หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 411

“พี่ ถ้าต้องการโค่นตระกูลหลี่ลง มันไม่ง่ายเลยหรือ”

เซี่ยเชียนฮวันขมวดคิ้วถาม

เซี่ยเหยียนเกาคอแล้วพูดว่า “เจ้าพูดไร้สาระอันใดกัน ตระกูลหลี่เป็นอัครมหาเสนาบดีมาหลายชั่วอายุคน อำนาจในราชสำนักมีความเกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อน ถ้าตระกูลหลี่โค่นล้มได้ง่ายขนาดนั้น ก็ยังไม่ถึงตาเจ้าหรอก คงมีหลายคนแย่งกันลงมือ”

“แต่พวกเขาสร้างความลำบากให้แก่ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า” ดวงตาของเซี่ยเชียนฮวันดูเย็นชา

เซี่ยเหยียนแสดงท่าทีที่หยาบคาย ใช้นิ้วดีดหน้าผากนาง “ใครบอกให้เจ้าอวดความเฉียบคมของเจ้ากัน เจ้าไม่รู้วิธีซ่อนความแข็งแกร่งและรอเวลา!”

“ข้าก็อยากจะซ่อนความแข็งแกร่งและรอเวลา แต่ความแข็งแกร่งของข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น”

เซี่ยเชียนฮวันพึมพำ

นางเป็นหมอ เมื่อเห็นคนไข้ได้รับบาดเจ็บ นางก็ไม่สามารถอดกลั้นไม่ลงมือได้

“วางความแข็งแกร่งของเจ้าไว้ข้างๆ แล้วคิดให้รอบคอบ หลี่จิ้งหย่ากล้าวางยาฮองเฮา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ติดคุก แค่โดนปลดออกจากตำแหน่งพระชายาเท่านั้น ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นดูสิ? เจ้าแค่ต้องสงสัยว่าวางแผนการร้ายกับลูกสาวของขุนนางคนหนึ่ง แต่กลับถูกส่งไปสำนักคุมประพฤติจนได้กินซาลาเปาประทังชีวิต”

เซี่ยเหยียนยกกรณีของนางกับหลี่จิ้งหย่ามาเปรียบเทียบกันอย่างโหดร้าย

ตระกูลหลี่และองค์ชายรองได้รวมตัวกันแล้ว อำนาจในตอนนี้ดุจตะวันกลางท้องนภา

ในวังหลังมีเฉิงกุ้ยเฟยคอยเป่าลมข้างหมอน และยังมีพรรคพวกอีกนับไม่ถ้วนในราชสำนัก คิดจะกำจัดพวกเขานั้น ก็เหมือนวาดวิมานในอากาศ

“ถ้าหากข้าสามารถดึงหลี่จิ้งหย่าออกจากตำแหน่งพระชายาได้ ข้าก็สามารถทำได้มากกว่านี้อย่างแน่นอน แค่รอดู ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะวางกับดักที่อันตรายที่สุดให้กับพวกเขา”

อยากสร้างปัญหา?

งั้นก็เข้ามาเลย

นางไม่เชื่อหรอกว่า นางจะสู้จิ้งจอกเฒ่าพวกนั้นไม่ได้!

……

ตกดึก

เซี่ยเชียนฮวันทานอาหารดีๆ กับเซี่ยเหยียนข้างนอกก่อนจะกลับจวนจ้านอ๋อง เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ทำ นางก็นึกถึงบ่อน้ำพุร้อนที่เสี่ยวตงเคยพูดก่อนหน้านี้

จะให้ปล่อยผ่านบ่อน้ำพุร้อนที่ไม่มีใครเคยไปก็เสียดายของ

นางควรไปลองใช้บริการสักหน่อย

เซี่ยเชียนฮวันพูดคุยกับเสี่ยวตง แล้วไปที่บ่อน้ำพุร้อนหลิงสือซึ่งอยู่ด้านหลังห้องตำราตามลำพัง

โดยไม่คาดคิด ยังไม่ทันได้เห็นเงา ก็มีคนค่อยๆ เดินเข้ามาจากทางด้านหลัง และกอดไหล่ของนางอย่างช้าๆ!

“กรี๊ด!!”

เซี่ยเชียนฮวันกรีดร้องด้วยความกลัว

เสียงทุ้มนุ่มของชายผู้หนึ่งดังขึ้นข้างหูนาง “อย่าร้อง เสียงดังเกินไปแล้ว”

“เซียวเย่หลัน?!”

เซี่ยเชียนฮวันเบิกตากว้าง!

นางไม่คาดว่าจะได้พบเขาที่นี่

“จุ๊ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เย่ซิ่นแนะนำให้ข้ามาที่บ่อน้ำพุร้อนในวันนี้ ปรากฎว่าเจ้าติดสินบนสินะ”

เซียวเย่หลันเลิกคิ้วสูง แล้วมองหญิงสาวผู้งามพิสุทธิ์ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในอ้อมแขนของเขา

ช่างคิดนัก ติดสินบนเย่ซิ่นให้เกลี้ยกล่อมเขามาที่นี่ เพื่ออาบน้ำร่วมกันเหมือนเป็ดแมนดาริน

นางคงอยากจะคืนดีกับเขา