บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 863

บทที่ 863 ภักดีหรือหักหลัง?

ด้วยฝีมือของหลิ่วหมิง เขาสามารถหลบหลีกการโจมตีของฉินเฟิงได้อย่างง่ายดาย แต่หลิ่วหมิงกลับไม่หลบ ปล่อยให้ฉินเฟิงลงมือสังหารอย่างไร้ความปรานี

เขาจ้องมองดวงตาของฉินเฟิง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังกัดฟันตอบว่า “หน้าที่ของข้า คือปกป้องโหวฉิน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

สายตาของฉินเฟิงเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง “พวกเจ้าไม่ได้ปกป้องข้า แต่กำลังปกป้องตัวเองต่างหาก!”

“พวกเจ้ากำลังจะเปลี่ยนข้าให้กลายเป็นเครื่องมือแห่งอำนาจที่ไร้ความรู้สึก!”

“จำคำข้าไว้ให้ดี ครอบครัวของข้า พี่น้องของข้า ต่อให้ก่อความผิดมหันต์ถึงขั้นฟ้าดินพิโรธก็ไม่ใช่หน้าที่ขององครักษ์เสื้อแพรที่จะลงมือ!”

“ข้าไม่สนใจว่าโม่หลีพูดอะไร และไม่สนใจหน้าที่ขององครักษ์เสื้อแพร!”

“กล้าแตะต้องครอบครัวและพี่น้องของข้า ข้าจะฆ่าองครักษ์เสื้อแพรให้หมด และหักมีดที่ข้าทำขึ้นเองด้วยมือ ข้า ฉินเฟิง เป็นมนุษย์ มีอารมณ์ความรู้สึก ทุกสิ่งที่ข้าทำล้วนเพื่อครอบครัวและพี่น้องของข้า พวกเจ้าอย่าหวังจะเปลี่ยนข้าให้เป็นเครื่องมือของอำนาจ อย่าหวังจะทำให้ข้าเป็นเทพเจ้า และทำให้ข้าสูญเสียความเป็นมนุษย์!”

“ไม่ว่าจะเป็นอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ข้าจะไม่มีวันเป็นอย่างฮ่องเต้ต้าเหลียง”

รับรู้ถึงความเด็ดเดี่ยวในสายตาของฉินเฟิง หลิ่วหมิงสูดหายใจลึกพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”

“ตามความปรารถนาของโหวฉิน หากวันนั้นมาถึง องครักษ์เสื้อแพรจะนำครอบครัวและพี่น้องของท่านมาต่อหน้าท่าน ให้ท่านตัดสินด้วยตัวเอง”

ฉินเฟิงจับกริชไว้แน่น ไม่ได้ระมัดระวังเหมือนตอนที่ทำกับหนิงหู่ แต่กลับดึงออกมาทันที

เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาจากท้องของหลิ่วหมิงไม่หยุด สีหน้าของเขาซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาสะบัดแขนทั้งสองข้าง ผ้าห่มฝ้ายบนตัวร่วงหล่น แล้วลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน มองลงมาที่หลิ่วหมิงด้วยสายตาดูแคลน ปล่อยให้เขาเลือดไหลไปเช่นนั้น

หมอรักษาโรคอยู่ข้าง ๆ แต่หากไม่ได้รับการพยักหน้าจากฉินเฟิง ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามเลือดให้หลิ่วหมิง

เขาตั้งใจจะลงโทษหลิ่วหมิง ปล่อยให้เขาเสียเลือดจนหยดสุดท้าย “ดูเหมือนว่า เจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างถ่องแท้”

“ข้าให้โอกาสพวกเจ้าเพียงนิด พวกเจ้ากลับคิดว่าตนเองยิ่งใหญ่เสียแล้ว”

“ข้าไม่พูดอะไร พวกเจ้าก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติหรือ? ข้าจะบอกอะไรให้ พวกเจ้ากำลังหาที่ตาย!”

“ตอบข้ามา!”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ข้ามอบอำนาจชีวิตและความตายให้แก่องครักษ์เสื้อแพร?” หลิ่วหมิงหน้าซีดเผือด รู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของฉินเฟิง เขาถึงกับรู้สึกไม่มั่นคงคล้ายจะล้มลง

กวาดตามองทั่วหล้าหลิ่วหมิงไม่เคยกลัวผู้ใด แม้แต่อาจารย์ของเขาอย่างโม่หลี แต่เขากลับเกรงกลัวเพียงฉินเฟิงจับใจ

“โหวฉิน…ไม่เคยมอบอำนาจชี้เป็นชี้ตายให้แก่องครักษ์เสื้อแพร”

ตุบ!

ขณะที่หลิ่วหมิงตอบ มีดสั้นก็หลุดจากมือของฉินเฟิง ตกลงบนพื้นส่งเสียงดัง เสียงนี้กระทบเข้าสู่ส่วนลึกในใจของหลิ่วหมิง

ฉินเฟิงยกมือขวาขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ดาบ”

หน่วยอาวุธมืดที่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย รีบส่งดาบที่เหน็บเอวให้ถึงมือของฉินเฟิง แล้วก้มหน้าถอยออกไป

ฉินเฟิงกำด้ามดาบแน่น จ้องมองหลิ่วหมิงด้วยสายตาดูแคลน แล้วพูดว่า “คุกเข่าให้ดี”

หลิ่วหมิงรู้ดีว่าชีวิตของตนคงอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ก็ยังคงทำตามคำสั่ง ทรุดตัวลงคุกเข่า ก้มหน้าต่ำ รอคอยวินาทีที่ศีรษะจะหล่นลงสู่พื้น

สภาพขององครักษ์เสื้อแพรในยามนี้ไม่ได้เกินความคาดหมายของฉินเฟิงแต่อย่างใด

หน่วยสอดแนมลับทั้งหมดล้วนมีนิสัยเดียวกัน เพียงแค่พัฒนาให้แข็งแกร่งขึ้นก็จะก้าวข้ามขอบเขตอย่างควบคุมไม่ได้

แน่นอน ไม่ใช่ความผิดขององครักษ์เสื้อแพร เพราะนี่คือคุณสมบัติโดยธรรมชาติหน่วยสอดแนมลับ หน่วยสอดแนมที่ไม่ก้าวข้ามขอบเขตก็คือ หน่วยสอดแนมที่ไร้ความสามารถ

“ผู้ใดก็ตามในหมู่องครักษ์เสื้อแพรที่มีคำบ่นหรือคำพูดไม่พอใจ ตัดหัวทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีการผ่อนปรนใด ๆ ทั้งสิ้น!”

“หลังจากที่โม่หลีส่งมอบอำนาจอย่างสงบเรียบร้อยแล้ว ให้จัดการพาเขาไปอยู่ที่อำเภอเป่ยซี ดูแลให้ดี แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น ก็ฆ่าเขาเสีย!”

องครักษ์สองคนจากค่ายเทียนจีพยักหน้ารับคำสั่งอย่างหนักแน่นแล้วหมุนตัวจากไป

องครักษ์ค่ายเทียนจีที่เหลืออยู่จ้องมององครักษ์เสื้อแพรด้วยสายตาเย็นชา หากฉินเฟิงออกคำสั่งเพียงคำเดียว พวกเขาก็พร้อมจะสังหารพวกสายสอดแนมลับเหล่านี้ให้หมดสิ้นในพริบตา

หากพูดถึงศิลปะการฆ่าล้วน ๆ แล้ว องครักษ์เสื้อแพรไม่มีทางตามทันฝีมือขององครักษ์ค่ายเทียนจีได้เลย

องครักษ์ค่ายเทียนจีคือไพ่ใบสุดท้ายของฉินเฟิงที่ใช้ควบคุมองครักษ์เสื้อแพร

สำหรับคนที่ชำนาญในการใช้กลยุทธ์และคุ้นเคยกับการซ่อนตัวในความมืด การใช้กำลังอย่างเดียวคือสิ่งที่ยากจะต้านทานที่สุด

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป เมื่อองครักษ์เสื้อแพรจับกุมอาชญากรได้ ห้ามฆ่าโดยพลการ เว้นแต่จำเป็นที่สุด ให้รายงานต่อหลินฉวีฉีก่อน รอการตัดสินแล้วค่อยประหารก็ไม่สายเกินไป หากเป็นผู้มีตำแหน่งสูงศักดิ์ ต้องรายงานต่อข้าก่อน”

“องครักษ์เสื้อแพร ไม่มีอำนาจตัดสินใจเองอีกต่อไป!”

เมื่อกล่าวจบ ฉินเฟิงก็ฟันดาบใส่หลิ่วหมิง แต่ตั้งใจฟันลงบนไหล่ของเขา

“ชีวิตนี้ของเจ้าข้าจะจดจำไว้ก่อน หากกล้าทำผิดอีก คราวหน้าที่ข้าฟันจะไม่ใช่ที่ไหล่แล้ว”

“ครอบครัวรวมถึงพี่น้องของข้าฉินเฟิง พวกเจ้ากล้าแตะต้องด้วยหรือ? ฮึ ไม่รู้ว่าผู้ใดที่ให้ความกล้าแก่พวกเจ้า ถึงขั้นกล้าหักหลังเจ้านายเช่นนี้”

หลิ่วหมิงหน้าซีดเผือด ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น “ข้าน้อยจดจำไว้แล้ว”

ฉินเฟิงส่งสัญญาณด้วยสายตา หมอรีบเข้ามาข้างหน้า ลากหลิ่วหมิงกลับเข้าไปในห้องเพื่อทำแผล

หนิงหู่ซุกตัวอยู่ริมหน้าต่าง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ น้ำตาไหลอาบใบหน้าไปนานแล้ว