะสูงส่ง แล้วสถานะของฉินเฟิงไม่สูงส่งหรือ?

ตนเองกับฉินเฟิงกำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า จะได้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ตนเองไปที่ห้องด้านใน ส่วนฉินเฟิงอยู่ที่ห้องด้านนอก

ไม่รู้ว่าการจัดการเช่นนี้ จะเป็นการกระทำต่อฉินเฟิงหรือเป็นการตบหน้าตนเองกันแน่

ถึงแม้จะพูดว่าไม่ควรตีคนที่ยิ้มให้ แต่เมื่อเห็นฉินเฟิงถูกรังแก อารมณ์ของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ก็เย็นชาลงในทันที

ช่วงเวลานี้ที่อยู่ในห้องหอมานาน นิสัยที่ถูกขัดเกลามา กลับกลายเป็นคมกริบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

กล่าวกันว่า ภูเขาและแม่น้ำเปลี่ยนได้ง่าย แต่นิสัยเดิมเปลี่ยนยาก

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ หายไปจนหมด สายตายิ่งไม่เป็นมิตร

“ฉินเฟิงได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าบาท ให้เป็นว่านฮู่โหวอีกทั้งยังเป็นขุนนางผู้มีความชอบของต้าเหลียง ตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่แม้แต่ขุนนางขั้นเจ็ดยังสู้ไม่ได้?!”

“การจัดให้พักที่ห้องด้านนอก แท้จริงแล้วเป็นความต้องการของฝ่าบาทหรือเจ้าตัดสินใจเอาเอง?”

เมื่อเห็นสีหน้าของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เปลี่ยนไปในทันที หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

ถึงแม้จะคาดการณ์ไว้แล้วว่า เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์จะเข้าข้างฉินเฟิง แต่ไม่คิดว่าเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์จะต่อว่าตนต่อหน้าคนอื่น

นี่ชัดเจนว่าเป็นการแบ่งแยกขอบเขตกับฝ่าบาทอย่างเปิดเผย

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกต่อไป

“ในเมื่อคุณหนูเซี่ยยินดีจะอ่อนน้อมถ่อมตน ก็เชิญตามสบายเถิด!”

ในขณะที่หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉิน กำลังจะหันหลังจากไป ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้งจากนอกประตู

“ฉีหยางจวิ้นจู่ มาถึงแล้ว”

ลานกว้างที่เงียบสงบกลับคึกคักอีกครั้ง

เมื่อเทียบกับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์แล้ว ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นยังคงสงบนิ่ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฉีหยางจวิ้นจู่ ทุกคนต่างลุกขึ้นต้อนรับ

สายตาเต็มไปด้วยความเคารพและคาดหวัง

ท้ายที่สุดแล้ว นางก็เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ ใครเล่าจะกล้าละเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่หญิงรับใช้ที่เคยหยิ่งผยองอย่างหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉิน ยังรีบหยุดฝีเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ

ไม่ต้องพูดถึงนางที่เป็นเพียงสาวใช้ แม้แต่องค์ชายรองยังต้องให้เกียรติฉีหยางจวิ้นจู่ เพราะนางเป็นบุตรีขององค์หญิงใหญ่

ภายใต้การคุ้มกันของทหารองครักษ์ทั้งสี่ ฉีหยางจวิ้นจู่ก็ปรากฏกายต่อสายตาของผู้คน

เนื่องจากมาร่วมงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ชายรอง ฉีหยางจวิ้นจู่จึงละทิ้งความสบาย ๆ ในชีวิตประจำวัน และแต่งกายอย่างหรูหรา

ชุดเสื้อคลุมสีดำปักลวดลายหงส์ทองอันสูงส่ง ดูน่าเกรงขามและหรูหราสุดขีด

ผมสีดำขลับถูกมัดขึ้นสูงเป็นมวยคล้อยเมฆา ปักด้วยปิ่นหยกสั่นไหว

“ข้ารับใช้คนหนึ่งก็คิดจะจัดการกับข้าหรือ? ช่างจุ้นจ้านซะจริง ไสหัวไปให้พ้น!”

คนอื่น ๆ อาจเกรงกลัวองค์ชายรองที่ยืนหลังหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉิน แต่ฉีหยางจวิ้นจู่ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นมากนัก

ข้ารับใช้ก็คือข้ารับใช้ ต่อให้มีพื้นเพที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่ข้ารับใช้!

ไม่ต้องพูดถึงองค์ชายรองหรอก แม้แต่จางซิวเย่ ผู้ดูแลกิจการภายในของฮ่องเต้ พอเจอฉีหยางจวิ้นจู่ ก็ยังต้องทำตัวให้เรียบร้อยเลย

ศักดิ์ศรีของราชวงศ์หลี่ไม่อาจถูกท้าทายได้!

หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินหน้าซีดเผือด รีบก้มหัวลงทันที ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

แขกที่มาในงานต่างก็ถูกบารมีที่แผ่ออกมาจากฉีหยางจวิ้นจู่ทำให้ขนลุกไปถึงแผ่นหลัง ไม่มีใครกล้าหายใจดังสักนิด

ฉีหยางจวิ้นจู่ไม่เกรงใจ เดินไปนั่งข้าง ๆ เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ทันที

ใบหน้าที่เคยหม่นหมองนั้น ในพริบตาก็สดใสราวกับเมฆหมอกถูกขับไล่จนเห็นแสงตะวัน ความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้หายไปหมด นางหัวเราะเบา ๆ พูดว่า “อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้ามานั่งที่นี่ได้อย่างไร?”

“ในฐานะบุตรีของท่านกั๋วกง เจ้าควรไปนั่งในห้องด้านในสิ”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ก็ยิ้มตอบ พูดเสียงเบาว่า “ฉินเฟิงอยู่ที่ไหน ข้าก็จะอยู่ที่นั่น”

พอได้ยินดังนั้น สายตาของฉีหยางจวิ้นจู่ก็หันไปมองฉินเฟิงโดยไม่รู้ตัว

เห็นฉินเฟิงนั่งพิงพนักเก้าอี้ สายตากวาดไปรอบ ๆ ยกเว้นไม่สนใจนางเลยสักนิด

ฉีหยางจวิ้นจู่รู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจ แต่เพื่อรักษาหน้าของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ นางจึงฝืนกลืนความโกรธนั้นลงไป

มีคำพูดว่า “สามวันไม่เจอกัน ต้องมองด้วยสายตาใหม่ ชายหนุ่มที่เคยเป็นเพียงบุตรชายของกั๋วกง วันนี้ได้กลายเป็นท่านโหวฉินไปแล้ว”

“เฮอะ ๆ มีคำกล่าวว่าอย่างไรนะ? แม้แต่กบตัวน้อยยังมีวันโผบินขึ้นฟ้าได้เช่นกัน”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์รู้ดีว่า ฉีหยางจวิ้นจู่เป็นคนพูดตรงไปตรงมา นางไม่ใช่คนเลวที่ต้องเผชิญหน้ากับฉินเฟิงทุกครั้ง เพียงเพราะเรื่องในอดีต

“ฉีหยางจวิ้นจู่เจ้าอย่าพูดแบบนั้นสิ”

ฉีหยางจวิ้นจู่พิงพนักเก้าอี้ กอดอกด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง “ข้ามิได้หาเรื่อง แต่เป็นเพราะบางคนไม่รู้จักมารยาทต่างหาก”

“เจอข้า แต่กลับไม่ทักทายสักคำ!”