ซูเปอร์ลูกเขย นิยาย บท 423

สรุปบท บทที่ 423 ยากจะเชื่อได้: ซูเปอร์ลูกเขย

อ่านสรุป บทที่ 423 ยากจะเชื่อได้ จาก ซูเปอร์ลูกเขย โดย ชิงเฉิง

บทที่ บทที่ 423 ยากจะเชื่อได้ คืออีกหนึ่งตอนเด่นในนิยายนิยายจีนโบราณ ซูเปอร์ลูกเขย ที่นักอ่านห้ามพลาด การดำเนินเรื่องในตอนนี้จะทำให้คุณเข้าใจตัวละครมากขึ้น พร้อมกับพลิกสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด เขียนโดย ชิงเฉิง อย่างเฉียบคมและลึกซึ้ง

จวนผู้ครองรัฐ ห้องเล็กๆ ทางด้านเหนือห้องหนึ่ง

ฉินซูโหรวกับฉินเฟิงถูกกักอยู่ในนี้ แม่กุญแจขนาดใหญ่ทั้งหนาทั้งหนักถูกคล้องไว้ตรงประตู ส่วนนอกประตูนั้นมีเพียงชาวยุทธสองคนเดินเฝ้าระวังไปมาอย่างหละหลวม

ยิ่งตอนนี้เมืองหนานโตวของรัฐไป๋ลู่ทั้งหมดล้วนเป็นของเหล่าจอมยุทธ์แล้ว พวกเขาไม่เชื่อว่าจะมีใครกล้าบุกเข้าจวนอ๋องมาพาตัวสองพี่น้องนี้ไป

ฉินซูโหรวด้านหนึ่งคอยดูแลฉินเฟงที่มึนๆ งงๆ อีกด้านหนึ่งคิดหาวิธีหนีออกไป ทว่าในห้องนี้ก็คล้ายกับมีกำแพงลับที่ลมไม่พัด ต่อให้นางมีปีกก็ยากหลีกหนี

แถมอากาศยังร้อนอ้าว นางกับฉินเฟิงต่างอุดอู้จนร่างกายออกเหงื่อ นางรู้สึกรุ่มร้อนแทบไม่ไหว จึงเริ่มด่าทอบ่น ทว่านอกจากส่งข้าวส่งน้ำแล้วก็ไม่มีใครมาสักคน นางด่าให้ตายก็ไม่มีความหมาย ดังนั้นจึงหุบปากเสีย

ตกต่ำจนกลายเป็นนักโทษก็ช่างเถอะ ข้างหูของฉินซูโหรวยังต้องได้ยินชื่อเซียวเฉวียน เซียวเฉวียน ซ้ำๆ

ชาวยุทธ์สองคนที่เฝ้าประตูอยู่นั้น นับถือและฝากความหวังไว้กับตัวเซียวเฉวียนสูงลิ่ว

วันๆ พวกเขาเอาแต่พูดว่าท่านเซียนเก่งกาจเพียงไหน อาวุธนั้นลึกลับอย่างไร หรือว่าทุกวันเขาดื่มกินและเล่นสนุกเพียงไหน พวกเขาอิจฉาเซียวเฉวียนเป็นที่สุดที่ได้รับความชื่นชมจากเหล่าพี่ใหญ่ของพวกเขา

พวกเฉินอี้เองก็ประคองเซียวเฉวียนประหนึ่งเขาเป็นเทพก็ไม่ปาน ทุกวันนั้นกินแต่ของป่าหรืออาหารทะเล ลูกน้องสองคนที่เฝ้าประตูนั้นพูดจนน้ำลายสอหมดแล้ว

เห็นได้ชัดว่า เซียวเฉวียนอยู่ดีกินดีที่นี่ยิ่ง นั่นเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้เห็นกันอยู่ เขากับชาวยุทธ์มิใช่ว่ามีความผิดร่วมกันหรือไร?

ฉินซูโหรวกำหมัดแน่น นางต้องทนทุกข์อยู่ที่นี่ ทว่าเซียวเฉวียนกลับกินเล่นดื่มสนุกอยู่ที่นี่ เกินไปแล้ว!

ดังนั้น นางจึงพุ่งตัวไปตะโกนเรียกสองชาวยุทธ์ “พวกเจ้าถูกหลอกแล้ว! เขาไม่ใช่เทพอะไร! เขาคือเซียวเฉวียนที่ปีที่แล้วสอบได้จอหงวนในเมืองหลวง! แล้วก็เป็นอดีตลูกเขยของจวนฉินด้วย!”

ฉินซูโหรวคิดว่าพอนางพูดแบบนี้ คนเขาจะเชื่อ

แล้วยิ่ง นางคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินแถมยังเป็นจวิ้นจู๋ ที่นี่จะมีใครคุ้นเคยกับเซียวเฉวียนเสียยิ่งไปกว่านางอีกล่ะ?

ผลก็คือ ลูกน้องสองคนที่เฝ้าประตูอยู่นั้นกลับไม่ได้สนใจฉินซูโหรวเลย พวกเขายังส่ายหน้าด้วย “ผู้หญิงคนนี้มิใช่ว่าถูกขังจนเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”

“ข้าเห็นว่าใช่ เจ้าดูนางงดงามหยดหย้อย จะไปทนรับโทษเช่นนี้ได้อย่างไร มาถึงที่นี่ ขวัญคงกระเจิงไปหมดแล้ว”

“นั่นสิ ข้าได้ยินมาว่านางพูดจาเหมือนคนบ้าก็ไม่ปาน เฮ้อ น่าสงสารนัก สวยขนาดนี้”

ภายในห้อง ฉินซูโหรวโมโหจนแทบจะไม่มีวาจาพูดแล้ว เซียวเฉวียนกรอกน้ำยาหลงใหลให้คนพวกนี้กินหรือไง นางกระแทกประตู “พวกเจ้ากล้าพูดว่าจวิ้นจู่เช่นข้าเป็นยายบ้างั้นหรือ? ข้าสิเห็นว่าพวกเจ้าบ้าไปแล้ว ไม่แยกคนและเทพเซียนออกจากกัน ถึงกับถูกคนโง่หลอกจนสับสนไปหมดแล้ว!”

ฉินซูโหรวด่าออกมาเป็นฉากๆ ทว่าชาวบ้านกลับไม่ได้สนใจนางแถมยังรังเกียจที่นางส่งเสียงหยาบคายหนวกหู พวกเขาจึงนั่งห่างออกมาหน่อย และลากเอาโต๊ะเล็กสำหรับวางของกินดื่มสุราออกมาด้วย

“เฮอะ!”

ฉินซูโหรวนั่งลงอย่างอ่อนล้าบนพื้น สภาพอนาถยิ่ง

เพราะเหตุใด? ท่านพ่อและฝ่าบาทถึงไม่ส่งคนมาช่วยพวกนางเลย?

นางถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะลูบหน้าท้อง หากมิใช่ว่ามีครรภ์ติดตัว นางคงจะตายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

ภายในห้องหลังนี้ ร้องเรียกฟ้าฟ้าไม่ขานตอบดินไม่สนใจ ไม่มีใครให้เกียรตินางและไม่มีใครยินดีมาใส่ใจนาง นางกับฉินเฟิงก็เหมือนกับแกะที่รอวันถูกเชือด ต้องใช้เวลาทุกนาทีและวินาทีไปอย่างตัวสั่นงันงก ด้วยไม่รู้ว่าดาบสังหารของชาวยุทธ์จะสับลงมาเมื่อใด

วันและคืนสับเปลี่ยน ฉินซูโหรวอาศัยเงาแสงภายในห้องพยายามนับว่าผ่านไปกี่วันแล้ว แล้วตอนนี้เป็นเวลากี่โมง นางใคร่ครวญคิดอยากหนีออกไปแต่กลับไม่รู้ว่าจะหนีเช่นไร

หนทางนั้นมีแต่เรี่ยวแรงไม่พอ เป็นสถานการณ์ที่ฉินซูโหรวลำบากใจที่สุด

นางเอาศีรษะพิงประตูแต่กลับสบเข้ากับสายตาสว่างสองคู่แทน

คนสองคนนั้นไม่ได้รู้ว่าเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อใด และไม่รู้ว่าเห็นสถานการณ์อันรันทดของนางมานานแค่ไหนแล้ว

เป็นเซียวเฉวียนและต่งจัง ทั้งร่างของพวกเขาล้วนแต่เขียนคำว่า พี่ชายมาช่วยเจ้าแล้ว ขอร้องพี่ชายสิ

“เซียวเฉวียน! ท่านมาที่นี่ทำอะไรกัน?” ฉินซูโหรวครั้นเห็นเขาเข้าก็แค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “นี่ท่านมาดูเรื่องตลกของข้ากระนั้นหรือ?”

“มาช่วยเจ้า รวมถึงฉินเฟิง”

เซียวเฉวียนหรี่ตามองสองพี่น้องคราหนึ่ง คุณชายใหญ่ตระกูลฉินและจวิ้นจู่ผู้มีเกียรติถึงกับตกต่ำจนอยู่ในสภาพดังขอทานเช่นนี้ เขาเพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก

ทว่าบาดแผลของฉินเฟิงไม่ได้อักเสบตั้งแต่เกิดเรื่อง ยังไม่เลว เซียวเฉวียนยิ้มอย่างพอใจ เหล้าบริสุทธิ์นั้นดันมีผลดีสามารถฆ่าเชื้อได้ชะงัดนัก

ยามที่เซียวเฉวียนเอ่ยวาจาครึ่งประโยคนี้ ฉินซูโหรวก็หัวใจสั่น เซียวเฉวียนถึงกับรู้ว่านางเกลียดเขาเพราะรักงั้นหรือ?

ในเมื่อเซียวเฉวียนรู้ว่าเขารักนาง เช่นนั้นเขาก็ควรจะรู้ว่าที่นางกับเหลียงไหวโหรวต้องอยู่ด้วยกันก็เพราะถูกบีบบังคับ ต่อแต่นี้ไป เซียวเฉวียนจะรื้อฟื้นความรักกับนางใหม่หรือไม่ จากนั้นก็คืนดีกับนางเหมือนเดิม?

ฉินซูโหรวนั้นนับว่าคิดมากเกินไปแล้ว คำพูดต่อมาของเซียวเฉวียนนั้นน่ารังเกียจยิ่ง “ข้าช่วยเจ้าออกไป แล้วเจ้าค่อยเกลียดข้าต่อไม่ได้หรือไง? หลังจากเจ้าออกจากห้องนี้ไปได้ มันก็ไม่กระทบเรื่องที่เจ้าเกลียดข้าหรอก!”

ความวาดหวังในสายตาของฉินซูโหรว แม้ต่งจัวซึ่งเป็นคนหยาบกร้านจะมองเห็น ครั้นได้ยินคำพูดทึ่มทื่อของผู้ชายอย่างเซียวเฉวียนแล้วเขายังอดแอบหัวเราะขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

ฉินซูโหรวผงะไป เซียวเฉวียนไม่ได้ใส่ในความรู้สึกนางสักนิด

นางชอบเขา นางเกลียดเขา สำหรับคำพูดนี้ของเซียวเฉวียน นับว่าไม่ได้สำคัญเลยสักนิด

“ฉินซูโหรว เจ้าอย่าได้เสียใจทีหลังละ!” เซียวเฉวียนเอ่ยเสียงเย็น ครั้นราชโองการมาถึง แผนของเซียวเฉวียนต้องดำเนินการจริงๆ แล้ว ยามนั้นเขาย่อมไม่อาจสนความปลอดภัยของฉินซูโหรวและฉินเฟิงได้อีก

“ข้าจะไม่มีวันเสียใจแน่! ข้าไม่ต้องการขยะเช่นเจ้านี้ ให้กบฏเป็นคนมาช่วย!” ฉินซูโหรวตอบกลับด้วยสายตาเกลียดชัง “พ่อของข้าจะมาช่วยข้า! ฝ่าบาทจะมาช่วยข้า! มีใครไม่มีอำนาจมากกว่าเจ้าอีก?”

ฉินซูโหรวเสียงดังมากไปหน่อย ลูกน้องสองคนด้านนอกจึงสนใจขึ้นมา “เสียงอะไรกัน?”

ฉินซูโหรวตกตะลึง นางหันไปมอง เซียวเฉวียนกับต่งจัวหายไปแล้ว

แม่ง? นี่เซียวเฉวียนหายไปแล้วจริงๆ หรือ?

นางกระทืบเท้า ก่อนจะตวาดอย่างโมโห “ไม่มีเสียงอะไรทั้งนั้น คุณหนูเช่นข้าอารมณ์ไม่ดี!”

“นิสัยของเจ้าแย่เหลือทน!” ลูกน้องสองคนนั้นแค่นเสียงเย็นชาครั้งหนึ่ง “ไปๆๆ ดื่มเหล้าเสีย ในไม่ช้าก็ไม่ต้องเฝ้าแม่นางผู้นี้แล้ว ได้ยินมาว่าวันนี้พี่ใหญ่จะแต่งงานกับนาง! ถึงเวลานั้น นางจะไปมีเวลาว่างอาละวาดอยู่ที่นี่ได้เช่นไร? คงจะได้ร้องครวญครางอยู่บนเตียงพี่ใหญ่ไม่หยุดนั่นละ ฮ่าๆ!”

ฉินซูโหรวสีหน้าเปลี่ยน อะไรนะ?

เฉินอี้ต้องการแต่งนางงั้นหรือ?

ดังนั้น ที่เมื่อครู่เซียวเฉวียนมาก็เพราะต้องการช่วยนางจริงๆ งั้นหรือ?

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ซูเปอร์ลูกเขย