บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 650

บทที่ 650 ยอมรับเสียเถิด

ผู้คนต่างรู้กันว่า ผู้ใดรู้กาลเทศะ ผู้นั้นย่อมเป็นยอดคน

ทว่าน้อยคนนักจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและหยุดความเสียหายได้ทันท่วงที

คนส่วนใหญ่มักคิดว่า พวกเขาจะสามารถพลิกสถานการณ์ และกลับมาเป็นฝ่ายชนะได้ สุดท้ายก็พ่ายแพ้ราบคาบ

แต่จ้าวลี่ตระหนักถึงจุดอ่อนของตัวเอง นับว่ามีไหวพริบ

“พี่จ้าว ข้าจะยั้งมือหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความจริงใจของเจ้า”

ฉินเฟิงตอบกลับเบา ๆ

จ้าวหลี่ไม่ลังเลสักนิด เขาพาจ้าวจ่านหันหลัง กลับไปทันที

มองตามหลังพี่น้องตระกูลจ้าวไป หนิงหู่ขมวดคิ้ว

“พี่ฉิน ข้าว่าควรฆ่าสองพี่น้องนั่นเสีย เจ้ากังวลอะไร”

ในสายตาของหนิงหู่ ไม่มีวิธีการใดใช้ได้ผลดีเท่าการใช้กำลัง

คน ‘กำปั้น’ ก็เป็นผู้ชนะ

มัวทำสงครามชิงผลประโยชน์ ล้วนแต่เสียเวลา

ฉินเฟิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาตบลงบ่าหนิงหู่ แล้วเดินเอามือไพล่หลังพลางอธิบายอย่างจริงใจ

“เจ้ามีกำปั้นแข็งแกร่ง แต่วันหนึ่งก็จะมีคนที่มีกำปั้นแข็งแกร่งกว่าเจ้า”

“เรื่องการค้าต้องใช้สมองไตร่ตรอง การใช้แต่กำลังไม่ใช่เรื่องที่ดี”

“ถึงตอนนั้น ก็จะไม่ใช่สงครามการค้าแล้ว แต่จะกลายเป็นการแย่งชิงและปล้นสะดม”

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องเลี้ยงผู้มีความสามารถทางการค้าและเหล่านักบัญชี หันไปเลี้ยงอันธพาลจะดีกว่า”

“ทำการค้า กว่าจะได้กำไรต้องใช้เวลาและไหวพริบ ไม่สู้ปล้นมาจะเร็วกว่า”

หนิงหู่ได้ฟังคำอธิบายของท่านฉินเฟิงก็เข้าใจ

ไม่น่าแปลกใจแล้วว่า ทำไมฉินเฟิงที่มีกำลังบดขยี้ตระกูลจ้าวได้ ถึงได้เดินหมากเล่นกับตระกูลจ้าวอย่างค่อยเป็นค่อยไป

แม้วิธีเช่นนี้จะมีขั้นตอนซับซ้อนและชักช้า ไม่เหมาะกับหนิงหู่

แต่หนิงหู่รู้ดี ตราบใดที่ยังมีฉินเฟิงอยู่ ปัญหาเช่นนี้ย่อมไม่ตกมาถึงเขาแน่นอน

ฉินเฟิงหยุดยืนหน้าประตู มองพ่อค้าวิณิชที่ทยอยกันมา พลางถอนหายใจ

“ผู้อ่อนแอมักตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่งเสมอ”

“พอตระกูลจ้าวล้ม ไม่นานก็จะมีตระกูลจ้าวผุดขึ้นมาแทนที่”

“หลักการของพ่อค้า มุ่งแสวงหาผลกำไร เป็นสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”

“ตระกูลฉิน แม้ตอนนี้จะแข็งแกร่ง แต่ย่อมรุ่งเรืองได้เพียงชั่วครู่ ไม่มีทางรุ่งเรืองสืบไปชั่วลูกหลาน จะยืนหยัดอยู่ถึงร้อยปีได้หรือไม่ ก็ยังไม่อาจรู้”

“หากแคว้นต้าเหลียงยังไม่เห็นความสำคัญของเหล่าพ่อค้าและราษฎร วันหนึ่งย่อมมีผู้มาตัดเส้นเลือดใหญ่ของแคว้นต้าเหลียงแน่”

ลิ่นจื่ออี๋ไม่รู้ว่าตัวเองเดินมายืนอยู่ข้าง ๆ ฉินเฟิงตั้งแต่เมื่อไหร่

พอเห็นแววตาสิ้นหวังของฉินเฟิง นางก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา นางคงไม่เชื่อว่า นายน้อยอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงผู้เสเพล แท้จริงกลับเป็นผู้ที่กังวลต่อความเป็นอยู่ของประชาชน และความรุ่งเรืองของบ้านเมือง

ลิ่นจื่ออีเลื่อมใสในความสามารถของท่านฉินเฟิงที่สามารถจัดการตระกูลจ้าวให้อยู่หมัด ทั้ง ๆ ที่มาถึงเหยียนโซ่วได้ไม่ถึงวัน

และนางก็รู้สึกสงสารเขาด้วย

ฉินเฟิงยังเยาว์วัย แต่กลับต้องแบกรับภาระอันใหญ่เกินกว่าที่คนทั่วไปจะคาดคิด

“นายน้อย ข้ามีเรื่องอยากถาม ไม่รู้ว่าสมควรหรือไม่”

“ด้วยชาติกำเนิด ฐานะ และทรัพย์สมบัติของท่าน ชีวิตนี้ไร้ความกังวล ไยท่านต้องแบกรับภาระให้เหนื่อยใจเจ้าคะ”

ไม่ว่าคิดอย่างไร ลิ่นจื่ออี๋ก็ไม่เข้าใจริง ๆ

แม้แต่ฮ่องเต้ต้าเหลียง ยามเผชิญหน้ากับนายนอยฉิน ก็ยังต้องหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง

เขาสามารถเสวยสุขกับยศฐาบรรดาศักดิ์ เป็นผู้มีอำนาจเหนือคนนับหมื่น

แต่เขากลับเลือกทางลำบาก อยู่เคียงข้างราษฎรผู้ยากไร้

ราษฎรต้าเหลียงล้วนมีมากกว่าสิบล้านคน

แม้ฉินเฟิงมีทรัพย์สินมากมาย แต่ก็ไม่อาจเพียงพอจะแบ่งให้ทุกคนได้

ได้ยินคำถามของลิ่นจื่ออี๋ ฉินเฟิงตอบอย่างไม่ลังเล

“เรื่องพวกนี้ ต้องมีผู้ใดผู้หนึ่งลงมือทำ”

“ถ้ายังไม่มีใครคิดริเริ่ม เช่นนั้น ข้า ฉินเฟิง จะเริ่มเอง”

ถ้อยคำเรียบง่าย แต่กลับส่งผลกับลิ่นจื่ออี๋นัก ทำให้มุมมองของนางเปลี่ยนไปทันที

ชั่วขณะนั้น นางยิ่งเลื่อมใสในตัวฉินเฟิงมากขึ้นไปอีก

“ศาลาว่าการกรมเมือง ศาลต้าหลี่ กรมคลัง กรมขุนนาง ทั้งหมดล้วนเป็นคนของฉินเฟิง”

“เจ้าจะไปฟ้องที่ใด?”

“แม้ไปฟ้องถึงเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท แล้วจะอย่างไร?”

“ฝ่าบาทยังทรงหวังให้ฉินเฟิงเจรจาสงบศึกกับเป่ยตี๋แทน ไหนเลยจะยอมมีปัญหาฉินเฟิงเพียงเพราะตระกูลจ้าว”

“ยอมรับชะตากรรมเถิด”

“พวกเราย่อมสู้ฉินเฟิงไม่ได้ ไม่ว่าจะเรื่องการค้า สายสัมพันธ์ หรือแม้แต่สติปัญญา เราไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับเขา”

จ้าวหลี่โบกมือไล่จ้าวจ่าน

“เจ้ารอง ต่อไปนี้เจ้าทำตัวเป็นแค่ผู้ดีมีเงินก็พอ อย่าได้ยุ่งกับเรื่องการค้าอีก”

“เราจะถอนตัวออกจากอำเภอเหยียนโซ่ว”

“หวังว่าการเคลื่อนไหวนี้ จะช่วยหยุดความเสียหายของตระกูลจ้าวได้”

ด้วยนิสัยใจคอของจ้าวจ่าน ย่อมไม่ยินยอมแน่ แต่พอนึกถึงฉินเฟิงทีไร เขาก็ยังขนลุกไปทั้งตัวทุกที

ถอนตัวก็ดี

อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับฉินเฟิงอีก

ตระกูลจ้าวลงมืออย่างรวดเร็ว

รุ่งเช้าวันต่อมา พวกเขาเริ่มเตรียมการย้ายออก

ทันทีที่ร้านค้าตระกูลจ้าวปิดตัวลง ร้านค้าตระกูลฉินที่เคยเงียบเหงาก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

พ่อค้าจากแดนเหนือต่างฝากความหวังไว้กับร้านค้าตระกูลฉิน

ชีวิตและทรัพย์สินของพวกเขาล้วนขึ้นอยู่กับความเมตตาของตระกูลฉิน

“นายน้อย นายน้อยฉิน”

“ร้านค้าธัญพืชตระกูลฉิน พวกท่านยังรับซื้อข้าวอยู่หรือไม่?”

“ตระกูลจ้าวออกจากเหยียนโซ่วไปแล้ว ตอนนี้ทั้งอำเภอ เหลือเพียงตระกูลฉินของท่านที่เป็นพ่อค้าธัญพืชรายใหญ่”

“มีเพียงร้านค้าตระกูลฉิน ที่สามารถรับซื้อธัญพืชมากมายได้”

“ต่อให้ต้องขายราคาถูกหน่อยก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ไม่จำกัดการซื้อ ไม่เช่นนั้นพวกข้าคงต้องขนข้าวกลับบ้านเกิด ต้องสูญเสียเงิน ขาดทุนแล้ว”