หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5608

"บัดซบ นี่เจ้าเหยียดหยามข้าหรือ"

มู่ฝาหน้าบึ้งตึง ดาบยาวถูกชักออกมาแล้ว แต่กลับไม่กล้าลงดาบ

ยิ่งเฉินผิงดูเยือกเย็น มู่ฝาก็ยิ่งไม่กล้า

เขาไม่รู้ว่าเฉินผิงแอบวางแผนอะไรไว้

เฉินผิงรู้ว่ายิ่งยื้อไว้นานเขายิ่งได้เปรียบ

พอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็ยิ้มน้อยๆ

รอยยิ้มนั้นทำเอามู่ฝาชะงักไป

"อยากเจอคนที่หนุนหลังฉันเหรอ? ได้ ฉันจะเรียกออกมาเดี๋ยวนี้"

"ได้ เรียกมาเลย"

มู่ฝาจับดาบแน่นพร้อมรับมือ

เขาอาจดูถูกเฉินผิงได้ แต่ก็ไม่ควรรประมาทคนที่กำจัดราชองครักษ์ได้

"ถ้าฉันตะโกน เขาอาจไม่สนใจ แต่ถ้าแกเรียกชื่อเขาต้องมาแน่"

"ข้าต้องทำอะไรนะ?" มู่ฝากระพริบตาด้วยความสับสนเมื่อได้ยินสิ่งที่เฉินผิงบอก

"แค่ตะโกนว่า 'คุณชี่ โผล่หัวออกมาให้กระทืบซะดีๆ!' "

เฉินผิงพูดอย่างสบายใจ "ขอแค่พูดออกมา คนที่หนุนหลังฉันก็จะปรากฎตัว"

เขาจำได้ว่าราชาจิ่วเคยตะโกนอะไรแบบนั้นและจบชีวิตลงทันที ตอนนี้เป็นโอกาสเหมาะที่จะทดสอบว่ามันจะเกิดขึ้นซ้ำสองหรือไม่

"คนที่หนุนหลังเจ้าในเงามืด...เขาชื่อคุณชี่เหรอ?" เสียงของมู่ฝาทั้งสงสัยและหวาดหวั่น

"ใช่แล้ว ตะโกนเรียกเลย" เฉินผิงพูดหน้าตาเฉยเหมือนแค่กำลังบอกทาง

มู่ฝาลังเล เจ้าบ้านี่วางแผนอะไรอยู่? ตอนแรกยื่นคอตัวเองให้เชือด ตอนนี้ยังมาบอกให้เรียกชื่อคุณชี่...

แววตาของเขาสับสน

ดวงตาเฉินผิงคมกริบ "อย่าบอกนะว่าแค่นี้ก็กลัวแล้ว หรือว่าเรื่องแค่นี้ทำไม่เป็น?"

"ทำเป็นอยู่แล้ว" มู่ฝาแย้ง

ฉับ!

เลือดพุ่งกระฉูด หัวของเขาหล่นลงพื้น ดวงตายังคงกระพริบด้วยความเหลือเชื่อ

สมุนทั้งสี่ของมู่ฝาตัวแข็งทื่อ ใบหน้าทุกคนซีดขาวด้วยความกลัว

พวกเขาสัมผัสถึงดาบหรือรัศมีใดๆ ไม่ได้เลย ทว่าอยู่ดีๆ เจ้านายกลับหัวหลุด

ทุกคนหันหลังวิ่งหนีไม่คิดหน้าคิดหลัง ถ้าหัวหน้าตายก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อ

"อย่าให้พวกมันหนีไปได้!"

ก่วนจุนตะโกนออกคำสั่ง ทันใดนั้นเธอพุ่งทะยาน ผ้าคลุมดำสะบัดตามหลัง ดาบของเธอเตรียมจู่โจม

ผลสุดท้ายนั้นไม่เกินคาด ทั้งสี่ที่เสียขวัญนอนจมกองเลือด ตกเป็นเหยื่อคมดาบของศิษย์สำนักประตูยมโลก

เฉินผิงสะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อเรียกถุงเก็บของของมู่ฝา ถุงผ้าไหมลอยมาอยู่ในมือเขาอย่างง่ายดาย

ก่วนจุนค้นตัวสมุนชุดดำทั้งสี่ เก็บถุงใส่ของที่ยึดมาได้ไว้ใต้ชุดคลุมของเธอ