หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 373

เสียโฉมเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ที่สำคัญคือดวงตาคู่นี้ของเจ้าไร้ประโยชน์สิ้นดี ตอนมองไม่เห็นยังดีกว่านี้ เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์”

เซี่ยเชียนฮวันส่งเสียงพึมพำออกมาอย่างเยือกเย็น

เซียวเย่หลันตอบว่า “ในฐานะหมอ เจ้ากลับมีจิตใจโหดเหี้ยมคิดร้ายเช่นนี้ ข้ามาเคยมองเจ้าผิดไปจริง ๆ ”

“ใช่ ๆ ๆ ข้ามันเป็นหมอหญิงที่จิตใจโหดเหี้ยมที่สุดในปฐพี บัดนี้เจ้ามีพระชายารองผู้แสนอ่อนโยนเช่นแม่นางซูแล้ว ยังไม่รีบไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดแต่งงานเพื่อคารวะฟ้าดินกับนางอีกหรือ?”

เซี่ยเชียนฮวันเห็นชายหนุ่มยังคงสวมชุดสีดำยาวที่เชามักใส่เป็นประจำ ช่างขัดต่อบรรยากาศสีแดงสดใสรอบกาย ใบหน้าจึงเผยความเยาะเย้ยออกมา

แววตาของเซียวเย่หลันดูไม่เป็นธรรมชาติ เขาเมินหน้าหนี “ข้าไม่ชอบใส่เสื้อผ้าลวดลายเช่นนั้น”

“ดูท่าทางเจ้าสิ ราวกับถูกบังคับให้แต่งงานอย่างไรอย่างนั้น...”

“เป็นไปไม่ได้”

ยังไม่รอให้เซี่ยเชียนฮวันพูดจบ เซียวเย่หลันก็รีบปฏิเสธทันที

สตรีที่เขารักมากที่สุดคืออวี้เออร์ บัดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าเสด็จพ่อจะอนุญาตให้เขามอบสถานะแก่นาง เหตุใดเขาจะไม่มีความสุขเล่า?

ผู้ที่อยู่ร่วมหมอนนอนเตียงเคียงคู่เขา ควรจะเป็นซูอวี้เออร์ตั้งแต่แรกแล้ว

“รีบกลับไปนั่งสำนึกผิดเสีย อย่ามาเป่าหูข้าให้เสียเวลา”

เซียวเย่หลันขมวดคิ้วแล้วมองไปทางเซี่ยเชียนฮวัน

เซี่ยเชียนฮวันพูดด้วยความโมโห “ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้น เหตุใดจึงหาว่าเป่าหูเจ้า จากนี้หากข้าเอ่ยปากสนทนากับเจ้าอีก ให้ถือว่าข้าปัญญาอ่อน!”

ชายผู้นี้ไม่ควรค่าที่นางจะไปช่วยไว้เลย ไม่ควรค่าที่นางจะเสียเวลาด้วยแม้แต่วินาทีเดียว!

จากนั้นนางก็ปีนลงบันไดจากไป

มุมห้องกลับคืนสู่ความว่างเปล่าอีกครั้ง

เซียวเย่หลันชะงักลง เขาเงยหน้าขึ้นมองอยู่สักพัก เขาสัมผัสได้ว่าวินาทีที่เซี่ยเชียนฮวันจากไป หัวใจของเขาเหมือนขาดบางสิ่งบางอย่างไป

มันว่างเปล่าและผิดหวัง

อาจเป็นเพราะเขารอคนจากตระกูลเซวี่ยนานเกินไปจนทำให้หงุดหงิดก็ได้

เซียวเย่หลันส่ายหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป

ซูอวี้เออร์นั่งอยู่บนเตียง ท่าทางของนางดูอ่อนช้อยงดงาม รอให้เซียวเย่หลันเข้ามาเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงของนางออกอย่างเงียบ ๆ

“นายหญิงเจ้าคะ ท่านอ๋องมาถึงแล้ว”

อวิ๋นซีเดินยิ้มเข้ามารายงาน จากนั้นปิดประตูห้องลง

เซียวเย่หลันเดินตรงเข้าไปหยิบไม้มงคลขึ้นมาเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงออกเบา ๆ ใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติปรากฏตรงหน้าเขา

“ท่านอ๋องเพคะ” ซูอวี้เออร์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเขินอาย

“เจ้านั่งรออยู่เนิ่นนาน คงหิวแล้ว กินอะไรก่อนเถิด”

เซียวเย่หลันจูงมือนางเดินไปที่โต๊ะ

บัดนี้ซูอวี้เออร์ที่อยู่ภายใต้แสงเทียน ทำให้ใบหน้าของนางดูน่าหลงใหลกว่าเดิมด้วยเครื่องประทินโฉม แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเซียวเย่หลันมองไปที่นางกลับไม่รู้สึกใจเต้นแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้หาใช่แบบนี้...

เขายังคงจำความรู้สึกในกระท่อมคืนนั้นได้ดี ความรู้สึกที่เขามีต่อสตรีผู้นั้น ยากเกินควบคุม เขารุกเร้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเมื่อเขาสัมผัสตัวนาง สติสัมปชัญญะของเขาก็สูญสิ้น