อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1007

ทำไมต้องพูดให้สมจริงจขนาดนั้น?

"จริงนะ ข้าลงมีดบนตัวคนได้ดียิ่งกว่าเสียอีก" ฟู่จาวหนิงมองเขาอย่างจริงจัง "เฉือนหนังก็ได้ หรือจะแยกเสื้อเลือดชีพจรออกจากเนื้อหนังก้ได้เหมือนกัน"

"โอ๊ก..."

โหวผิงเอินถึงกับสำรอกแห้งๆ ออกมา

พลังจินตนาการของเขาดีเกินไปแล้ว ถึงกับถูกไม่กี่คำง่ายๆ ของนางวาดภาพขึ้นโครงพวกนั้นออกมาได้

พอคิดถึงภาพพวกนั้น ท้องไส้เขาก็ปั่นป่วนไปหมด

"เจ้าเป็นผู้หญิงจริงไหมนั่น?" เขาถอยออกไปอีกก้าว

"อืม ข้าเป็นแน่นอนสิ ดังนั้นวิชามีดของข้าถึงได้อ่อนโยน ท่านโหว ลองดูไหม?" บนหน้าฟู่จาวหนิงยังมีรอยยิ้มอีกด้วย

ท่าทีนางเช่นนี้ทำเอาโหวผิงเอินมองแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างผิดปกติ

ตอนนี้ยังสนอีกที่ไหนว่านางสวยหรือไม่สวย "สาวงามอสรพิษ เจ้ามันสาวงามอสรพิษ! โหวอย่างข้าไม่รู้จักหญิงสาวชั่วร้ายอย่างเจ้า!"

โหวผิงเอินหมุนตัวจะหนี

หลังจากขึ้นหอเจ้าพวกเพื่อนหมาๆ ของเขาก็อดถามขึ้นไม่ได้ "ท่านโหว พวกเราปล่อยไปแบบนี้หรือ?"

"ไม่เช่นนั้นจะทำอย่างไร?" โหวผิงเอินสีหน้าขรึม "ที่สำคัญสุดก็คือ พวกเจ้าไม่เห็นหรือ องค์ชายสองต้องตานางไปแล้ว พวกเราจะไปแย่งคนจากองค์ชายสองก็ไม่ได้"

คนอื่นพอได้ยินถึงองค์ชายสอง ก็ล้วนหงอกันหมด

"ถือว่านางดวงดีไป"

"พวกเราก็ถือว่าให้หน้าองค์ชายสองไปแล้วกัน"

โหวผิงเอินเอ่ยขึ้น "ใช่ หลักๆ คือให้หน้าองค์ชายสองนั่นล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าจะปล่อยนางไปหรือ?"

"หลานสาวของผู้อาวุโสตู้หรือ? เช่นนั้นก็ไม่แปลกใจแล้ว มีความสัมพันธ์ทางญาติกัน วิชามีดก็ยอดเยี่ยมเกินคน"

องค์ชายสองคิดจะส่งเห็ดเชียนเสวี่ยเข้าไปในวังให้เสด็จแม่ ดังนั้นตอนนี้จึงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ เขาดูอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เพราะเขายังไม่ได้ไปพูดอะไรกับฟู่จาวหนิงอีก

แต่พอคิดถึงว่านางเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสตู้ แล้วยังรู้จักกับเสิ่นเสวียนอีก บวกกับความโดดเด่นนั่น กลับไปแล้วค่อยหาข่าวก็คงไม่ใช่จะหาไม่ได้ เขาจึงวางใจลงมา

แต่ว่า ก่อนที่จะออกไป เขายังให้คนไปบอกกับโหวผิงเอินคำหนึ่ง คนใหญ่คนโตก็มีอำนาจของคนใหญ่นคนโตอยู่ อย่าได้ไปคิดเล็กคิดน้อยกับแม่นางคนหนึ่งเลย

โหวผิงเอินพอได้ยินคำนี้ก็ยิ่งเข้าใจความหมายขององค์ชายรองมากขึ้น

เขายิ้มแหยๆ ออกมาผิวเผิน บอกว่าแน่นนอนๆ ข้าไมใช่คนขี้โมโห ส่วนในใจก็แอบวิจารณ์ องค์ชายสองนี่สนใจคนเขาอย่างเห็นได้ชัดเลยนะ

เขาต้องหลีกให้อยู่แล้ว