บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 592
บทที่ 592 หนิงกั๋วกงถูกปลด
ยามอู่วันรุ่งขึ้น ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงทรงมีพระบรมราชโองการถอดตำแหน่งหนิงกั๋วกงของเซี่ยปี้
เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ทั้งเมืองหลวงสั่นสะเทือน ผู้คนตามถนนและตรอกซอกซอยพากันวิพากษ์วิจารณ์
แม้แต่ชายชราขายผักหรือบ่าวที่ออกมาจับจ่ายซื้อของก็พูดคุยถึงเรื่องนี้อย่างออกรส
“เจ้าได้ยินหรือไม่? หนิงกั๋วกงถูกถอดตำแหน่ง”
“ใครจะไม่ได้ยินกัน ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว”
“เซี่ยปี้ผู้เป็นถึงกั๋วกง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะถูกถอดจากตำแหน่ง”
“นั่นสิ ตำแหน่งหนิงกั๋วกงสูงส่งจะตายไป”
“ก็เพราะตระกูลเซี่ยกับตระกูลฉินกำลังจะเกี่ยวดองกันน่ะสิ ถ้าเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์แต่งงานกับท่านโหวฉิน ฐานะของตระกูลเซี่ยก็จะสูงขึ้น ไม่มีใครกล้าแตะต้องอีก”
“ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเชียวหรือ?!”
“ใช่น่ะสิ สุดท้ายเลยถูกถอดตำแหน่งกะทันหันแบบนี้ ตระกูลเซียที่กำลังจะขึ้นสวรรค์ กลับถูกผลักลงนรกในพริบตา ช่างโหดร้ายจริง ๆ”
“เจ้าจะเข้าใจอะไร? นี่แหละคืออำนาจของฮ่องเต้ อย่าว่าแต่หนิงกั๋วกงเลย แม้แต่สามขุนนางใหญ่ก็ยังถูกถอดถอนได้ง่าย ๆ”
“แต่อย่างไร ตระกูลเซี่ยก็มีท่านโหวฉินหนุนหลังนา”
“ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ตระกูลฉินก็กำลังจะถูกจัดการเช่นกัน”
“ชู่ว!…เจ้าซื้อผักของเจ้าไปซะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก เจ้ามีสถานะใดกัน ระวังจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต”
ฉินเฟิงเดินเอาไพล่หลังไปยังจวนตระกูลเซี่ย เขารับรู้สายตาของชาวบ้านที่มองมาอย่างผิดปกติ
ตอนนี้คนทั้งเมืองหลวงต่างคิดว่า หลังตระกูลเซี่ยล่มสลาย ตระกูลฉินก็จะล้มตามไปติด ๆ
แม้แต่หนิงกั๋วกงยังถูกปลดจากตำแหน่ง ฉินเฟิงเป็น ‘โหวอันดับหนึ่งของต้าเหลียง’ ย่อมอยู่ได้ไม่นาน
ทว่าผู้คนกลับพบเรื่องแปลกประหลาด ฉินเฟิงไม่เพียงไม่มีความหวาดกลัวหรือกังวล กลับยังทำตัวเช่นเดิม เขายังเอามือไพล่หลัง เดินอาด ๆ อย่างสบายใจ
บริเวณโดยรอบพลันเกิดเสียงซุบซิบ
“แปลกจริง ท่านโหวฉินไม่กลัวเลยหรือ?”
“กลัวอะไรกัน! ถึงท่านโหวฉินจะมียศต่ำกว่าหนิงกั๋วกง แต่ตำแหน่งของเขามั่นคงกว่าหนิงกั๋วกงมากนัก”
“พวกเจ้าลองคิดดู หนิงกั๋วกง นอกจากชื่อเสียงและบรรดาศักดิ์แล้ว เขามีอะไรอีกเล่า”
“กลับกัน ท่านโหวฉินมีชายแดนเหนือทั้งหมดหนุนหลังอยู่!”
“โอ้ เป็นอย่างเจ้าว่าจริง ๆ”
ได้ยินเสียงซุบซิบของชาวบ้าน ฉินเฟิงก็หัวเราะออกมา
สมกับเป็นราษฎรในเมืองหลวง ไพร่ฟ้าใต้ฝ่าพระบาทโอรสสวรรค์ ข่าวซุบซิบในวังช่างไวจริง ๆ
แม้แต่พ่อค้าขายผักก็ยังวิเคราะห์เรื่องราวในราชสำนักได้
ฉินเฟิงไม่ทันจะเดินถึงจวนตระกูลเซี่ย ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาแต่ไกล
มองตามเสียงไปก็เห็นว่า รอบจวนหนิงกั๋วกงมีขุนนางน้อยใหญ่รายล้อมแน่นขนัด
“ท่านหนิงกั๋วกง พวกข้ามาส่งท่านเดินทาง”
“ยังเรียกหนิงกั๋วกงอีกหรือ เขาถูกปลดแล้ว”
“ฮ่า ๆ ลืมไปเลย ๆ เซี่ยปี้เปิดประตู ตอนนี้เจ้าไม่ใช่กั๋วกงแล้ว”
“นอกจากราชวงศ์แล้ว ตำแหน่งกั๋วกงถือเป็นตำแหน่งสูงสุดที่คนธรรมดาสามารถได้รับ โดยปกติ ถึงจะถูกปลด ก็จะค่อย ๆ ลดตำแหน่งลงทีละขั้น”
“แต่นี่ฮ่องเต้กลับมีพระราชโองการฉบับเดียว ปลดเซี่ยปี้ทันที จากกั๋วกงกลายเป็นสามัญชนในคราวเดียว ฮ่า ๆ นี่ถือเป็นเรื่องใหม่ที่หาดูได้ยากของต้าเหลียงทีเดียว!”
“เจ้าไม่พูด ข้าก็ไม่ทันสังเกตจริง ๆ!”
“เซี่ยปี้ ไอ้แก่ ไม่ใช่เจ้าเคยทำตัวสูงส่งมากหรอกหรือ? ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นเต่าหดหัวเสียแล้วเล่า?!”
ได้ยินเสียงตะโกนด่าทอของผู้คน ดวงตาของฉินเฟิงคมกริบ
“ที่นี่คือเมืองหลวง สถานที่สำคัญใต้ฝ่าพระบาทโอรสสวรรค์ หาใช่ที่ที่เจ้าจะทำตามอำเภอใจได้! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า และหากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่เส้นขนเดียว เราไปเจอกันที่ศาลต้าหลี่!”
เผชิญกับการยั่วยุของจ้าวหลางจง ฉินเฟิงกลับหัวเราะร่า
สุดท้ายแล้ว หลางจงผู้นี้ก็มีความเป็นขุนนางอยู่บ้าง ไม่เหมือนพวกขี้ขลาดข้าง ๆ ที่นอกจากเรื่องยุแหย่ส่อเสียด ตั้งพรรคแบ่งพวกแล้ว ก็ไร้ประโยชน์ไปเสียทุกอย่าง
ได้ยินเสียงจ้าวหลางจงกล่าวตำหนิฉินเฟิงต่อหน้าผู้คนมากมาย เหล่าขุนนางที่อยู่ในเหตุการณ์ก็หนาวยะเยือกไปทั้งแผ่นหลัง หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เจ้าหน้าที่กรมพิธีการผู้มีสัมพันธ์ที่ดีกับจ้าวหลางจงคว้าแขนของเขาแน่น พลางกระซิบเตือน “ใต้เท้าจ้าว อย่าพูดอีกเลย”
“อย่าว่าแต่เจ้าเลย ต่อให้รองเสนาบดีกรมยุติธรรมเขาก็กล้าลงมือ”
“เมื่อคืนเขาเกือบถูกฉินเฟิงตีตายต่อหน้าองค์ชายรอง ไท่เป่าหลิน และเสนาบดีกรมยุติธรรมด้วยซ้ำ”
“แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า?”
“ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้เลย ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
จ้าวหลางจงที่เพิ่งจะพูดอย่างตรงไปตรงมา ตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
ฉินเฟิงหยิ่งผยองนัก ถึงกับกล้าลงมือกับรองเสนาบดีเชียวหรือ?
ที่น่ากลัวที่สุดคือ เขาทำขนาดนี้ แต่ไม่มีใครทำอะไรเขาได้
ช่วงขณะที่จ้าวหลางจงคิดว่าตนเองก่อเรื่องใหญ่แล้ว และคงถูกฉินเฟิงจัดการแน่
ฉินเฟิงกลับหัวเราะออกมา
“ใต้เท้าจ้าว ขุนนางซื่อตรงเช่นท่าน ไฉนจึงไปคบหากับพวกเลวทราม มาเหยียบซ้ำคนล้มเล่า?”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ขุนนางในเหตุการณ์กว่าครึ่งต่างมีสีหน้าอึดอัดใจ
จ้าวหลางจงระงับความตระหนก แล้วกล่าวเสียงเข้ม “ใคร… ใครบอกว่าข้ามาซ้ำเติมคนล้ม?”
“ข้ามาที่นี่ตามคำสั่งเพื่อยึดทรัพย์สินของตระกูลเซี่ย ปฏิบัติหน้าที่อย่างชอบธรรม”
ดังคำกล่าวที่ว่า คนจากไปชาก็เย็นชืด เมื่อเซี่ยปี้ถูกปลด ทรัพย์สมบัติของจวนตระกูลเซี่ยย่อมต้องถูกยึดเป็นของหลวงทั้งหมด
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ