เหมยฮวาบัญชาการ บทที่ 68 เสบียง

sprite

ฝูซิ่นฮวาจัดเตรียมทหารห้าพันนายไปคุ้มกันเสบียงที่ถูกส่งมาถึงเมืองลั่วชิว เพื่อนำเสบียงกลับมาที่ค่ายและแจกจ่ายให้บรรดาทหารและชาวบ้านที่อดอยาก

เสบียงรอบแรกที่จินเกาหยางส่งมานั้นไม่น้อยเลย ทั้งวัวและแกะถูกต้อนให้เดินตามกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อไปให้ถึงค่าย โดยไม่มีตัวใดหลุดหายไประหว่างทาง กองเสบียงเคลื่อนพลไปอย่างช้า ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เสบียงเกิดความเสียหาย พอตกค่ำก็หยุดพักกันกลางทาง มีการผลัดเวรคอยคุ้มกันแน่นหนา ด้วยว่าในการศึกสงครามนั้น เสบียงคือยอดปัจจัย หากไร้ซึ่งเสบียงก็เท่ากับเป็นการพ่ายแพ้

“จะว่าไป ท่านกุนซือแต่งให้เว่ยหยางอ๋องก็ดีไปอย่าง กองทัพเราเหมือนมีเมืองเว่ยหยางทั้งเมืองเป็นกองหนุน คอยส่งข้าวส่งน้ำให้ มิได้ขาดแคลนแม้แต่น้อย” พลทหารคนหนึ่งพูดกับเพื่อนที่เข้าเวรด้วยกัน

“เว่ยหยางอ๋องเองก็โชคดีที่ได้แต่งกับท่านกุนซือ” อีกคนเอ่ยตอบ

“ข่าวลือว่าท่านอ๋องกลัวท่านกุนซือ ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ”

“ข้าว่าจริง ผู้ใดบ้างไม่กลัวท่านกุนซือ แม้แต่ท่านแม่ทัพยังกลัวนางเลย”

พูดจบพลทหารทั้งสองก็หัวเราะให้กัน ระหว่างนั้นเอง จู่ ๆ เศษหินดินทรายที่อยู่บนพื้นก็สั่นระรัว ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังสะเทือนไปทั่ว

“คุ้มกันเสบียง!” นายกองผู้ควบคุมกองทหารคุ้มกันเสบียงตะโกนขึ้น เมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

พลทหารทุกคนรีบลุกจากที่พัก กระโดดขึ้นหลังม้าแล้วตั้งแถวเรียงราย หอก ดาบ อาวุธล้วนพรั่งพร้อม เบื้องหน้ามีฝุ่นฟุ้งกระจายราวพายุทรายโหมกระหน่ำ ทว่าชั่วพริบตาเดียวก็มีกองทัพทหารม้าจำนวนนับหมื่นกระโจนฝ่าพายุดินทรายเหล่านั้นออกมา พร้อมเสียงร้องตะโกนข่มขวัญ

“รีบนำเสบียงไป!”

พลทหารส่วนหนึ่งรีบคุ้มกันเสบียงหนี ในขณะที่พลทหารอีกส่วนหนึ่งเตรียมพร้อมต่อสู้กับทหารฝ่ายศัตรูจำนวนนับหมื่นที่พุ่งเข้ามาหา

“พลธนู!” นายกองตะโกนสั่งการ พลธนูต่างเล็งเป้าหมาย “ยิง!”

ทหารต้าเจาจำนวนมากถูกยิงตกจากหลังม้า กระทั่งม้าบางตัวก็ถูกยิงจนล้มลงกับพื้น พาให้ม้าตัวอื่นเสียหลักล้มไปตาม ๆ กัน แต่ไม่ว่าจะล้มลงสักเพียงใด จำนวนทหารต้าเจาที่กำลังควบม้าเข้ามานั้น ก็ดูเหมือนว่าจะมิได้ลดน้อยลงเลยสักนิด

“ไป! รีบไป!” ทหารที่กำลังต่อสู้เพื่อถ่วงเวลาหนีของกองเสบียงร้องตะโกน

ชั่วอึดใจต่อมา ทหารสองฝ่ายก็ปะทะกัน แต่จำนวนทหารที่มีน้อยกว่าของทัพไป๋หู่นั้นมิอาจต้านทานได้นาน เมื่อฝ่ายตรงข้ามยกพลมาถึงห้าหมื่น เสวียนชิงนั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้า มองดูทหารของตนโอบล้อมทหารของทัพไป๋หู่ไว้ ราวกับจะไม่ยอมให้มีผู้ใดหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจ ที่ได้เห็นทหารทัพไป๋หู่พลาดท่าเสียบ้าง!

“ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือรอดไปได้แม้แต่คนเดียว” เสวียนชิงสั่งการทหารข้างกาย

“ขอรับ รองแม่ทัพ!”

ทหารกล้าแห่งทัพไป๋หู่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องเสบียงให้ไปถึงพวกพ้อง แต่ความกล้าหาญเพียงอย่างเดียวมิอาจทำให้ได้รับชัยชนะ พวกเขากำลังเสียเปรียบทัพต้าเจาที่มีจำนวนมากกว่าเป็นสิบเท่าแต่กระนั้นพวกเขาก็ยังสู้

หากแม้ต้องตาย ทหารแห่งกองทัพพยัคฆ์ขาวขอตายอย่างสมเกียรติ!

เสวียนชิงเดินผ่านร่างไร้วิญญาณของทหารฝ่ายศัตรูนับร้อยนับพันมาจนถึงเสบียงที่เขาหมายมั่น ใครเล่าจะคิดว่าเพียงแค่ปล้นเสบียง เขาจะใช้ทหารถึงห้าหมื่นนายในการลงมือ

เดิมทีมีนายทหารหลายคนคัดค้าน เนื่องด้วยจำนวนทหารที่จะนำออกจากค่ายนั้นมากเกินไปสำหรับการปล้นเสบียง แต่เสวียนชิงยืนกรานว่าต้องการทหารจำนวนห้าหมื่นนาย ต่ำกว่านี้เกรงว่าจะไม่สามารถแย่งชิงเสบียงทัพไป๋หู๋ได้สำเร็จ แล้วยามนี้องค์ชายรองแห่งต้าเจาก็ได้ทำให้นายทหารเหล่านั้นเห็นแล้วว่า การที่เขานำกำลังทหารออกมาถึงห้าหมื่นนายนั้นไม่เสียเปล่า นอกจากจะฆ่าทหารทัพไป๋หู่ทั้งห้าพันให้ตายลงพร้อมกันได้แล้ว ยังมีเสบียงที่ปล้นมาได้อีกจำนวนไม่น้อย ถือเป็นรางวัลของเหล่าทหาร ที่จะได้กินข้าวให้อิ่มท้อง มีเนื้อสัตว์ให้กินจนอิ่มหนำ

เสวียนชิงมองกองไฟรอบกายและทหารต้าจินที่นอนตายเกลื่อนกลาดด้วยความพึงพอใจ จนกระทั่งสายตาเลื่อนมาจับอยู่ที่ชายชุดดำผู้หนึ่งที่ถูกทหารของเขาจับกุมตัวเอาไว้

“เรียนท่านรองแม่ทัพ นี่คือพลส่งข่าวของกุนซือทัพไป๋หู่ขอรับ” พลทหารนายหนึ่งรายงาน

เสวียนชิงเหยียดยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้เขาดูเลือดเย็นขึ้นหลายส่วน พลส่งข่าวมองรองแม่ทัพคนใหม่แห่งทัพต้าเจาเดินข้ามศพของเพื่อนทหารทัพไป๋หู่ด้วยความเจ็บแค้น เดือดดาลจนดวงตาแดงก่ำ อยากตรงเข้าถลกหนังเสวียนชิงเสียเดี๋ยวนี้

“จะเอาอย่างไรกับมันดีขอรับ” พลทหารถาม

“ส่งมันกลับไปหานายของมัน” เสวียนชิงยิ้มเหี้ยม “ให้มันนำข่าวไปแจ้งให้นายของมันรู้”

พลส่งข่าวจ้องหน้าเสวียนชิงอย่างไม่หวั่นเกรง องค์ชายรองเห็นดังนั้นก็ยิ่งพอใจ...พอใจที่ทหารผู้เย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างทหารทัพไป๋หู่ต้องมาตกอยู่ในกำมือของเขา

“ว่าอย่างไรเล่า อยากกลับไปรายงานเรื่องนี้ต่อฝูซิ่นฮวาหรือไม่” เสวียนชิงถาม

พลส่งข่าวของฝูซิ่นฮวาไม่ตอบ ทั้งยังถ่มน้ำลายใส่หน้าองค์ชายรองแห่งต้าเจา

“ไอ้บัดซบ!” เสวียนชิงชกหน้าพลส่งข่าวอย่างแรง ทว่าผู้ถูกต่อยกลับหัวเราะเยาะเขา

เหมยฮวาบัญชาการ บทที่ 68 เสบียง

อ่าน บทที่ 68 เสบียง นิยาย เหมยฮวาบัญชาการ โดย จิ้นอิ๋ง เหมยฮวาบัญชาการ เป็นแบบเต็มอ่าน บทที่ 68 เสบียง และบทถัดไปได้ฟรีทางออนไลน์ที่นี่

หมายเหตุ: เว็บไซต์ novelones.com รองรับการอ่านฟรีและดาวน์โหลด PDF สำหรับนิยาย เหมยฮวาบัญชาการ

บทที่ 68 เสบียง