อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1006

ฟู่จาวหนิงมองเสิ่นเสวียน จากนั้นก็มองผู้อาวุโสตู้ พวกเขาล้วนพยักหน้าให้กำลังใจนาง

"เช่นนั้นข้าจะลองดู"

"สนใจแค่นั้นพอ" ผู้อาวุโสตู้เอ่ยขึ้น

คนตระกูลฮั่วยังกล้ามาหาเรื่องนางอีกที่ไหน? เขาในอดีตสามารถมอบอาหารจานนี้ให้คนตระกูลฮั่วไปเปิดหออันดับหนึ่ง จึงสามารถสนับสนุนให้อีกฝ่ายใช้คำว่าอันดับหนึ่งได้

ถึงได้กำเริบเสิบสานได้ขนาดนี้

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า และไม่มีการอิดออดอีก ล้างมือหยิบมีด มือหนึ่งก็ล้วงเห็ดวิญญาณออกมาฝานทีละดอก

คนข้างๆ หลายคนยังเห็นว่านางดูไม่ค่อยคุ้นมือหน่อยๆ ด้วย

แต่ไม่รอให้คนอื่นต้องมาสงสัย การเคลื่อนไหวของนางก็เร็วขึ้นแล้ว

มีดเล็กเล่มนั้นรวดเร็วจนทำให้คนมองไม่ออกว่าฝานลงไปแล้วหรือไม่!

เห็ดนี้ต้องฝานหลายต่อหลายครั้ง กระทั่งว่ามองแล้วก็เหมือนยังครบถ้วนสมบูรณ์ดี แต่พอแช่ลงไปในน้ำจะบานแผ่ออกมา ลอยเป็นกลีบใสๆ หลายกลีบ มองแล้วเหมือนดอกไม้บนหิมะดอกหนึ่ง เบาบาง ขาวสะอาด ให้ความรู้สึกอ่อนนุ่ม

ฟู่จาวหนิงฝานไปหนึ่งดอก วางใส่ในอ่างหยกขาวอีกอ่าง เห็ดนั้นก็บานออกมาช้าๆ แผ่เป็นกลีบๆ สวยงามไร้ที่ติ

ในของเถ้าแก่ใหญ่แทบจะกระโจนหลุดออกมา เขาเกือบจะอุทานส่งเสียง แต่ก็กลัวไปรบกวนฟู่จาวหนิง จึงกลั้นเอาไว้

เพราะขนาดพ่อครัวซุน ตอนที่ฝานเห็ดวิญญาณก็ยังต้องรวบรวมสมาธิมาก ห้ามรบกวนโดยเด็ดขาด

แต่เขาก็ได้ยินผู้อาวุโสตู้พูดกับฟู่จาวหนิงตอนนี้ว่า

"ถูกต้อง เช่นนี้แหละ รออีกหน่อยค่อยใช้น้ำแกงเข้าปรุง แล้วจะยิ่งนุ่มลงไปอีก จากนั้นก็นำไปวางบนจานดอกไม้สีเขียวแบบนี้ มองแล้วเหมือนบนภูเขาเขียวถูกหิมะขาวหลายชั้นทับถมไว้"

พันหุบเขาสีหิมะ เปล่งประกายบริสุทธิ์

ที่ทำเอาเถ้าแก่ใหญ่แทบจะกระโจนขึ้นมาคือ ฟู่จาวหนิงยังตอบกลับมาด้วย

"ดังนั้นนี่จึงเรียกว่าเห็นเชียนเสวี่ยสินะ? ข้าตอนแรกคิดว่าเห็ดชนิดนี้ชื่อว่าเห็ดเชียนเสวี่ยเสียอีก"

ให้ตายเถอะ ขนาดตอนที่พูดมามือก็ยังนิ่งได้ขนาดนี้!

โหวผิงเอินรู้ว่าเสิ่นเสวียนนั้นหยิ่งทะนงมาตั้งแต่เด็กจนโต องค์จักรพรรดิเองตอนนี้ที่รับมือกับตระกูลเสิ่น ตอนนี้ก็ยังไม่สำเร็จเลย

เสิ่นเสวียนเองก็เจ้าแผนการ นี่คงจะไม่มาล้างแค้นเขาให้ฟู่จาวหนิงหรอกกระมัง?

"อะไรนะ? โหวผิงเอินพูดเช่นนี้จริงหรือ?" องค์ชายสองเองก็ตกตะลึง "โหวผิงเอิน ที่แม่นางพูดมาเรื่องจริงหรือ?"

"ข้า ข้าก็แค่ขู่นางเท่านั้น"

โหวผิงเอินปอดแหกภายใต้สายตาของเสิ่นเสวียนเสียแล้ว

ฟู่จาวหนิงก็หัวเราะเบาๆ

นางเดินขึ้นมาก้าวหนึ่ง เอ่ยกับเขาอย่างชัดเจน "ข้าตอนนี้ก็อยากจะขู่ท่านโหวบ้าง เห็นวิชามีดข้าเมื่อกี้หรือยัง? ท่านโหวคิดว่า ข้าจะมีฝีมือฝานของท่านเป็นแผ่นๆ ไหม?"

ฟุ่บ!

โหวผิงเอินถอยหลังก้าวหนึ่ง มองนางอย่างพรั่นพรึง