ตกเย็นเมธวัฒน์ก็เดินผิวปากกลับเข้ามาในบ้าน คุณหญิงเมธาวีที่นั่งอยู่คนเดียวมองอย่างหมั่นไส้

“อารมณ์ดีตลอดเลยนะตาเมธ”

ชายหนุ่มไหวไหล่น้อยๆ ยิ้มให้มารดา

“ก็คนกำลังมีความสุขนี่ครับคุณแม่ ก็ต้องหัวเราะ ต้องยิ้มสิครับ”

“ยะ ยิ้มให้กว้างไปเลยนะ”

“คุณแม่อารมณ์ไม่ดีเรื่องอะไรหรือครับ”

คุณหญิงเมธาวีอยากจะฟาดลูกชายสักที แต่ก็พยายามข่มอารมณ์เอาไว้

“ไม่มีอะไรหรอก”

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ พลางมองไปรอบๆ ห้องรับแขก ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“แล้วนี่คนของคุณแม่ไปไหนหมดละครับ”

“อยู่บนห้องน่ะ”

คุณหญิงเมธาวีคิดว่าลูกชายถามหาป้านิด

“ครับ”

เมธวัฒน์พยักหน้ารับน้อยๆ

“งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวจะลงมากินข้าวด้วยครับ”

คุณหญิงเมธาวีไม่ตอบ เพราะงอนลูกชายที่ทำให้ทรายทองต้องหนีจากไป

เมธาวัฒน์มองมารดาอย่างแคลงใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป นอกจากเดินจากมา และมุ่งหน้าไปยังห้องของทรายทอง ตั้งใจว่าจะไปปล้ำจูบอีกสักรอบให้คลายคิดถึง

มือใหญ่ยกขึ้นจะเคาะประตู แต่ก็ชะงัก และผลักเข้าไปเลย

“คิดถึงฉันอยู่หรือเปล่า...”

เมธวัฒน์ชะงัก เมื่อเห็นป้านิดอยู่ในห้องพักของทรายทอง

“ป้านิดขึ้นมาทำอะไรบนนี้ครับ”

“ขึ้นมาทำความสะอาดห้องค่ะ”

เอาอีกคนแล้ว ป้านิดมองค้อนทำไมเนี่ย

“แล้วทำไมไม่ให้เจ้าของห้องทำเองล่ะครับ หรือว่าแม่นั่นขี้เกียจ”

“แม่นั่นน่ะใครเหรอคะ” ป้านิดแกล้งยั่วยวน

“ก็... ทรายทองยังไงล่ะครับ”

ป้านิดทนไม่ไหวหันมาเผชิญหน้ากับเมธวัฒน์ “หนูทรายจะมาทำความสะอาดได้ยังไงกันคะ ในเมื่อเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”

“ล้อเล่นใช่ไหมครับ”

มองชายหนุ่มอย่างหมั่นไส้ “ทำไมป้าต้องล้อเล่นด้วยล่ะคะ ในเมื่อสิ่งที่ป้าพูดมันเป็นเรื่องจริง

เมธวัฒน์ยืนนิ่งพูดไม่ออก รู้สึกราวกับถูกกระชากหัวใจจนขาดออกจากขั้ว

“ทรายทองไปแล้ว...”

“ใช่ค่ะ คุณเมธคงจะดีใจมากใช่ไหมคะ ที่จะได้ไม่ต้องรำคาญตากับหนูทราย”ป้านิดพูดจบก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องทันที

เมธวัฒน์ล้มทั้งยืน โชคดีที่คว้าผนังห้องเอาไว้ได้ทัน เขาพยายามคิดทบทวน

“เธอไม่กล้าไปจากฉันหรอกทรายทอง” ความทระนงยังคงมีอยู่

“ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางกล้าทิ้งผู้ชายที่เธอรักจนหัวปักหัวปำไปได้หรอก ทรายทอง...”

แม้จะพยายามหลอกตัวเองแบบนั้น แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาเลย

เมธวัฒน์ประคองตัวเองไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า ความว่างเปล่าในนั้นทำให้เขาล้มลงไปกับพื้นจริงๆ

ทรายทองไปแล้ว... หล่อนไปจากเขาแล้วจริงๆ

ควรจะดีใจอย่างที่ป้านิดพูดสิ แต่ทำไม...

“ทรายทอง... เธอหนีฉันไปทำไม...”

ชายหนุ่มกัดฟันลุกขึ้น และเดินออกไปจากห้องนอนที่เคยเป็นของทรายทองด้วยความเจ็บปวดที่สะกดกลั้นเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว

“เป็นยังไงบ้างแม่นิด ตาเมธรู้หรือยังว่าหนูทรายกลับบ้านไปแล้ว”

คุณหญิงเมธาวีรีบเอ่ยถาม เมื่อเห็นป้านิดเดินหน้าตูมเข้ามาในห้องรับแขก

“ทราบแล้วล่ะค่ะ”

“แล้วเป็นยังไงบ้าง ตาเมธเสียใจไหม”

“ก็เห็นทำหน้าเฉยๆ นี่คะ” ป้านิดตอบเสียงสะบัดโมโหเมธวัฒน์ไม่หาย

คุณหญิงถามเอาเองก็แล้วกันนะคะ ดิฉันขอตัวก่อน ไม่ชอบคนใจร้าย”

คุณหญิงเมธาวีถอนใจแรงๆ มองลูกชายที่เดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทางร้อนรนด้วยความหมั่นไส้ไม่ต่างจากที่ป้านิดรู้สึก

“ไหนว่าจะไปอาบน้ำยังไงล่ะตาเมธ”

ชายหนุ่มเดินหน้าตาถมึงทึงเข้ามามารดา “ทรายทองหายไปไหนครับ”

“หึ... สนใจหนูทรายขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันตาเมธ”

“ก็ตั้งแต่ที่ผมได้เป็นผัวของเธอนั่นแหละครับ”

คนเป็นลูกตอบเสียงกระด้าง กรามแกร่งขบกันแน่นจนขึ้นสันนูนเปล่ง

“คุณแม่ปล่อยเธอไปได้ยังไงกัน ไหนบอกว่ารักเธอหนักหนา”

ถึงได้ยอมให้ปล่อย ขืนให้อยู่ที่นี่ต่อ คงต้องช้ำใจตายเพราะคนป่าเถื่อนอย่างแก

ผู้เป็นลูกถอนใจแรงๆ “ผมไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นนะครับคุณแม่”

“ไม่ได้โหดร้าย แต่แกก็ปากร้ายเหลือเกิน ให้หนูทรายไปเถอะ แกจะได้สบายใจยังไงล่ะ”

“ผมจะสบายใจได้ยังไงกันครับ ในเมื่อเมียหนีไปทั้งคน”

ทีตอนแม่จับใส่พานยกให้ ทำไมไม่คว้าเอาไว้ล่ะ

“คุณแม่ครับ... อยากจะด่าอะไรผมก็ด่ามาเถอะครับ แต่ขอร้องล่ะบอกผมหน่อยว่าทรายทองไปไหน”

“แล้วแกจะอยากรู้ไปทำไม เอาเวลาของแกไปคุยกับแม่แนนอะไรนั่นดีกว่ามั้ง”

Bình Luận ()

0/255