หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5521

"นะ-นี่มันพลังอะไรกัน?" ทหารยามคนหนึ่งอุทานพร้อมกำด้ามหอกแน่น

แม้แต่หม่าจู้ก็ยังเสียความเยือกเย็น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

แม้แต่กองทหารฝีมือดีที่เขาทุ่มเงินจ้างมาก็ไม่อาจทนรัศมีกดดันของชายแปลกหน้าผู้นี้ได้

เฉินผิงก้าวเดินเข้ามาอย่างหนักแน่น พื้นหินใต้เท้าแตกร้าว

หม่าจู้ถอยไปข้างหลัง ยกมือขึ้นราวกับจะหยุดเขาได้

"ยะ-อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้!" เขาพูดเสียงสั่น "ตำหนักทวยเทพหนุนหลังข้า หากข้าเป็นอะไรไปพวกเขาตามล่าเจ้าแน่!"

เฉินผิงตอบด้วยรอยยิ้ม "ตำหนักทวยเทพเหรอ? ดี ยังไงก็จะสะสางกับพวกมันอยู่แล้ว ผู้บริสุทธิ์มากมายตกเป็นเหยื่อพวกแกกับตำหนักลำดับหก วันนี้แกต้องชดใช้"

หม่าจู้พูดตะกุกตะกัก "เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่?"

ไม่เคยมีใครในชั้นเจ็ดตั้งตนเป็นศัตรูกับตำหนักทวยเทพอย่างเปิดเผยเช่นนี้ เขานึกสงสัยในใจว่าเฉินผิงเป็นใครกัน

"เป็นใครไม่สำคัญหรอก" เฉินผิงพูดเสียงต่ำ "จะยังไงแกก็ต้องพาเราไปหาตำหนักลำดับหก"

หม่าจู้ตัวสั่น แล้วกระซิบ "ข้า...ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ข้าเพียงแค่ทำตามคำสั่ง"

สายตาเฉินผิงคมกริบ "ไม่รู้เหรอ?" ทุกคำที่เขาพูดแฝงจิตสังหาร ประโยคต่อมาเสียงยิ่งต่ำกว่าเดิม "ต้องให้ลงมือสินะ"

เขาเริ่มเดินข้าไป ฝีเท้ากระพื้นเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวคุกคามราวกับมัจจุราช

"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ข้าจะบอกแล้ว!" หม่าจู้โพล่งออกมาอย่างตื่นตระหนก เสียงอ้อนวอนติดๆ ขัดๆ ดังขึ้น

เขารู้ดีว่าความตายอาจถึงตัวได้ทุกวินาที เฉินผิงหยุด ราวกับอากาศในห้องหนาวเหน็บเมื่อเขามองหม่าจู้ที่ตัวสั่นเทา

หม่าจู้พยายามหายใจ "ตำหนักลำดับหกซ่อนอยู่ทุ่งร้างสักแห่ง ลึกเข้าไปในยอดเขา สาบานจริงๆ ว่าข้ารู้แค่ว่ามันอยู่ทางไหน ไม่ได้รู้พิกัดแน่ชัด"

"จริงเหรอ?" เฉินผิงพูดเสียงต่ำๆ

หม่าจู้หน้าถอดสี ขาสั่นและล้มลง ฝ่ามือวางบนพื้นขณะที่เขาก้มหัว "ได้โปรด เมตตาข้าด้วย!"

เฉินผิงอยู่ห่างออกไปก้าวหนึ่ง "แกส่งคนของตัวเองไปให้ตำหนักทวยเทพ คนอย่างแกไม่สมควรอยู่อีกต่อไป"

ฝ่ามือของเขาฟาดลงไปในพริบตา ร่างของหม่าจู้ร่วงลงอย่างไร้เสียง พลังชีวิตหมดลงก่อนจะถึงพื้น

หลินหยู่เอ๋อขมวดคิ้ว เธอยังไม่ได้วิญญาณของพ่อกลับมา ซึ่งหม่าจู้อาจจะรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน อาจไม่มีโอกาสได้รู้อีกเลย เธอคิดด้วยแววตาขมขื่น

หลินหยู่เอ๋อพยักหน้า ความมุ่งมั่นกลับมา "เจ้าไปไหนข้าไปด้วย เจ้าไปตำหนักลำดับหกข้าก็จะไป"

"อีกไม่นานเราจะไปที่นั่น" เฉินผิงพูด "แต่เราจะพักที่เขตตงเซียงอีกสักสองวัน เราต้องการอาหาร พักผ่อน เติมเต็มความต้องการ จากนั้นค่อยไป"

หูหม่าซือพุ่งเข้ามาก่อนจะมีใครทันได้พูดอะไรต่อ