หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 384

“พี่เย่หลัน ท่านควรเข้าใจสิ่งที่ข้าหมายถึง”

หลี่จิ้งหย่ากล่าวเสียงเบา

นางต้องการฟื้นฟูความสัมพันธ์เก่ากับเซียวเย่หลัน

“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าไม่ใช่พระชายาขององค์ชายรองอีกต่อไป และข้ายังคงอาศัยอยู่ในจวนของเซียวฉง แม้ว่าข้าจะรับใช้ท่าน ก็ไม่มีอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล”

คราวนี้นางฆ่านกสองตัวด้วยธนูดอกเดียว

บีบเซวี่ยจวิ้นให้เป็นบ้า และกำจัดเซี่ยเชียนฮวัน

จากนั้นข้างกายของเซียวเย่หลันก็เหลือแค่ซูอวี้เออร์คนเดียว

นี่เกินไปหรือไม่?

สำหรับนางแค่คนเดียว มันไม่พอ

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาอันเปี่ยมด้วยความรักของหลี่จิ้งหย่า เซียวเย่หลันก็ยังคงไม่มีสีหน้าใดๆ เลย เขาปัดมือของนางออกแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “แม้ว่าข้าจะถูกเหล่าขุนนางล้อมกรอบ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องอาศัยชายกระโปรงของผู้หญิงมาช่วย”

หลี่จิ้งหย่าหน้าแข็งทื่อ

นางเฝ้าดูเซียวเย่หลันยืนขึ้นและเปิดประตู

แผ่นหลังของชายคนนั้นสูงใหญ่ และปล่อยกลิ่นอายอันเย็นออกมา ตอนที่เขามองย้อนกลับมา มุมหน้าของเขาก็สะท้อนกับเปลวไฟส่งผลให้ดูกดดันอย่างน่ากลัว

“ครั้งนี้ มีข้อสงสัยในคดีของเซวี่ยจวิ้นมากมาย ถ้าเจ้ามีเบาะแส ข้าก็คงสนใจ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องอื่นอีก”

พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

“อะไรกัน...”แผ่นหลังของหลี่จิ้งหย่าพลันหนาวสั่น!

เซียวเย่หลันบอกว่า มีข้อสงสัยในคดีของเซวี่ยจวิ้นมากมาย?

หรือว่าเขาไม่เชื่อคำสารภาพของคนเหล่านั้นเลย!

คิดเช่นนี้ หลี่จิ้งหย่าก็อยู่ไม่สุข และไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ในร้านอาหารต่อ นางรีบไปที่จวนของมหาเสนาบดีเพื่อหารือกับพ่อของนาง

เขาเปิดลูกกรง แล้วเดินเข้ามาข้างในอย่างสบายๆ “ร่างกายมีปัญหาตรงไหน? มาให้ข้าช่วยตรวจสอบให้สิ”

“เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร”

เซี่ยเชียนฮวันเริ่มตื่นตัวทันที และถอยกลับไปอย่างรวดเร็วเหมือนกระต่ายที่หวาดกลัว

ผู้คุมมีรอยยิ้มลามกบนใบหน้า “อย่ากลัวไปเลยพระชายา ท่านเพิ่งบอกว่าเป็นหวัดไม่ใช่หรือ? ถอดเสื้อผ้าเร็วเข้า หลังจากที่ข้าตรวจเสร็จแล้ว ข้าจะทำให้ร่างกายของท่านอบอุ่นขึ้น”

“อย่าพูดจาไร้สาระ แม้ว่าข้าจะเป็นนักโทษ แต่ก็ยังเป็นพระชายาอ๋อง! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้า ไม่เพียงแต่จะมีคนรู้ แต่ตระกูลเก้าชั่วโคตรของเจ้าก็จะหายไปเช่นกัน!”

เซี่ยเชียนฮวันเดินไม่ทันระวังจนเกือบลื่นล้ม

นางจับลูกกรงไว้ทัน และยกมือกุมท้อง ขณะสะดุดล้มลงกับพื้น

นางไม่รู้เลยว่า ผมสีดำขลับที่ยุ่งเหยิงกับท่าทางที่น่าสงสาร ทำให้นางดูเหมือนเซียนสาวตกจากสวรรค์ มันยิ่งกระตุ้นสัตว์ร้ายในใจของผู้คุม

เขาลูบคางตัวเอง ยิ้มแสยะขณะมองนางอย่างละเอียด “วางใจเถอะ ในสำนักคุมประพฤติแห่งนี้ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น ก็ไม่มีใครรู้หรอก...”