หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 481

“เจ้าเป็นใคร?”

เซี่ยเชียนฮวันหันหน้ามาสังเกตคนที่เรียกนางเอาไว้

สาวใช้ที่แปลกหน้าคนหนึ่ง

สวมใส่แต่งตัวได้วิจิตรตระการตามาก ไม่ค่อยเหมือนว่าเป็นคนใช้ของตระกูลขุนนางเลย แต่ก็ไม่เหมือนว่าเป็นชาวบ้านธรรมดาเช่นกันด้วย

สาวใช้คนนั้นเดินมาที่ด้านหน้าของเซี่ยเชียนฮวัน คารวะอย่างอ่อนช้อยแล้วกล่าวว่า: “คารวะพระชายา บ่าวมีนามว่าซิ่วเซียง เป็นคนที่ปรนนิบัติข้างกายของคุณชายซังฉู่ซวิน

เซี่ยเชียนฮวันตะลึงงัน

ที่แท้เป็นคนของอุทยานหลี

นางไม่ได้คิดอะไรไปมาก ก็เลยปฏิเสธคำเชื้อเชิญออกมาตรงๆ “ข้าไม่ได้มีความสนิทสนมกับคุณชายซังเป็นการส่วนตัว พบกันโดยไม่มีเหตุผลใดๆก็เหมือนว่าจะไม่สมเหตุสมผล หากแพร่งพรายออกไปเกรงว่าจะไม่น่าฟังต่อชื่อเสียงของพวกเราได้ ชั่งมันจะดีกว่าเถอะ”

สาวใช้ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าคิดไม่ถึงว่าเซี่ยเชียนฮวันจะปฏิเสธออกมาอย่างสิ้นเชิง

นั่นเป็นถึงซังฉู่ซวินเชียวนะ......

บุคคลที่โดดเด่นอันดับหนึ่งแห่งเจียงเป่ย มีคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มากแค่ไหนที่ร้องขอก็ยังไม่ได้มาด้วยตาปริบๆเลยนะ

เซี่ยเชียนฮวันปฏิเสธเสร็จก็จากไปเลย

นางจำได้ว่าองค์ชายห้าเซียวจ้านเคยเตือนนางที่สวนบ๊วยมาก่อน ซังฉู่ซวินไม่ใช่คนดีอะไร ดีที่สุดห่างเขาให้มากหน่อย

เพียงแต่แม้ว่าเซียวจ้านจะไม่เคยเตือนนางมาก่อนก็ตาม ตอนนี้นางก็ไม่มีอารมณ์ไปพบหน้าซังฉู่ซวินอยู่ดี

ให้หลังครู่หนึ่ง

สาวใช้ที่นามว่าซิ่วเซียงผู้นั้นก็วิ่งเข้ามาขวางทางด้านหน้าเซี่ยเชียนฮวันเอาไว้อีก โค้งตัวลงแล้วกล่าวว่า: “คุณชายซังได้ยินเรื่องของแม่นางเสี่ยวตงแล้ว เขารู้สึกเสียใจและเสียดายต่อเรื่องนี้ หวังว่าพระชายาอย่าได้เสียใจมากเกินไป เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจ ในมือของคุณชายมีปลอกมีดชั้นดีหลายอัน อยากจะมอบให้พระชายา”

ได้ยินคำพูดนี้ ฝีเท้าของเซี่ยเชียนฮวันก็อดไม่ได้ที่จะหยุดลง

ปลอกมีดชั้นดีงั้นหรือ?

ว่าไปแล้วเมื่อครู่ตอนที่นางเดินดูของที่แผงลอย ก็ถูกซังฉู่ซวินจับจ้องเอาไว้แล้ว

เพื่อที่จะพบหน้ากับนาง เขาก็พยายามให้ความใส่ใจทีเดียว

เซี่ยเชียนฮวันครุ่นคิดอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้ารับปากออกมา: “ได้ งั้นข้าก็จะไปพบท่าชายซังของพวกเจ้าสักหน่อย”

ก็เหมือนกับที่เซียวจ้านกล่าวเอาไว้แบบนี้จริงๆด้วย ให้ความรู้สึกไม่ค่อยสบายต่อคนขึ้นมา......

บนใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวันไม่ได้แสดงอะไรออกมา กล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆออกมาว่า: เมื่อครู่สาวใช้ของเจ้าบอกว่าเจ้ามีปลอกมีดชั้นดีที่อยากจะมอบให้ข้างั้นหรือ”

“ใช่แล้ว พระชายาเชิญชมได้”

ซังฉู่ซวินหยิบปลอกมีดหลายอันออกมาวางไว้บนโต๊ะ

ฝีมือและวัสดุถือว่าเป็นชั้นดีเลย แอบมีรัศมีน่าเกรงขามเหมือนมีดติดตัวเซียวเย่หลันแผ่ออกมา อันที่จริงก็ไม่ใช่ของบนแผงลอยไม่กี่ตำลึงพวกนั้นเมื่อครู่เลยที่จะเทียบได้

เซี่ยเชียนฮวันหยิบขึ้นมาเชยชมอยู่พักหนึ่ง พยักหน้าแล้วกล่าวออกมาว่า: “ข้าชอบมาก เจ้าเสนอราคาได้เลย”

“นี่เป็นของที่มอบให้พระชายา ไม่ต้องการเงิน”

“คนที่ไม่มีผลงานก็ไม่ควรได้รับรางวัลหรือสิ่งตอบแทนใดๆ เจ้าสนแค่เสนอราคามาก็พอ”

เซี่ยเชียนฮวันยืนหยัดที่จะใช้เงินซื้อให้ได้

ใบหน้าของซังฉู่ซวินเผยให้เห็นความจนปัญญาออกมา “ว่าไปแล้วพระชายาก็เป็นคนที่ชัดเจนคนหนึ่ง เอาเถอะ วันนี้เชิญพระชายามาที่นี่ จริงๆก็มีเรื่องจะร้องขอให้ช่วย......”