ทรายทองระบายยิ้มหวานออกมา ขณะก้าวออกจากอ่างน้ำสีขาวสะอาด หล่อนใช้เวลาไม่นานในการนอนแช่ลงไปในน้ำที่อุ่นพอดี แต่ผลที่ได้รับกลับมาคือความผ่อนคลายเป็นที่สุด

เรือนร่างสลักเสลาสมส่วนคว้าผ้าขนหนูสีชมพูหวานที่พาดอยู่ไม่ไกลมาพันรอบกายเปลือยเปล่า จากนั้นก็หยิบอีกผืนขึ้นมาซับหยาดน้ำที่ใบหน้า

หล่อนชอบเหลือเกิน ยามที่ได้นอนเล่นอยู่ในอ่างน้ำอุ่นแบบนี้ มันเหมือนนอนอยู่บนสวรรค์ก็ไม่ปาน หญิงสาวเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ ขณะเดินตรงไปที่ประตูห้องน้ำ และก้าวออกไป

มือเล็กที่กำผ้าขนหนูผืนเล็กอยู่ชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างตกใจ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของเมธวัฒน์ที่ยืนหันหลังให้อยู่ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง และไม่รู้ว่าหล่อนก้าวออกมาแล้ว

ทรายทองที่ตอนนี้มีเพียงผ้าขนหนูห่อหุ้มรอบกายเป็นผืนเดียว รีบบอกตัวเองให้ถอยหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง และอยู่ในนั้นจนกว่าเมธวัฒน์จะไป แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน เพราะแค่ถอยหลังไปเพียงครั้งเดียว คนที่ยืนหันหลังให้อยู่ก็หมุนตัวกลับมา

ดวงตาคมกริบประดุจใบมีดโกนเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนที่มันจะกลับสู่สภาวะปกติ เขากวาดมองไปทั่วร่างสาวของหล่อน ด้วยความรู้สึกที่หล่อนอ่านไม่ออก จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าเดินเข้ามาหา

“ต้อนรับกันด้วยชุดนี้เชียวหรือ”

คำแรกของเขาคือคำเหน็บแหนม

หล่อนที่ยืนตัวสั่นเทา ได้สติก็จะหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำ แต่เรียวแขนถูกฝ่ามืออบอุ่นคว้าเอาไว้ได้เสียก่อน พร้อมกับเขาที่กระชากร่างของหล่อนเข้าไปหา

“ปล่อย... ปล่อยทรายเถอะค่ะ”

เขาโน้มหน้าลงมาหา และยิ้มหยันให้หล่อน “คุณแม่สั่งให้เธอทำ หรือว่าเธอเป็นคนทำเองล่ะ”

“ทราย... ทรายไม่รู้ว่าคุณเมธจะเข้ามา... ตอนนี้”

“เธอรู้ดีทีเดียวแหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใส่ชุดนี้ออกมาต้อนรับฉันหรอก” เขายิ้มเยาะอีก “ฉันสงสัยนะ ว่าทำไมเธอไม่แก้ผ้าออกมาเสียเลย”

“คุณเมธ...”

“อย่ามาแสดงละครเป็นสาวน้อยใสซื่อเลย ฉันรู้ว่าเธออยากได้ฉันแค่ไหน ทรายทอง”

และพยายามดิ้นรน

“ทราย... ทรายไม่ได้...”

“อย่ามาปฏิเสธว่าไม่ได้คิดอะไรกับฉัน”

หล่อนเจ็บปวดกับคำต่อว่าไร้หัวใจของเขาเหลือเกิน

“ใช่ค่ะ ทรายรักคุณเมธ...” หล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างสุดจะกลั้น “แต่ทรายไม่เคยคิดจะใช้วิธีนี้เพื่อให้ได้ตัวคุณเมธเลยนะคะ

หล่อนเมินหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาหนีเขา เกลียดตัวเองที่สุดที่อ่อนไหวเหลือเกิน

“ฉันไม่เชื่อ”

ปลายจมูกชนกับแก้มนวลอีกครั้ง หล่อนสะดุ้งตกใจ แต่เขากลับทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

“เพราะผู้หญิงอย่างเธอไม่มีอะไรเลยที่น่าเชื่อถือ เธอต้องการจับฉันเพราะเงิน”

“ไม่ใช่นะคะ”

“เงินของฉันทำให้เธอตาโต” เขาหัวเราะเยาะ ดวงตาจ้องมองไปทั่วใบหน้าของหล่อน “เธอวางแผนเข้ามาดูแลแม่ของฉัน ทำให้แม่ของฉันหลงรักเธอ

“อยากแต่งงานกับฉันจนตัวสั่นสินะ”

คนตัวเล็กที่ถูกต่อว่า ส่ายใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาไปมาอย่างแสนเศร้า

“ทรายไม่เคยคิดอาจเอื้อมแบบนั้น ทราย...”

“ตอแหล”

“คุณเมธ”

หล่อนมองเขาอย่างเจ็บปวด และความเจ็บปวดนี้เองที่ทำให้หล่อนมีแรงมากพอที่จะดิ้นหลุดออกจากอ้อมแขนทรงพลัง

“ปล่อยทรายค่ะ”

หล่อนดิ้นรน แต่ก้าวได้เพียงสองครั้งเท่านั้น มือใหญ่ก็ยื่นมาจะคว้าแขนเล็ก

Bình Luận ()

0/255