หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 487

"เจ้าไม่ชอบงั้นหรือ? ช่างเถอะ ที่จริงข้าก็ไม่มีความรู้เรื่องเครื่องประดับดาบเหล่านี้ หากเจ้าไม่ชอบก็โยนทิ้งไปเถอะ"

เซี่ยเชียนฮวันกระสับกระส่ายมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่นางซื้อของขวัญให้ชายหนุ่ม

เดิมทีนางรู้สึกสับสนคิดแล้วคิดอีกอยู่ในใจ ว่าจะเอ่ยปากเช่นไรจึงจะไม่รู้สึกเขิน คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะถูกเซียวเย่หลันบีบบังคับสอบถามจนได้

เมื่อชายหนุ่มนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกขายหน้าเหลือเกิน นางเปิดผ้าม่านรถม้าหวังจะโยนพวกมันทิ้งไป

"ช้าก่อน!"

เซียวเย่หลันรีบรั้งนางเอาไว้

เซี่ยเชียนฮวันหันมามองด้วยแววตาอันสับสน "มีอะไรหรือ?"

"อย่าทิ้งมัน"

"เจ้าไม่ชอบมิใช่หรือ? ข้าเองก็ไม่รู้วิทยายุทธ์ เก็บเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์"

"ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ...แม้คุณภาพของพวกมันแสนธรรมดา เห็นแก่ที่เจ้ามีใจ ข้าจะรับไว้ก็แล้วกัน"

เซียวเย่หลันแสดงท่าทีอันลำบากใจออกมา ก่อนจะเก็บฝักดาบทั้งสามลง

เซี่ยเชียนฮวันถอนหายใจอย่างโล่งอก

อย่างน้อย นางก็ได้ให้ของเขาไปแล้ว ไม่ถือว่าเสียเวลาเปล่า

หากเซียวเย่หลันรังเกียจและไม่รับไว้ คงจะเป็นการทำร้ายจิตใจนางมากทีเดียว

"ของเหล่านี้เจ้าไปซื้อมาจากที่ใด" เซียวเย่หลันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มหลังสงบอารมณ์ลงแล้ว "งานฝีมือค่อนข้างพิเศษ ไม่เหมือนกับของธรรมดาทั่วไป"

เซี่ยเชียนฮวันชะงักลงทันที

นางจำได้ว่าเมื่อครู่เซียวเย่หลันเพิ่งบอกว่าคุณภาพของพวกมันธรรมดามาก เหตุใดจึงกลับคำเร็วเช่นนี้

จริงดังที่ว่า ปากชายหลอกร้ายยิ่งกว่าผี

"ที่จริงแล้วข้าไม่ได้ซื้อมาหรอก" เซี่ยเชียนฮวันกล่าว "มีนักแสดงชายคนหนึ่งนามว่าซังฉู่ซวิน ไม่รู้ว่าเจ้ายังจำได้หรือไม่ เขาเคยเชิญข้าไปรักษาโรคให้ และใช้ของเหล่านี้เป็นค่าตอบแทน”

คณะละครหลีหยวนเดินทางไปทั่วทุกแห่งหน ซังฉู่ซวินเป็นตัวเด่นที่มีชื่อเสียงโด่งดัง จะมีของล้ำค่าเช่นนี้ในมือก็ไม่แปลก

เซียวเย่หลันได้ยินดังนั้นสีหน้าก็มืดมนลงกว่าเดิม “เจ้าไปพบเจ้านักแสดงนั่นเป็นการส่วนตัว?”

เซี่ยเชียนฮวันหดตัวถอยหนีสุดชีวิต

แต่พื้นที่ในรถม้ามีเพียงน้อยนิด หลังจากที่นางขดตัวเข้ามุมจึงไม่มีทางหนีไปไหนได้อีก ทำได้เพียงอยู่ภายใต้เงาของเซียวเย่หลัน

นางใช้แรงอันน้อยนิดที่มีผลักเขา “หากเจ้าต้องการหยอกล้อ ให้ไปหาพระชายารองซูนั่น นางต่างหากเป็นคนในดวงใจของเจ้า มิต้องมาทำเช่นนี้กับข้า”

เซียวเย่หลันเบ้ริมฝีปาก “เจ้าพูดถูก บางทีตำแหน่งพระชายาอ๋องควรเป็นของอวี้เออร์”

“อะไรนะ??”

“หากเจ้าไม่มีตำแหน่งพระชายาอ๋องคอยคุ้มกัน ข้าจะมัดตัวเจ้าไว้ข้างกายตลอดเวลา ดูสิว่าเจ้าจะกล้าหนีไปไหน”

น้ำเสียง11เปี่ยมไปด้วยความกดดัน เขากดทับร่างอันอ่อนแอบอบบางของนางไว้ แล้วขยับเข้าแนบชิดเรื่อยๆ ในที่สุดก็สามารถระงับหัวใจที่เต้นรัวเมื่อครู่ลงได้

เซี่ยเชียนฮวันตัวสั่นเบาๆ ดึงชายเสื้อเขากล่าวว่า “เจ้าลองมัดข้าไว้ดูสิ ข้าหาใช่บ่าวรับใช้ของเจ้า...”

“ฮวันฮวัน”

เขาเรียกชื่อนางออกมาแผ่วเบา ไม่รอให้นางได้ตอบสนอง เขาก็ปิดปากของนางด้วยริมฝีปากของเขา