หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5524

พายุทรายพัดกระหน่ำไม่หยุดบนผืนดินอันรกร้างกว้างใหญ่ใต้ฟ้าสีเทา

เฉินผิงและหูหม่าซือฝ่าความยากลำบากไปโดยไม่ลังเล สายตามองยอดเขาที่ปรากฎบนขอบฟ้าตะวันตกเฉียงเหนือ

"เฉินผิง คิดว่าตำหนักลำดับหกซ่อนอยู่ในภูเขานั่นจริงหรือเปล่า?" หูหม่าซือขมวดคิ้ว ทรายเกาะเต็มเคราของเขา

เฉินผิงพยักหน้าเบาๆ เสียงของเขามั่นใจ "น่าจะจริง เจ้าเขตอยู่ในกำมือผมและไม่มีทางเลือก คงไม่กล้าโกหก ดูจากที่เขาพยายามปิดบังอาการตื่นตระหนกแล้ว เขาคงเป็นแค่หุ่นเชิด ไม่ว่าเราจะตามหาอะไรก็ตาม มันต้องซ่อนอยู่ในตำหนักลำดับหกแน่"

"เยี่ยม!" แววตาหูหม่าซือกระเหี้ยนกะหือรือ "หาตำหนักลำดับหกเจอเมื่อไหร่ สาบานเลยว่าข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ บังอาจชิงวิญญาณจากร่างผู้บำเพ็ญเพียร ลงโทษแค่ไหนก็ไม่สาสม ข้าจะไม่หยุดจนกว่าพวกมันทุกคนจะไม่เหลือซาก"

เฉินผิงมองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง สายตาของคนที่เกิดมาเพื่อเป็นที่สุด

"ไม่ต้องห่วง" เขาพูดเสียงเข้ม "ชะตาของพวกมันขาดแล้ว ผมจะกำราบความชั่วช้าของพวกมันให้สิ้น"

ทั้งสองมุ่งหน้าตะวันตก ยิ่งไปไกลแผ่นดินยิ่งเวิ้งว้าง

ช่วงแรกๆ ยังพอเห็นสัตว์เล็กสัตว์น้อยอยู่บ้าง ไม่นานก็หายไป เหลือเพียงผืนทรายสีเหลืองทองและสายลมที่แรงจนแสบผิว

"มีคนอยู่แถวนี้จริงเหรอ?" หูหม่าซือพึมพำพลางยกมือข้างหนึ่งบังลม

เขาลู่ไหล่ลงต่ำเพื่อหลบทรายที่ปลิวเข้ามาในผ้าคลุม

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน