อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1013

เซียวหลันยวนรู้สึกว่า ไม่ว่าฟู่จาวหนิงจะไปที่ไหน หลานหรงต้องส่งคนติดตามไปแน่ ดังนั้นเขาจึงรู้ได้ตลอดถึงจุดหมายของฟู่จาวหนิง

แต่ว่าเขาคิดไม่ถึง ว่าพอถูกเขาถามเช่นนี้ หลานหรงกลับไม่กล้าสบตาเขา

พอเห็นการแสดงออกนี้ของหลานหรง เซียวหลันยวนก็ลุกขึ้นพรวดพราด หัวใจเต้นแรง ถามขึ้นเสียงหลง "เกิดเรื่องขึ้นหรือ?"

"ไม่ใช่ขอรับ ไม่มี"

หลานหรงรีบตอบ "ท่านอ๋อง พวกเราคลาดกับพระชายาไปเสียแล้ว"

เขาเอาคำพูดของผู้ใต้บังคับบัญชาถ่ายทอดออกมารอบหนึ่ง

เซียวหลันยวนฟังถึงที่ถูกฟู่จาวหนิงสลัดหลุด ก็ค่อยๆ นั่งลงมา เขาก็อยากจะหัวเราะอย่างขมขื่นขึ้นเสียแล้ว รู้สึกหมดคำจะพูดกับระดับความเฉียบคมของฟู่จาวหนิงจริงๆ

"ท่านอ๋องโปรดลงโทษด้วย"

"พรุ่งนี้ก็อดสักสองมื้อแล้วกัน" เซียวหลันยวนพูดโทษเบาที่สุดออกมา

"ขอบคุณท่านอ๋อง" หลานหรงในใจผ่อนโล่งขึ้นมาเล็กน้อย

"นางเหมือนจะมีความคิดไม่อยากกลับมาอยู่ ดังนั้นตอนแรกจึงสลัดพวกเจ้าทิ้งไป"

จุดนี้เซียวหลันยวนเข้าใจฟู่จาวหนิงผิดไปจริงๆ นางตอนแรกไม่ได้คิดเช่นนี้ แต่ว่าไม่อยากให้เซียวหลันยวนส่งคนมาตามนาง เพื่อไม่ให้ว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรจะมีคนกลับไปรายงานเขาทันที

"ท่านอ๋อง ข้างกายพระชายามีพวกสืออีอยู่ ข้าส่งคนไปค้นหาอีกรอบแล้ว เชื่อว่าพวกของสืออีก็คงจะหาโอกาสทิ้งสัญลักษณ์ไว้เช่นกัน"

จุดนี้เซียวหลันยวนไม่ได้คาดหวัง

สืออีกับสือซานพวกเขาตอนนี้ฟังคำพูดฟู่จาวหนิงมากกว่าไปแล้ว

หรือก็คือ ความสามารถของคนคนหนึ่งถ้ามีคุณธรรมมากและดึงดูดคนได้มากนั้นไม่ดีเท่าไร แทบจะทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเขาทอดทิ้งเขาไปเสียแล้ว

"ท่านอ๋อง ให้ไปดูทางซือถูไป๋ทางนั้นไหม?" หลานหรงพอเห็นเขาไม่ตอบ จึงถามขึ้นมาอีกคำหนึ่ง

"หมอเทวดาคนงามนั้นเหมือนกับเทพจริงๆ จะต้องมีชื่อเสียงในใต้หล้าแน่ ไม่ใช่แค่หน้าตาสวยเท่านั้น แต่วิชาแพทย์ก็ยังไร้เทียมทาน! ได้ยินว่านางหลังจากช่วยเหลือพ่อครัวซุนจากหออันดับหนึ่งก็เก็บเงินค่ารักษาไปแค่หนึ่งพันตำลึงด้วย"

"หนึ่งพันตำลึงยังไม่มากอีกหรือ? บ้านเจ้ามีพันตำลึงหรือไรกัน?"

"ฟังอย่างเดียว หนึ่งพันตำลึงมันก็มากนั่นล่ะ แต่ถ้าหากเป็นเงินไว้ช่วยชีวิตล่ะ? ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอย่างไรหรอกนะ ถึงอย่างไรข้าก็รู้สึกว่า ถ้าหากมันช่วยชีวิตข้าได้จริง หนึ่งพันตำลึงต่อให้ข้าต้องทุบหม้อเอาไปขายข้าก็จ่าย!"

"ถูกต้อง พอมาเทียบกับชีวิต หนึ่งพันตำลึงนี้ไม่มากมายอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นทางบ้านพ่อครัวซุนก็ไม่ได้ควักออกมาแค่พันตำลึงด้วย"

เซียวหลันยวนถูกไม่กี่คำของคนในร้านบะหมี่ข้างทางดึงกลับมาที่โลกมนุษย์แล้ว

เขาหันหน้ามองไป ก่อนหน้าที่ตนเองจะคิดอย่างเข้าใจ ขามันก็เดินก้าวเข้าไปก่อนแล้ว นั่งลงบนโต๊ะตัวเล็กข้างๆ

จะฟังข้อมูลเกี่ยวกับฟู่จาวหนิง มันก็ต้องนั่งลงฟังอย่างละเอียดสิ?

แต่ว่าพอเขานั่งลง ผู้ชายฝั่งตรงข้ามเขาก็เงยหน้ามองเข้ามา