เหมยฮวาบัญชาการ บทที่ 74 เผาเมือง

sprite

เจ้าเมืองลวี่เจาฉวยโอกาสที่เสวียนชิวนำทัพออกจากเมืองเข้ามาเผาทำลายค่ายของทัพต้าเจา

กระโจมสีขาวตีไฟกลายเป็นเถ้าธุลีอย่างง่ายดาย ทุกสิ่งในค่ายของทหารที่ไม่มีความเป็นนักรบกำลังถูกทำลายด้วยน้ำมือของชาวต้าเจาด้วยกัน

นับตั้งแต่เสวียนชิวและเสวียนชิงมาถึงเมืองลวี่เจา เขาก็อ้างตัวเป็นแม่ทัพผู้มากรำศึกเพื่อบ้านเมือง แต่กลับขับไล่ชาวบ้านออกจากที่ทำมาหากินและที่อยู่อาศัยเพื่อตั้งค่ายทหาร อาหารที่ผู้คนต่างได้มาจากการเลี้ยงสัตว์และการเพาะปลูก ล้วนถูกทหารทัพต้าเจาแย่งชิงมาเป็นเสบียง บางครั้งยังฉุดคร่าหญิงสาวในเมืองไปทำมิดีมิร้าย จนผู้คนต่างพากันหนีออกจากเมืองไปทีละสองบ้านสามบ้าน กระทั่งลวี่เจากลายเป็นเมืองร้าง เหลือเพียงทหารทัพต้าเจาเท่านั้นที่ยังอาศัยอยู่

ทหารลวี่เจาต่างช่วยกันเผาทำลายทุกสิ่งในค่ายด้วยความโกรธแค้น แต่หลังจากเผาทำลายค่ายของทัพต้าเจาแล้ว ทั้งเจ้าเมืองและพลทหารต่างถือคบเพลิงในมือด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ขณะมองไปยังบ้านเมืองของตนด้วยความอาลัยอาวรณ์ สถานที่แห่งนี้คือที่ซึ่งพวกเขาเติบโต พวกเขาสร้างและปกป้องมันมาด้วยสองมือ แต่มาวันนี้กลับต้องทำลายสิ่งที่เขาหวงแหน

แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็ต้องทำ!

จะให้รัชทายาทผู้ไม่เคยมีความรักให้ประชาชนของตนครอบครองลวี่เจาไม่ได้ การเสียสละครั้งนี้พวกเขาหาได้ทำเพื่อต้าจิน แต่พวกเขากำลังทำเพื่อต่อสู้กับผู้ที่ปล้นทุกสิ่งไปจากพวกเขา

พวกราชวงศ์เสวียน

น้ำตาหยาดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเจ้าเมืองลวี่เจา พลทหารเทน้ำมันไว้เรียบร้อยแล้วเหลือเพียงรอให้เขาเผาทำลายเพียงเท่านั้น

“เผา!” เจ้าเมืองลวี่เจาตะโกนสั่ง ก่อนจะโยนคบเพลิงเข้าไปในจวนของตน

จวนของเจ้าเมืองลวี่เจาลุกไหม้ราวถูกสัตว์ร้ายพ่นไฟใส่ พลทหารส่งเสียงโห่ร้องก่อนจะตรงเข้าเผาทำลายทุกสิ่งในเมืองลวี่เจา เพื่อไม่ให้ทหารต้าเจาใช้เป็นที่มั่นได้

เมืองลวี่เจาที่เคยเขียวชอุ่มด้วยผืนหญ้าและหมู่ไม้ บัดนี้กลายเป็นทะเลเพลิงที่กำลังลุกลามอย่างรวดเร็ว จากนั้นเจ้าเมืองลวี่เจาจึงขี่ม้านำทหารกลับไปหาฝูซิ่นฮวาในเมืองหวงเจา

“เรียบร้อยแล้วขอรับท่านกุนซือ” เจ้าเมืองลวี่เจากล่าว “ข้าเผาเมืองลวี่เจาเรียบร้อยแล้ว”

“ท่านเจ้าเมืองอย่าได้วิตก หลังชนะศึก ข้าจะกลับมาสร้างบ้านเมืองของท่านให้กลับมางดงามตามเดิม”

“ข้าเชื่อว่าท่านจะทำตามสัญญา” เจ้าเมืองลวี่เจายิ้มบาง น้ำเสียงเจือไปด้วยความโศกเศร้า

“พวกท่านคงเหนื่อยมามากแล้ว กลับไปพักผ่อนที่หลันเจาเถิด”

“แล้วท่านล่ะ”

“ข้าจะขี่ม้าตามกลับไปช้า ๆ” ฝูซิ่นฮวาตอบพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ “ข้าไม่แข็งแรงนัก ขี่ม้าเร็วมากไม่ได้”

ฝูซิ่นฮวายกเรื่องสุขภาพขึ้นมาอ้าง แท้จริงแล้วสาเหตุที่นางขี่ม้าเร็วไม่ได้ก็เป็นเพราะอาจกระทบกระเทือนกับครรภ์ของตน แต่ก็นับว่านางตัดสินใจไม่ผิด ที่ยอมเสี่ยงขี่ม้าตามฝูซิ่นเล่อมา เพราะนอกจากจะส่งกองทัพไปช่วยเหลือน้องชายได้ทันกาลแล้ว ยังสามารถทำลายค่ายทหารของทัพต้าเจาได้อีกด้วย

“ให้ข้าและทหารอารักขาพาท่านกลับไปเถิด” เจ้าเมืองลวี่เจาว่า

“เช่นนั้นก็รบกวนท่านเจ้าเมืองแล้ว” ฝูซิ่นฮวาค้อมศีรษะลง “เรากลับไปรอกินข้าวที่หลันเจาด้วยกันเถอะ”

“เชิญท่านกุนซือ”

ฝูซิ่นฮวาขี่ม้าเข้าสู่วงล้อมทหารองครักษ์ของนางออกจากหวงเจาไปพร้อมกับเจ้าเมืองลวี่เจา ยามนี้ไม่มีอะไรที่นางต้องเป็นห่วง ด้วยฝีมือของทหารทัพไป๋หู่ นางเชื่อว่าฝูซิ่นเล่อจะสามารถเอาชนะศึกครั้งนี้ได้ไม่ยาก

ไม่มีอะไรที่เกินความสามารถของทหารและน้องชายของนาง

ทหารทัพไป๋หู่ส่วนหนึ่งต่อสู้กับกองทัพของเสวียนชิว ทำให้เสวียนชิวถูกยื้อไว้มิอาจมาช่วยเสวียนชิงได้ พลทหารจำนวนไม่น้อยขององค์ชายรองถูกทหารทัพไป๋หู่ชิงม้ามาได้ แล้วไล่กวดกองเสบียงที่กำลังจะหนีกลับไปยังเมืองหลวงให้กลับมายังเส้นทางขนส่งเสบียงได้ตามเดิม

“สารเลว!” เสวียนชิงสบถอย่างเดือดดาล พยายามเล็งธนูมาที่ฝูซิ่นเล่อ

แต่ก็พลาด

“นำเสบียงกลับไป!” ฝูซิ่นเล่อตะโกนสั่งการ

พลทหารรวบรวมเสบียงของทัพต้าเจามาได้จนครบ ไม่ว่าเสวียนชิงจะสั่งให้แยกเสบียงไปทางทิศใดทหารทัพไป๋หู่ล้วนนำกลับมาได้ และกำลังเร่งนำเสบียงเดินทางเข้าสู่เมืองหวงเจา

“ตามมันไป!” เสวียนชิงตะโกนสั่ง

กองทัพที่ตามมาชิงเสบียงต้องมาเจอกับกองทัพของเฉาเทียนและเสวียนชิวที่กำลังสู้รบกันอยู่ เสวียนชิวจึงพุ่งเป้ามาหาฝูซิ่นเล่อ ในขณะที่แม่ทัพหนุ่มมอบหมายให้เฉาเทียนคุ้มกันเสบียงกลับไปยังเมืองหลันเจา

“คิดจะปล้นเสบียงในถิ่นของข้า ถามทวนในมือข้าก่อนเถอะ!” เสวียนชิวพูดเสียงก้อง

“ถามไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะเท่าที่ข้าจำได้ เจ้ายังไม่เคยเอาชนะข้าได้สักครั้ง” ฝูซิ่นเล่อยั่วโมโห

เขารู้ดีว่าเสวียนชิวเป็นคนอารมณ์ร้อน ส่วนตัวเขาก็คอยแต่จะยั่วยุ ด้วยรู้ดีว่ายามที่เสวียนชิวมีโทสะ ฝ่ายนั้นจะเผยจุดอ่อนออกมาให้เขาได้โจมตี

ในที่สุดทั้งทหารต้าจินและต้าเจาต่างก็เหนื่อยล้า เสบียงของทัพต้าเจาถูกชิงไปได้ ทหารที่บาดเจ็บล้มตายก็มีมาก เสวียนชิวจึงสั่งถอนทัพหนีกลับค่าย

เมื่อเสวียนชิวและเสวียนชิงกลับมาถึงเมืองลวี่เจาต่างก็พากันตะลึงงัน เมื่อพบว่าเมืองทั้งเมืองถูกเผาทำลายจนสิ้น

“นี่เป็นแผนลวงของฝูซิ่นเล่อกับฝู่ซิ่นฮวาที่หลอกให้เราออกจากเมือง แล้วมาเผาทำลายค่ายของเรา!” เสวียนชิวพูดอย่างเดือดดาล

พลทหารนายหนึ่งเดินอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

[ร้อน] อ่านนวนิยาย เหมยฮวาบัญชาการ บทที่ 74 เผาเมือง

นวนิยาย เหมยฮวาบัญชาการ ได้รับการเผยแพร่ไปยัง บทที่ 74 เผาเมือง พร้อมรายละเอียดใหม่ที่ไม่คาดคิด อาจกล่าวได้ว่าผู้แต่ง จิ้นอิ๋ง ลงทุนใน เหมยฮวาบัญชาการ อย่างจริงใจเกินไป หลังจากอ่าน บทที่ 74 เผาเมือง ฉันก็ทิ้งความเศร้า แต่อ่อนโยน แต่ลึกซึ้งมาก มาอ่านตอนนี้ บทที่ 74 เผาเมือง และตอนต่อไปของซีรี่ส์ เหมยฮวาบัญชาการ ที่ Good Novel Online ตอนนี้