หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 486

"ไม่มีอะไร หาใช่ของสำคัญ"

ใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวันแดงเรื่อ

สถานการณ์ซึ่งนางทะเลาะเบาะแว้งกับเซียวเย่หลันอยู่ตอนนี้ แน่นอนนางคงไม่กล้าเอ่ยว่าฝักดาบเล่มนั้นนางตั้งใจเสาะหาเพื่อมอบให้เขาเป็นของขวัญ

โชคดีที่รอบข้างค่อนข้างมืดไม่มีแสงไฟ เขาน่าจะมองได้ไม่ชัดเจน

ทันใดนั้นเอง เย่ซิ่นก็จูงรถม้าเดินตรงเข้ามา นางจึงรีบเอ่ยขึ้น "ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้ากลับไปนักหนา เช่นนั้นก็รีบขึ้นรถม้ากันเถิด"

เซียวเย่หลันหรี่ตาลงด้วยความเย็นชา แฝงไปด้วยความสงสัย

แต่เขาไม่ได้เอ่ยปากพูด ได้แต่อุ้มเซี่ยเชียนฮวันเข้าไปในรถม้า

จากนั้นเขาเดินลงมาหยิบสิ่งของที่หญิงสาวทำร่วงหล่นลงพื้นเมื่อครู่

เป็นฝักดาบหรือนี่?

แววตาแห่งความสงสัยของเซียวเย่หลันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

นางไม่เป็นวิทยายุทธ์ เหตุใดจึงต้องมีของสิ่งนี้ติดตัว?

น่าสงสัยเหลือเกิน!

เซียวเย่หลันหยิบฝักดาบเล่มนั้นขึ้นมาดมใต้จมูก ก่อนที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาจะดูมืดมนลง แววตาเยือกเย็นไร้ความรู้สึก

เขาสะบัดชายชุดก้าวขึ้นรถม้าแล้วนั่งข้างกายเซี่ยเชียนฮวัน หยิบฝักดาบในมือขึ้นมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า "นี่คืออะไร?"

"แค่กๆ ...เจ้ามีตาก็ดูเอาเองสิ เหตุใดต้องถามข้าอีก"

เซี่ยเชียนฮวันหันหน้าไปอีกทางอย่างทำตัวไม่ถูก

ท่าทางกระสับกระส่ายของนางเช่นนี้ทำให้เซียวเย่หลันโกรธสุดขีด เขาโมโหจนหัวเราะออกมา "เซี่ยเชียนฮวัน ไม่เลวเลยนะเจ้า"

"งั้นหรือ?"

เซี่ยเชียนฮวันเอนศีรษะเล็กน้อยอย่างอึดอัดใจ

ฝักดาบนี้แม้จะทำขึ้นด้วยฝีมืออันประณีต แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดเป็นของหายาก ...

เดี๋ยวก่อนนะ น้ำเสียงของเซียวเย่หลันดูไม่เหมือนกำลังชื่นชมนาง

เซี่ยเชียนฮวันเพิ่งได้สติกลับคืนมาก็ถูกชายหนุ่มบีบคางเอาไว้ บังคับให้สบตากับเขา "เจ้ายังมีชายผู้หมายตาอีกมากมายเท่าไหร่กัน "

"? ? ?"

"เจ้าปล่อยข้านะ ข้าไม่ใช่นักโทษของเจ้า"

เซี่ยเชียนฮวันถูกเขาบีบบังคับกระทั่งถอยมายังมุมในรถม้า เมื่อเห็นแววตาของชายตรงหน้าดุดันยิ่งกว่าสัตว์ร้าย ราวกับจะขย้ำนางให้แหลกไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ด้วยความที่ไม่รู้จะทำเช่นไร นางจึงได้บอกความจริงออกมา "ฝักดาบเล่มนี้ข้าซื้อให้เจ้าไม่ได้หรือ? ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นคนช่วยข้าออกไปจากสุสานหิน ข้าจึงอยากซื้อของขวัญเป็นการตอบแทนแก่เจ้า..."

เซียวเย่หลันตกตะลึง

เขามองมาที่นางอย่างเหลือเชื่อ "เจ้ากลายเป็นผู้ที่รู้จักกาลเทศะเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน เจ้าซื้อของขวัญตอบแทนข้างั้นหรือ?"

"นี่ อย่างน้อยข้าก็เป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ อย่าดูถูกข้าให้มากนัก"

เซี่ยเชียนฮวันใช้โอกาสนี้หยิบฝักดาบอีกสองอันออกมาเปิดให้เซียวเย่หลันดู ปากก็พึมพำว่า "ทั้งหมดนี้ข้าซื้อให้เจ้า ชอบอันไหนก็เลือกไปเถอะ"

เซียวเย่หลันก้มหน้าลงมองดูฝักดาบบนผืนผ้า ในใจเผยความแปลกประหลาดออกมา

เขามักจะได้ของขวัญจากนางร้ายอยู่เสมอ

อย่างเช่น ผ้าพันคอที่นางเป็นคนถักเอง หรือผ้าเช็ดหน้าที่นางปักลายเองเป็นต้น

ก่อนหน้านี้เขารับของขวัญไว้เป็นพิธี แต่ไม่เคยเป็นเหมือนตอนนี้ที่ในใจยุ่งเหยิง คันยุบยิบเหมือนกับมีมดมากมายไต่คลาน...