หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 383

“เจ้าแอบนัดพบข้าที่นี่ มีเรื่องอันใด?”

เซียวเย่หลันเงยหน้าขึ้น สีหน้าไร้อารมณ์จ้องมองสตรีที่เดินเข้ามาตรงหน้าตัวเอง

นางไม่เปิดเผยชื่อของนาง เพียงแต่บอกว่านางมีความลับสำคัญที่จะแบ่งปัน และเชิญเซียวเย่หลันมาพบกันที่นี่

ในที่สุดนางก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

เป็นหลี่จิ้งหย่า

“พี่เย่หลัน ที่นี่มีเพียงพวกเราสองคน ไม่จำเป็นต้องทำตัวห่างเหิน”

หลี่จิ้งหย่านั่งลงข้างๆ เซียวเย่หลัน หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบอาหารให้เขา

เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นางก็ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “พี่เย่หลันยังโกรธข้าหรือ? ที่ข้าแต่งงานกับเซียวฉงและทำหลายๆ อย่างเพราะไม่มีทางเลือก เป็นเซียวฉงที่ต้องการใส่ร้ายพระสนมหมิง”

“ข้าได้พยายามโน้มน้าวเขาแล้ว แต่เขาเกรงว่าท่านจะร่วมมือกับองค์รัชทายาท และยืนกรานให้ข้าวางอุบายสร้างความร้าวฉานระหว่างพระสนมหมิงกับฮองเฮา ข้าไม่มีทางเลือกจริงๆ ดังนั้น...”

พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเซียวเย่หลันแสดงสีหน้าหมดความอดทนแล้วลุกขึ้นยืน

นางรีบคว้าแขนเสื้อของชายคนนั้นแล้วพูดว่า “พี่เย่หลัน อย่าไป!”

“ข้าเบื่อที่จะได้ยินคำพูดเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก”

เซียวเย่หลันไม่สนใจสถานการณ์ของหลี่จิ้งหย่า

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีมิตรภาพต่อกันในตอนเด็ก แต่มันก็เมื่อสิบปีที่แล้วแล้ว

เซียวเย่หลันในตอนนี้ ไม่ใช่เด็กไม่รู้เดียงสาแล้ว

หลี่จิ้งหย่ายิ้มอย่างอึดอัด ลดศีรษะลงแล้วพูดว่า “ข้าแค่อยากให้ท่านรู้ว่า ข้ายังคงเป็นเสี่ยวหย่าในตอนนั้น และท่านจะเป็นพี่เย่หลันในใจข้าตลอดไป ปีนั้นข้าทะเลาะกับเซียวฉงเพื่อท่าน ตอนนี้ใจของข้าก็ยังคงอยู่กับท่าน”

เมื่อได้ยินนางพูดถึงอดีต เซียวเย่หลันก็นิ่วหน้า ก่อนจะฝืนใจนั่งลงอีกครั้ง

เกี่ยวกับการทะเลาะ

มันเคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่งตอนที่เขายังเด็กมาก

องค์ชายรองรังแกเขาในที่สาธารณะ ด้วยการปล้นสิ่งของของเขา

“ปรากฎว่าเจ้าต้องการทำข้อตกลงกับข้า”

เซียวเย่หลันกล่าวเย็นชา

หลี่จิ้งหย่าส่ายหัวอย่างรวดเร็วและปฏิเสธ “มันไม่ใช่ข้อตกลง! ข้าต้องการช่วยพี่เย่หลันอย่างจริงใจ แต่เกรงว่าท่านจะเข้าใจข้าผิด ดังนั้นข้าจึงต้องทำเช่นนี้”

“ช่วยอย่างไร?”

“เรื่องนี้ชัดเจน มันเป็นเพียงการกระทำที่ชั่วร้ายของเซี่ยเชียนฮวัน เนื่องจากความอิจฉาริษยา ตราบใดที่บิดาของข้าเข้าไปคุยกับมหาดเล็กเซวี่ยสักประโยค เขาจะเห็นแก่หน้าท่านพ่อ และจะยอมปล่อยเรื่องนี้ไป”

หลี่จิ้งหย่าพูดอย่างจริงจัง ราวกับว่านางกำลังคิดแทนเซียวเย่หลัน

เซียวเย่หลันมองนางอย่างไม่แยแส “เงื่อนไขคืออะไร?”

“ข้า ข้าอยาก...”

แก้มของนางแดงก่ำ และเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง เพื่อเกี่ยวนิ้วเรียวของชายคนนั้น