อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1023

เดิมทีหลี่จื่อเอ๋อร์เมื่อคืนนี้แสดงออกถึงความรักต่อซือถูไป๋ไปแล้ว แต่ซือถูไป๋ปฏิเสธนาง แล้วยังบอกว่าตนเองมีแม่นางในใจคนหนึ่งแล้ว

วันนี้ตอนเช้านางออกไปเห็นซือถูไป๋กับฟู่จาวหนิงอยู่ด้วยกัน

สายตาของซือถูไป๋ที่มองฟู่จาวหนิงแถมจะหยาดย้อยอยู่แล้ว

หลี่จื่อเอ๋อร์หึงหวงขึ้นมาทันที

ฟู่จาวหนิงถาม "ข้าไปได้หรือยัง?"

"เจ้าไปเถอะไปเถอะ ไปไกลๆ หน่อยก็ดี" หลี่จื่อเอ๋อร์โบกไม้โบกมือเหมือนไล่แมลงวันอย่างไรอย่างนั้น น้ำเสียงก็ดูหมดความอดทน "แล้วก็ห้ามเจ้ามาเจอคุณชายซือถูอีกล่ะ! ตระกูลพวกเราก็มีคนอยู่ในวังเหมือนกันนะ!"

มีคนในวังเสียด้วย?

นางกลัวจังเลย

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ ไม่สนใจนางอีก พาเสี่ยวชิ่นเดินออกไป

ตอนนี้นางเองก็ไม่อยากจะเดินเที่ยวแล้ว รีบเดินกลับไป

เสิ่นเสวียนกลับมาพอดี พอเห็นพวกไป๋หู่ขนของเหล่านี้ก็รู้สึกสนใจขึ้นมา

"จาวหนิงออกไปข้างนอกหรือ?"

"ขอรับ ใกล้ๆ นี้เอง"

"เดินไปไม่ไกลแล่วทำไมถึงมีของพวกนี้กลับมากัน? วัตถุดิบยาหรือ?"

ไป๋หู่เล่าเรื่องออกมา

หลิวหั่วที่อยู่ข้างๆ กังวลหน่อยๆ "เช่นนั้นคุณหนูจาวหนิงถึงได้เอาวัตถุดิบยาไม่มีประโยชน์กลับมามากมายขนาดนี้น่ะหรือ? เพราะว่ากลัวตระกูลหลี่นั่นหรือเปล่า?"

ถ้าหากคุณหนูจาวหนิงถูกหลอกล่ะก็ พวกเขาไม่ยอมแน่

"ไม่ใช่ ของพวกนี้เป็นของดี"

ฟู่จาวหนิงกลับมาแล้ว พอเข้าประตูก็เปลี่ยนจากสีหน้าสงบนิ่งมาเป็นยินดีปรีดา ดวงตาเปล่งประกายไปหมด ตื่นเต้นอย่างมาก

ฟู่จาวหนิงหัวเราะร่าขึ้นมา

เสี่ยวชิ่นหลังจากเข้าใจแล้วก็ลิงโลดขึ้น ดีใจไปกับฟู่จาวหนิงด้วย

คุณหนูตื่นเต้นเสียขนาดนี้ แต่ก่อนหน้ากลับทำเป็นนิ่งได้ขนาดนั้นเลย

"คุณหนูไม่ใช่ว่ามีโชควาสนามากกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหรอกหรือ?" นางเอ่ยขึ้น

รอยยิ้มเสิ่นเสวียนหุบลงทันที เหลือบมองเย็นชาเข้ามา "คำพูดนี้พูดส่งเดชออกมาได้หรือ?"

นี่ถ้าถูกคนนอกได้ยินเข้า จะกลายเป็นหาเคราะห์ร้ายมาให้ฟู่จาวหนิงนะ

ถึงกับเอาฟู่จาวหนิงไปเทียบกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แล้วยังกดองค์หญิงใหญ่เอาไว้อีก

โชคของจาวหนิงเป็นเรื่องของตัวนาง ถ้าไปถึงองค์หญิงใหญ่เข้า เรื่องราวอาจจะวุ่นวายขึ้นมาได้

"ข้าน้อยผิดไปแล้ว!"