คนเสเพล บทที่ 57

sprite

"เราไปไม่ได้หรอก เพราะเดินเรื่องค้างไว้" ยังมีเอกสารอีกหลายอย่างที่แพรไหมต้องเซ็นต์ และก็รอวางเงินให้กับนายหน้าที่จัดหาคนงานส่งต่างประเทศ

"เธอยังจะไปอีกเหรอ"

"ถ้าฉันไม่ไป คงถูกแม่ตีแน่เลย"

เรื่องนี้ทอรุ้งรู้ดี เพราะเคยเห็นเพื่อนเจออยู่บ่อยครั้งตอนสมัยเริ่มแตกเนื้อสาว แต่ตอนนี้พวกเธออายุก็ล่วงเลยผ่านมามากแล้วไม่คิดว่า เพื่อนยังจะถูกแม่ทำโทษอยู่อีก

"จะเอายังไงกัน ฉันไม่มีเวลาอยู่กับพวกเธอทั้งวันนะ" ชายหนุ่มเริ่มจะทำหน้าเอือมระอา เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาเลย

"ไป.. เพื่อนฉันจะไปกับนาย ฝากดูแลแพรไหมด้วย" ว่าแล้วทอรุ้งก็ดันแพรไหมขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของชนกันต์

"รุ้ง"

"ไปเถอะน่า" ทอรุ้งคิดว่าแผนนี้นอกจากจะช่วยแพรไหมจากเสี่ยตัณหากลับแล้ว มันยังจะช่วยแพรไหมจากครอบครัวที่เห็นแก่ตัวของเพื่อนได้อีกด้วย

เพราะถ้าแพรใหม่ไปต่างประเทศ คงจะไม่หมดหนี้สินง่ายๆ แน่ ทางบ้านคงจะกู้ยืมเงินใช้ต่อกันแบบสบายใจ

พอแพรไหมขึ้นรถได้ ชนกันต์ก็รีบออกตัวอย่างไว จนเธอต้องได้โน้มตัวลงมากอดเอวเขาไว้แน่น เพราะถ้าไม่งั้นคงจะปลิวไปตามแรงลม

ขับรถอยู่ร่วมชั่วโมงได้ เขาก็มาถึงกลุ่มเพื่อนที่จอดรอ

"กูว่าละ ที่มันสายเพราะแบบนี้นี่เอง"

"แต่ทริปนี้เราไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าจะเอาสาวๆ มาด้วยนี่ มึงทำแบบนี้พวกกูก็ตายสิวะ"

"เหตุสุดวิสัยนิดหน่อย ไปต่อกันเถอะน่า" ว่าแล้วเขาก็ขับรถนำหน้าขบวนของเพื่อนไป เพื่อนก๊วนนี้มีทั้งหมดห้าคน พวกเขาถึงไหนถึงกัน บางคนทำงานอิสระ บางคนเปิดร้านค้าแต่ถ้าจะออกทริป ก็ปิดไม่งั้นก็ให้ครอบครัวขายแทน

"นายจะไปไกลเลยเหรอ" ขับรถมาเกือบจะสามชั่วโมงได้ยังไม่ถึงที่พักเลย หญิงสาวก็เลยอดที่จะถามไม่ได้

"จะเปลี่ยนใจยังทันนะ หรือจะลงตรงนี้เดี๋ยวส่งขึ้นรถทัวร์กลับ" ชายหนุ่มเปิดหมวกกันน็อคหันมาคุยในขณะที่กำลังขับรถอยู่

"นายใจเย็นหน่อยสิมองข้างหน้าโน่น" ถึงแม้ชีวิตเธอจะไม่มีอะไรดีเลย แต่เธอก็ยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ

"ถ้างั้นก็เงียบๆ ไว้ ไม่ต้องพูดมาก ถึงแคมป์แล้วก็ไม่ต้องพูดอะไรนะ" ที่จริงก็ใกล้จะถึงแล้ว แต่เขาขี้เกียจบอก ขี้เกียจพูด

แพรไหมแอบมองทางที่เขาพาขับรถเข้าไปมันเป็นป่าลึก และต้นไม้ใหญ่สองข้างทางเรียงรายกันน่ากลัวมาก แถมมีแต่ผู้ชาย ..นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่

เพียงไม่นานรถทุกคันก็ได้มาหยุดอยู่ที่เนินภูเขาเล็กๆ แต่มองทอดออกไปแล้ววิวสวยมาก ..พวกเขารู้จักที่แบบนี้ได้ยังไง

"เราจะค้างที่นี่กันสองคืน แล้วไปต่อกันอีกสักสามคืน ค่อยกลับ" โตโน่เพื่อนในก๊วนเดียวกัน ส่วนมากเขานี่แหละจะเป็นคนหาทำเลตั้งแคมป์

อะไรนะ?? ห้าคืนเลยเหรอ มาหลายคืนไม่เท่าไรหรอก แต่เธอไม่มีเสื้อผ้าติดมาด้วยนี่สิจะไม่เน่าเลยเหรอ เพราะดูจากทางที่เข้ามาแล้ว คงไม่มีตลาดให้ซื้อเสื้อผ้าแน่ แถมเงินก็ไม่ได้เอามาด้วย เพราะรีบตามทอรุ้งออกมาก็เลยไม่ได้หยิบอะไรเลย

"มาช่วยกันยกของลงหน่อยเร็ว" รถทุกคันช่วยกันขนของ มอเตอร์ไซค์คันไหนที่รองรับของได้เยอะหน่อยก็จะรับของเพื่อนด้วย

อย่างเช่น ของชนกันต์ เพราะมีผู้หญิงติดรถมาด้วยเขาก็เลยต้องได้โยนภาระนั้นให้เพื่อน

"อันไหนเต็นท์ของฉัน" แพรไหมกระซิบถามชนกันต์เมื่อเห็นกางเต็นท์เสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ก็อันเดียวกับฉันนี่แหละ"

"นายจะบ้าเหรอ จะให้ฉันนอนกับนายได้ยังไง"

"ถ้าไม่อยากนอนกับฉัน ก็เลือกได้เลยอีกสี่เต็นท์ว่าเธออยากจะนอนกับใคร"

"?!!!?" จะพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เพราะดูจากคำพูดแล้วเขาไม่ได้สนใจเธอเลย

"เบาๆ กันหน่อยนะ อย่าลืมว่าเพื่อนไม่มีสาวๆ ติดมาด้วย" แต่เพื่อนมองว่าทั้งสองกำลังหวานกันอยู่ เพราะเห็นกระซิบกระซาบกัน

"พูดมาก กระเป๋าเสื้อผ้ากูอยู่กับใครวะ" พอถามหากระเป๋าเสื้อผ้าชนกันต์ถึงกับนึกได้ แล้วมองกลับมาที่เธอ ..ตายห่าแล้วเธอไม่ได้เอาอะไรมาด้วย

เพื่อนอีกคนส่งกระเป๋าของเขามาให้

"เข้ามา" พอได้กระเป๋าเขาก็เลยชวนเธอเข้าไปในเต็นท์ แพรไหมรีบตามเข้าไปอย่างว่าง่าย เพราะเห็นสายตาของเพื่อนเขาที่มองเธอแล้ว กลัวว่าจะหนีเสือปะจระเข้มากกว่า

"เตรียมตัวไปอาบน้ำ แถวนี้มีลำธาร"

"นายจะให้ฉันอาบยังไง เสื้อผ้า.."

"รู้แล้ว เดี๋ยวใส่ของฉันไปก่อน" ว่าแล้วเขาก็ค้นเสื้อผ้าออกมา

"นายจะให้ฉันใส่ไอ้เนี่ยเหรอ"

"ถ้าไม่ใส่แล้วเธอจะใส่อะไร"

พอได้ของครบเขาก็พาเธอออกมาจากเต็นท์

"เดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อน..พวกมึงอย่าเพิ่งไปลำธารนะ" ว่าแล้วเขาก็ถืออุปกรณ์การอาบน้ำมีผงซักฟอกติดไปด้วย แผนที่ทำเลเพื่อนๆ ได้ส่งเข้ากลุ่มไลน์ให้ดูแล้ว ว่ามีลำธารอยู่จุดไหน และทำธุระส่วนตัวได้จุดไหนบ้าง เขาก็เลยไม่ต้องถาม

"ลงไปอาบน้ำแล้วก็ซักชุดไว้ด้วย นี่ผ้าเช็ดตัว" เขาหมายถึงให้เธอซักชุดที่ใส่มาไว้ด้วย เพราะพรุ่งนี้จะได้ใส่มันอีก

"จะให้ฉันอาบยังไง" แพรไหมมองดูลานกว้าง ถึงแม้จะมีโขดหินอยู่บ้างแต่มันก็ไม่ใช่ห้องน้ำ ถ้าใครแอบมองจะทำยังไง

"ก็แล้วแต่เธอสิ แต่ถ้าไม่อาบน้ำฉันไม่ให้นอนร่วมเต็นท์ด้วยแน่"

หญิงสาวก็เลยลงไปอาบทั้งชุดที่ใส่มา พออาบเสร็จเธอก็ค่อยๆ ถอดออกทีละชิ้น สายตามองกวาดไปทั่ว ถึงแม้เขาจะยืนหันหลังให้แต่ก็รู้สึกเสียวสันหลังอยู่ดี

แพรไหมเอาผ้าเช็ดตัวของเขามาพันรอบไว้ก่อน แล้วก็ถือผ้าที่เพิ่งจะซักเสร็จขึ้นมาด้วย

"รีบใส่ผ้าสิ" ชนกันต์อดไม่ได้ที่จะมอง

เธอรีบสวมใส่เสื้อของเขา มันเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่หน่อย และกางเกงก็หลวมด้วย

เอาผ้าเช็ดตัวมาฉันจะไปอาบน้ำต่อ มือหนายื่นไปจะเอาผ้าเช็ดตัวที่เธอห่อตัวไว้ เพราะเขามีมาแค่ผืนเดียว แพรไหมมีท่าทางยึกยักไม่อยากจะให้เขาเอาไป

"อะไรของเธออีก"

"คือฉัน..ฉัน.."

"วันนี้ฉันจะได้อาบน้ำไหม" เห็นเธออ้ำๆ อึ้งๆ เขาก็เริ่มจะรำคาญ

"ฉันไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน" หญิงสาวตกใจก็เลยรีบพูดออกไป

"เวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย ยืนรออยู่ตรงนี้ อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวเอามาคืนให้" ว่าแล้วเขาก็เดินลงไปในลำธาร

ชนกันต์ใช้เวลาอาบน้ำอยู่ไม่นาน เขามีแค่กางเกงชั้นในตัวเดียวที่เปียก ..พอสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็ยื่นผ้าเช็ดตัวผืนนั้นกลับมาให้เธอ

แพรไหมรับมาแบบหน้าบอกบุญไม่รับ เพราะเขาเช็ดมันไปแล้ว

คนเสเพล บทที่ 57 โดย ชะนีติดมันส์

อ่าน บทที่ 57 ของนิยาย คนเสเพล ที่นี่ นวนิยายชุด คนเสเพล ประเภท: นวนิยายโรแมนติกของจีนอัปเดตเป็น บทที่ 57 อ่านนิยาย คนเสเพล ฉบับเต็มได้ที่ novelones.com

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง บทที่ 57:

คนเสเพล บทที่ 57

บทที่ 57