หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 372

ดอกพลัมสีขาวบานสะพรั่ง ตัดกับของตกแต่งสีแดงทุกที่ในบ้าน คงความรู้สึกสวยงามและสดใส

ซูอวี้เออร์สวมชุดแต่งงานนั่งอยู่ในห้อง นางไม่อาจควบคุมรอยยิ้มได้เลย

ในที่สุดนางก็สมปรารถนาสักที

แน่นอนว่าตำแหน่งพระชายารอง ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการในท้ายที่สุด

ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องได้เป็นภรรยาของเซียวเย่หลัน

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เมื่อถึงเวลาอันเป็นมงคล อวิ๋นซีจะพานางออกไป เพื่อร่วมพิธีพร้อมพระชายารองเซวี่ยสมควรตายนั่น

เซียวเย่หลันไม่สนใจพระชายารองเซวี่ยนั่นอย่างแน่นอน คืนนี้ เขาจะต้องอยู่กับนางทั้งคืน...

เสียงตีกลองเคาะระฆังดังอยู่นาน

ซูอวี้เออร์รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีใครเดินเข้ามา นากงจึงยกผ้าปิดหน้าสีแดงขึ้นอย่างกังวล ก่อนจะเรียกหาสาวใช้“อวิ๋นซี!”

“เจ้าค่ะ บ่าวมาแล้ว”

อวิ๋นซีผลักประตูห้องเข้ามา

ซูอวี้เออร์ถาม “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

“นายหญิง เกือบเที่ยงแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนส่งเจ้าสาวก็ยังไม่มา บางทีมันอาจจะล่าช้า” อวิ๋นซีอธิบาย

ซูอวี้เออร์ร้อนใจ “ผู้หญิงคนนั้นจะไม่เป็นที่โปรดปรานถ้านางเข้ามา แถมยังถ่วงเวลาข้าอีก สมควรตาย”

“ใช่เจ้าค่ะ”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ตำแหน่งพระชายารองยังไม่ได้รับ นางจึงต้องรอต่อไป

ข้างนอก เซียวเย่หลันกำลังรออยู่

เพียงแต่ว่าสีหน้าของเขาไม่ได้ดูคาดหวังเหมือนซูอวี้เออร์ แต่มันดูมืดมน จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

เขาเดินเล่นอยู่ในสวน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยสีแดงอันเป็นมงคล ทำให้อดนึกถึงวันแต่งงานของเขากับพระชายาขึ้นมาไม่ได้

นางเคยหมกมุ่นอยู่กับเขามาก

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนละคนกัน

ทันใดนั้น ก็มีหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งลอยมาชนไหล่ของเซียวเย่หลัน!

เป้าหมายหายไปได้อย่างไร

นางสะดุ้งเล็กน้อยแล้วมองลงมาอีกครั้ง กลับพบว่าชายคนนั้นมายืนอยู่ใต้กำแพงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้น รูม่านตาอันเย็นชาสะท้อนสีหน้าประหลาดใจของนาง

“ข้าจำได้ว่าเจ้ากำลังโดนกักบริเวณอยู่” เซียวเย่หลันกล่าวด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก

“ใช่แล้ว และข้าก็อยู่ในลานหอหลันเซียง ไม่ได้ก้าวออกจากประตูเลยสักนิด”

เซี่ยเชียนฮวันใช้มือหนึ่งจับคาง อีกมือเหวี่ยงหนังสติ๊ก แสดงท่าทางว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้

เซียวเย่หลันกล่าวเสียงเย็นชา “เด็ก”

“ก็ยังดีกว่าเจ้าที่แยกแยะถูกผิดไม่ได้!”

เซี่ยเชียนฮวันกล่าว และเล็งหนังสติ๊กในมือไปที่ชายหนุ่ม หรี่ตาข้างหนึ่ง แล้วปล่อยหินออกไป

เซียวเย่หลันเบี่ยงหัวเล็กน้อย ก็หลบการโจมตีที่น่ากลัวของนางได้

“เจ้าอยากให้ข้าเสียโฉม?”

เขาเหล่มองผู้หญิงคนนั้น