อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1008

พวกของฟู่จาวหนิงเองก็อยู่ในห้องชั้นสูงห้องหนึ่ง

เสิ่นเสวียนพอปรากฏตัว เถ้าแก่ใหญ่ก็จัดเตรียมให้พวกเขา

เถ้าแก่ใหญ่ยังยกเห็ดเชียนเสวี่ยสองจานเข้ามาให้ด้วยตนเอง เอ่ยขอบคุณและขอโทษกับฟู่จาวหนิงขึ้นมาพร้อมกัน

"แม่นางฟู่ วันนี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ตอนแรกพอเห็นพวกท่านกับโหวผิงเอินปะทะกัน พวกเราก็ไม่ได้เข้าปกป้อง ต้องขอโทษท่านด้วยจริงๆ"

"เถ้าแก่ใหญ่น่าจะปกป้องไม่ไหวน่ะ เรื่องนี้ไม่โทษท่านหรอก"

"ไม่ๆๆ เดิมทีควรจะเข้าขวางโหวผิงเอินเอาไว้อย่างสุดกำลัง ทำให้แม่นางฟู่ต้องไม่ได้รับความเป็นธรรมไปจริงๆ"

เถ้าแก่ใหญ่พูดพลางแอบมองไปทางเสิ่นเสวียน จากนั้นก็มองไปทางผู้อาวุโสตู้ ลูบเหงื่อที่หน้าผากด้วยสัญชาตญาณ

เสิ่นเสวียนเลิกหนังตา

"เถ้าแก่ใหญ่น่าจะยังมีเรื่องอะไรพูดอีกกระมัง?"

"ท่านเสิ่น เรื่อง เรื่องนี้เดิมทีไม่ควรเผยออกมาจากข้า ท่านรู้ว่านายท่านฮั่วเป็นเจ้านายของข้า แต่ตอนนี้พอเห็นท่าน ถ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็รู้สึกไม่ได้จริงๆ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มหน้าไม่กล้ามองเสิ่นเสวียน "นายท่านก่อนหน้านี้แอบกำชับกับพวกข้าไว้ ห้องชั้นสูงนี้ปกติจะเก็บไว้เพื่อตระกูลเสิ่น แต่ แต่ถ้าหากเจอกับคนหรือว่าเรื่องอะไร จะต้องคิดหาวิธีปฏิเสธคนตระกูลเสิ่นเสวียน ให้บอกว่าแขกเยอะเกินไป จนต้องปล่อยห้องชั้นสูงออกมาอย่างไม่มีทางเลือก"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึง นางเองก็หันไปมองเสิ่นเสวียนด้วยสัญชาตญาณ

เมื่อครู่เถ้าแก่ใหญ่เห็นเสิ่นเสวียนก็ให้คนมาเปิดห้องชั้นสูงนี้ทันที ในใจนางก็โล่งลงมา คิดว่ามิตรภาพของหออันดับหนึ่งต่อตระกูลเสิ่นยังไม่เปลี่ยนแปลง

ตอนนี้ดูท่านางจะมองโลกแง่ดีเกินไป นี่มันเปลี่ยนไปแล้วเหมือนกัน

และไม่รู้ว่าเสิ่นเสวียนพอได้ยินเช่นนี้จะโกรธหรือไม่

"เฮอะ"

คำพูดนี้คือเป็นการขีดเส้นคั่นกับตระกูลฮั่วแล้วใช่ไหม

"ตระกูลเสิ่นของพวกเรา ก็ไม่ได้หน้าหนาถึงขนาดนั้น ที่จะต้องให้คนให้สิทธิ์พิเศษกับพวกเรา ให้นายท่านฮั่วกลับไปย้อนคิดดีดีด้วย ว่าตอนนั้นเป็นสิ่งที่พวกเราต้องการ หรือว่าเขาเองที่คะยั้นคะยอให้มา"

ผู้อาวุโสตู้ฟังถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้ว

ก่อนหน้านี้นายท่านฮั่วเป็นคนพูดเองแท้ๆ ว่าหออันดับหนึ่งไม่ว่าจะตอนไหนก็จะมีห้องเหลือไว้ให้ตระกูลเสิ่น เชื้อเชิญคนจากตระกูลเสิ่นว่าถ้าออกมากินข้าวด้านนอก จะต้องมาทีหออันดับหนึ่ง

ไม่ว่านายท่านฮั่วจะถูกใครกดดันมา การทำเช่นนี้คือการไร้ซึ่งคุณธรรม

ต่อให้เขาทนแรงกดดันไม่ไหว ก็ต้องเข้ามาอธิบายถึงบ้านตระกูลเสิ่นด้วยตนเองเสียหน่อย แต่จากที่เขารู้ หลายปีนี้ก็มีคนส่วนหนึ่งที่เป็นเช่นนี้ โดนกดดันจนลำบากใจ จนต้องมาอธิบายสถานการณ์กับเสิ่นเสวียนด้วยตนเองอย่างไม่มีทางเลือก

เสิ่นเสวียนไม่ได้กดดันเขา ไม่ได้เหนี่ยวรั้ง และไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้น

ใครก็ไม่ใช่ตัวคนเดียว ล้วนมีครอบครัวกัน ล้วนมีบ้านมีตระกูล จะบุญคุณยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องให้คนในตระกูลคนในครอบครัวมาเสียสละให้กับบ้านตระกูลเสิ่น