บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 585

บทที่ 585 ข้าราชการที่ได้รับพระบรมราชโองการจากราชสำนักจะทำอะไรได้

รองเสนาบดีกรมยุติธรรมใจหายวาบ สายตาของฉินเฟิงในขณะนี้ดูเหมือนสงบนิ่ง แต่แท้จริงแล้วกลับแฝงด้วยเจตนาฆ่าฟันอย่างรุนแรง

นั่นคือสายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาจากสนามรบที่เต็มไปด้วยเลือดและความตายเท่านั้น!

เมื่อพิจารณาถึงอำนาจและพื้นเพของฉินเฟิงในปัจจุบัน การบอกว่าไม่กลัวนั้นเป็นเรื่องโกหก

หากเป็นที่อื่นก็คงช่างมันไป

แต่ที่นี่คืองานเลี้ยงขององค์ชายรอง ต่อให้ฉินเฟิงจะมีอำนาจมากเพียงใด ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว!

รองเสนาบดีกรมยุติธรรมข่มความหวาดกลัวในใจ แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง

“ช่างไร้เหตุผล!”

“ข้าคือขุนนางที่ได้รับพระบรมราชโองการจากราชสำนัก แม้จะอยู่ในราชสำนัก เผชิญหน้ากับฮ่องเต้ก็ยังพูดได้ตามใจปรารถนา”

“ฉินเฟิง เจ้าเป็นอะไรกัน? คิดว่าจะสั่งให้ข้าเงียบได้ด้วยหรือ?”

“เจ้ากับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริง ๆ”

“คนหนึ่งเป็นพวกบ้าคลั่งไร้กฎเกณฑ์ อีกคนเป็นหญิงชั่วไร้ยางอายที่ทำลายศีลธรรม”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นทั่วงาน ขุนนางทั้งหลายต่างพากันเหยียดหยามฉินเฟิง

ต่อให้ฉินเฟิงจะปากเก่งแค่ไหน ในตอนนี้ก็ไม่อาจแก้ตัวได้

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าฉินเฟิงจะกลับไปนั่งอย่างหงอยเหงา เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงก็เกิดขึ้น

ฉินเฟิงกลับไม่ลังเลเลย ก้าวเท้าเข้าไปหารองเสนาบดีกรมยุติธรรม และชกหมัดใส่เขาทันที

กระดูกจมูกหักดังกรอบ!

เสียงดังกังวานไปทั่วลาน บรรยากาศที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะ พลันกลับมาตึงเครียดและเงียบกริบภายในพริบตา

ไม่มีใครคาดคิดว่าฉินเฟิงจะกล้าลงมือต่อหน้าหลี่เฉียน ยิ่งไม่นึกว่าจะกล้าทำร้ายขุนนางใหญ่ในราชสำนักเช่นนี้

รองเสนาบดีกรมยุติธรรมเซถอยหลังไปสองสามก้าว กุมจมูกที่เลือดไหลนองเต็มมือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ฉิน…ฉินเฟิง!”

เนื่องจากกระดูกจมูกหัก เลือดไหลย้อนกลับเข้าปาก รองเสนาบดีกรมยุติธรรมผู้เก่งในการพูดจึงไม่อาจเอ่ยวาจาใดออกมาได้ชัดเจน

มีเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอดังออกมาเป็นระยะ

ใบหน้าของหลี่เฉียนซีดเผือด แต่ยังไม่แสดงความโกรธออกมา เพราะยังไม่ถึงเวลาอันควร

ฉินเฟิงไม่สนใจสายตาเกรี้ยวกราดของผู้คน เพียงจ้องมองรองเสนาบดีกรมยุติธรรมอย่างเย็นชา

“เมื่อครู่เจ้ายังเห่าได้เก่งนัก ตอนนี้เป็นใบ้ไปเสียแล้วหรือ?”

“อย่าว่าแต่รองเสนาบดีกรมยุติธรรมอย่างเจ้าเลย ต่อให้เสนาบดีกรมยุติธรรมมาเอง ข้าก็จะตบเขาเช่นกัน!”

“กองทัพเป่ยตี๋ที่มีทหารหลายหมื่นนาย พอเห็นข้ายังต้องตัวสั่นอยู่หลายครั้ง พวกเจ้าไม่มีความสามารถอะไรนอกจากจับกลุ่มกัน และข่มขู่ข้างั้นหรือ?”

“ข้าว่าพวกเจ้ายังไม่ตื่นดีกระมัง!”

ได้ยินถ้อยคำเย็นชาของฉินเฟิง แม้ขุนนางทั้งหลายจะมองด้วยสายตาเกลียดชัง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยวาจาใส่ร้ายอีก

ท้ายที่สุดแล้ว…

ฉินเฟิงถึงกับตบหน้ารองเสนาบดีกรมยุติธรรมไปแล้ว นับว่าไร้ความเกรงใจโดยสิ้นเชิง ไม่มีผู้ใดอยากจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในยามนี้

ฉินเฟิงหรี่ตาลง ไม่ปล่อยให้รองเสนาบดีกรมยุติธรรมหลุดพ้นไปได้แม้แต่น้อย

ตะโกนเสียงต่ำ “หนิงเชียนฮู่ อยู่ที่ใด?”

เพียงเอ่ยจบ ประตูก็ถูกหนิงหู่ ผู้ชายร่างกายสูงใหญ่กำยำผลักเปิดออกโดยตรง

ทุกคนต่างพากันตะลึง ทหารรักษาพระราชวังที่อยู่ ณ ที่นั้นรีบเข้าไปขวางกั้น

หนิงหู่ที่ปราศจากอาวุธ สวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดา เผชิญหน้ากับทหารรักษาพระราชวังที่ถืออาวุธครบมือนับสิบคน โดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“หลีกไป!”

รับรู้ถึงบุคลิกอันดุดันที่หนิงหู่แสดงออกมา ทหารรักษาพระราชวังทั้งหลายต่างรู้สึกหวั่นใจ

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือนักรบผู้เคยต่อสู้เลือดอาบในสนามรบ ย่อมแตกต่างจากทหารธรรมดาโดยสิ้นเชิง

แต่ด้วยหน้าที่ทหารรักษาพระราชวัง จึงไม่ถอยหนี

จังหวะนั้นเอง เสียงของหลี่เฉียนดังขึ้น “ปล่อยให้เขาเข้ามา”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทหารรักษาพระราชวังทั้งหลายราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบถอยออกมา

“รองเสนาบดีกรมยุติธรรมใส่ร้าย เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ควรจะทำอย่างไรดี”

หนิงหู่ที่เมื่อครู่ยังหัวเราะอยู่ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปในทันที กลายเป็นดุร้ายอย่างที่สุด

เขาหันหน้ากลับไปทันที สายตาเหมือนเสือดุกำลังจ้องมองรองเสนาบดีกรมยุติธรรมอย่างเอาเป็นเอาตาย อยากจะกลืนเขาทั้งเป็น

“กล้าใส่ร้ายคุณหนูเซี่ย?! ขอแค่ท่านโหวฉินพูดสักคำ ข้าจะไปดึงลิ้นของมันออกมาเดี๋ยวนี้! ให้มันได้เจอกับผู้ปกครองยมโลก แล้วพูดไม่ออกสักคำ!”

เมื่อเผชิญกับเสียงคำรามต่ำ ๆ ของหนิงหู่ รองเสนาบดีกรมยุติธรรมอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปเรื่อย ๆ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

ฉินเฟิงก็ไม่พูดมาก “แล้วยังรออะไรอยู่ล่ะ ไปสิ”

เมื่อประโยคนี้ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่

เมื่อหนิงหู่พุ่งเข้าใส่รองเสนาบดีกรมยุติธรรมโดยไม่ลังเล แม้แต่หลี่เฉียนในใจก็ยังรู้สึกมีคลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่ง

ฉินเฟิงกล้าหาญถึงเพียงนี้ กล้าปล่อยให้ลูกน้องทำร้ายขุนนางในราชสำนักต่อหน้าทุกคนจริง ๆ?!

รองเสนาบดีกรมยุติธรรมตกใจจนหน้าซีด อยากจะหนี แต่ก็สายไปแล้ว ถูกหนิงหู่คว้าคอจากด้านหลัง

ออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็ยกขึ้นกลางอากาศเหมือนไก่ตัวเล็ก ๆ

หนิงหู่ไม่มีความลังเลใด ๆ เลย เพียงแค่ปัดมือไปครั้งเดียว รองเสนาบดีกรมยุติธรรมก็ถูกเหวี่ยงออกไปทันที ชนโต๊ะจนล้มคก่ว่ำอนจะหยุดลง

รองเสนาบดีกรมยุติธรรมที่เป็นเพียงขุนนางมาครึ่งชีวิต จะทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ได้อย่างไร

เขาอ้วกเลือดสดออกมาทันที ตาก็เหลือกขาว

ขุนนางโดยรอบต่างตะลึงงัน พากันสั่นกลัวอย่างอดกลั้นไม่ได้

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ปิดปากตัวเอง ตาเบิกโพลงเช่นกัน ไม่อาจเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้ เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์คิดว่า อย่างมากฉินเฟิงก็แค่ยืนยันในสิ่งที่ถูกต้อง เพื่อระบายความโกรธแทนนาง

นางคิดไม่ถึงเลยว่า…ฉินเฟิงจะใช้วิธีง่าย ๆ แต่รุนแรงเช่นนี้

เพื่อนาง เขากล้าทำร้ายขุนนางในราชสำนักต่อหน้าธารกำนัลเลยหรือ!

นอกจากความตกใจแล้ว ในใจของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ยังซาบซึ้งเป็นที่สุด ท้ายที่สุดแล้ว…ทุกสิ่งที่ฉินเฟิงทำล้วนเพื่อนางทั้งสิ้น

เพื่อปกป้องคนข้างกาย ฉินเฟิงกล้าที่จะเป็นศัตรูกับทั้งใต้หล้า!