อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1003

ฟู่จาวหนิงตอนค่ำยังต้องเข้ามาให้ยาน้ำกับพ่อครัวซุนอีก

ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องตรวจสอบส่วนสมองของเขาให้ละเอียดอีกด้วย

"ท่านตอนนี้นอนให้สบายเถอะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางเดินเข้ามา มองไปทางเถ้าแก่ใหญ่

เถ้าแก่ใหญ่ตอนนี้พอมองนางก็รู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นผู้วิเศษนอกโลก อ่อไม่สิ เหมือนกับเซียนมากกว่า

"มีคนที่ละเอียดรอบคอบไหนไหม ต้องมาคอยดูแลอยู่ข้างๆ เขา คอยจับตาดูสถานการณ์เขาตลอดเวลา"

"มีมีมี ภรรยาของพ่อครัวซุนเป็นคนละเอียดอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังเหมาะที่สุดด้วย ข้าให้คนไปตาสะใภ้ซุนเข้ามาแล้ว"

"ดี รอนางมาถึงแล้วบอกข้าหน่อย ข้ามีเรื่องที่ต้องระวังกำชับกับนาง"

"ใช่ๆๆ"

เถ้าแก่ใหญ่ฟังคำนางโดยสัญชาตญาณ ในตอนนี้สิทธิ์อำนาจและแรงกล่อมที่ฟู่จาวหนิงแสดงออกมานั้นแกร่งมาก

"เถ้าแก่ใหญ่ เถ้าแก่ใหญ่ แล้วเห็ดวิญญาณพวกนั้นจะทำอย่างไรดี?"

มีพ่อครัวอีกคนถามขึ้นอย่างร้อนรน

เห็ดวิญญาณ คือเห็ดที่มีเฉพาะในภูเขาบางลูกของต้าชื่อเท่านั้น เห็นชนิดนี้หายากมาก เติบโตก็ช้า ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแค่ในช่วงเวลาสนี้ ผลผลิตน้อยถึงน้อยมาก หายากเอามากๆ ด้วย

ตอนนั้น นายท่านฮั่วของหออันดับหนึ่งใช้เห็ดชนิดนี้มาทำอาหารชนิดหนึ่งที่ชื่อว่าเห็ดเชียนเสวี่ย และทำให้นักชิมทั้งเมืองหลวงจักรพรรดิต้องตกตะลึง สร้างชื่อเสียงหออันดับหนึ่งในเมืองหลวงจักรพรรดิขึ้นมา

บ้านตระกูลฮั่วห้าคนขึ้นไปค้นหาเห็ดวิญญาณในภูเขาก่อนหนึ่งเดือน หลังจากเก็บมาได้ก็ส่งเข้ามาเมืองหลวงจักรพรรดิให้ไวที่สุด เพื่อมอบให้กับพ่อครัวซุนหออันดับหนึ่งจัดการปรุง

ครึ่งหนึ่งอย่างมากก็ห้าหกชั่ง ตัดทิ้งส่วนที่กินไม่ได้ออกไปก็เหลืออยู่ไม่เยอะแล้ว

ดังนั้นทุกคนนักชิมอาวุโสกับเหล่าชนชั้นสูงที่มีเกียรติหน่อยก็ล้วนเข้ามาจับจองเพื่อเห็ดวิญญาณนี้กันแต่เนิ่นๆ

แต่เห็ดวิญญาณพอเริ่มจัดการก็ต้องรีบฝานเป็นแผ่น ไม่เช่นนั้นถ้าอ่อนนุ่มลงมาก็จะฝานได้ยาก

"เห็ดวิญญาณแช่ไปพักหนึ่งแล้ว ถ้าหากยังไม่ฝานแผ่นอีก ก็จะทำเป็นเห็ดเชียนเสวี่ยไม่ได้แล้ว!"

รองพ่อครัวคนนี้สกุลซ่ง พ่อครัวซ่งเองก็ร้อนรนขึ้นมา

คนอื่นเองก็เหมือนหม้อระเบิดขึ้นมา

"ข้ารีบเดินทางมาที่นี่กว่าร้อยลี้โดยเฉพาะเลยนะ! เพื่อมากินเห็ดเชียนเสวี่ยจานนี้!"

"แล้วข้าไม่ใช่หรือ? ปีที่แล้ว ปีก่อนหน้านั้น ไม่ได้กินติดกันสองปีแล้ว ปีนี้กว่าจะจองได้ แล้วเจ้ามาบอกข้าว่าทำไม่ได้หรือ? นี่ล้อข้าเล่นใช่ไหม?"

"ท่านพ่อสุขภาพไม่ไดี คิดถึงแต่เห็ดเชียนเสวี่ยจานนี้ ข้าพาเขามาด้วยแล้ว เขาเองก็กำลังวังชาไม่ดีแต่ก็ยังรอกว่าครึ่งชั่วยาม ตอนนี้ทำให้ไม่ได้แล้วหรือ?"

เถ้าแก่ใหญ่พอได้ยินแขกคนสำคัญที่ไม่ควรผิดใจด้วยบ่นกระปอดกระแปด ทยอยกันโจมตีเข้ามา เหงื่อก็แตกท่วม

"รีบไปเชิญท่านเจ้าของมา"

เขารีบบอกกับบริกรข้างๆ คนหนึ่ง จากนั้นก็ไปขอโทษขอโพยกับคนเหล่านี้

"ทุกท่าน พวกท่านเมื่อครู่ก็เห็นแล้ว พ่อครัวซุนจู่ๆ ก็ล้มป่วย ไม่ใช่จงใจไม่ทำเห็ดเชียนเสวี่ยให้พวกท่านนะ"

"เขาไม่ใช่ว่าดีขึ้นแล้วหรือ? เรียกเขาขึ้นมาสิ!" โหวผิงเอินตะคอกใส่

อย่างอื่นฟู่จาวหนิงไม่สนใจ แต่พอได้ยินเขาพูดก็เอ่ยขึ้นมาทันที