อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1031

ในกลีบดอกไม้แดงพร่างฟ้า คุณชายสะโอดสะองข่าวผ่องคนหนึ่งราวกับเป็นจันทร์กระจ่างแขวนอยู่บนฟ้าสูง

ซือถูไป๋ก้มหน้าลง เขาเห็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว

เครื่องประดับหน้าผากราวกับเมฆดำครอบอยู่บนหน้าผากขาวสว่าง ใบหน้าสวยพราวสง่างาม ดวงตาใส่กระจ่างราวสายน้ำ สีหน้าอ่อนโยนประดุจเมฆปุยฝ้าย

สายตาทั้งสองประสานกัน คั่นไว้ด้วยกลีบดอกไม้สีแดงปลิวไสว

อาเพียนที่ยืนโปรยกลีบดอกไม้บนหลังคาพอเห็นฉากนี้ ก็ดีอกดีใจจนเกือบจะลื่นตกลงมาด้านล่าง

หลายวันนี้คุณชายไม่พาเขาไปไหนเลย แต่เขาเดิมทีก็ได้รับการกำชับจากนายท่านมา ว่าถึงอย่างไรก็ต้องให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นคุชาย ตอนนี้ภารกิจของเขาถือว่าสำเร็จแล้วกระมัง?

ด้วยการแต่งกายที่เหนือคนทั่วไปและใบหน้าที่หล่อเหลาเช่นนี้ ขอแค่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเห็น จะต้องจดจำเขาไว้ในใจแน่นอน

ตอนที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นซือถูไป๋ ซือถูไป๋ก็ได้สติกลับมา จู่ๆ ก็มองไปฝั่งตรงข้าม ประสานมือคารวะ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นงงงัน เอียงหน้ามองตามสายตาของเขาไปโดยสัญชาตญาณ

ผลคือพอมองไป ก็เห็นเข้ากับชายหนุ่มในชุดสีดำทั้งตัวคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ริมระเบียงในมาดเคร่งขรึม หน้ากากชิ้นหนึ่งบดบังความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัดเอาไว้

ซ้ายขวาสองด้าน หนึ่งขาวกระจ่างอีกหนึ่งดำสนิท ชายหนุ่มทั้งสองคนเป็นเหมือนประกายที่เจิดจ้าที่สุดบนถนนที่วุ่นวายนี้ คนหนึ่งเย็นชา อีกคนหนึ่งเหนือคนธรรมดา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ค่อยๆปล่อยผ้าม่านลงมา

และคนรอบๆ ก็ล้วนมองเห็นทั้งสองคนนี้แล้ว

"ซือถูไป๋หมายความว่าอย่างไร?"

ชิ่งอวิ๋นเซียวมองชิงอีกับหลานหรง พวกเขาเองก็มองหน้ากัน

เปิดตัวเสียขนาดนี้ ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นตัวเขาอย่างราบรื่นแล้วนี่ แล้วจู่ๆ ทำไมจึงคารวะมาทางอ๋องเจวี้ยน?

ฟู่จาวหนิงเองก็เห็นซือถูไป๋แล้ว เห็นการคารวะนี้ของเขา

ทิศทางของซือถูไป๋คือด้านนี้ แต่นางไม่เชื่อว่าเขาจะมองตนเองออก ดังนั้น เขาต้องคารวะให้กับใครทางนี้กัน?

เสิ่นเสวียนพูดกับหลิวหั่วคำหนึ่ง หลิ่วหัวพยักหน้ารีบเดินออกไป

เซียวหลันยวนพวกเขาเองก็ได้ยินเสียงนี้พอดี และเห็นว่าคนกลุ่มใหญ่รอบๆ ก็ล้อมวงเข้ามา ถามขึ้นมาเอะอะเอ็ดตะโร

"จริงหรือ? เมื่อคืนปวดมากเลยหรือ?"

"จริงสิจริงสิ!"

"ตอนนี้ไม่ปวดแล้ว?"

"ตอนนี้ไม่ปวดแล้วจริงๆ ราวกับมันหายดีแล้วอย่างไรอย่างนั้น! เมื่อครู่จังหวะที่องค์หญิงใหญ่เลิกผ้าแพรบาง จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าที่หัวเข่าร้อนวูบวาบ ตอนนั้นยังไม่ใส่ใจอะไร ตอนนี้พอลุกขึ้นยืนก็พบว่าขาไม่ปวดแล้ว!"

"หวา นี่คงเพราะโชคลาภขององค์หญิงใหญ่เข้าคุ้มครองแน่ๆ!"

"ใช่ๆๆ ต้องใช่แน่ๆ! องค์หญิงใหญ่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"ขอบคุณบุญคุณขององค์หญิงใหญ่ด้วย!"

พรืด ประชาชนกลุ่มใหญ่คุกเข่าลงมา ทยอยโขกศีรษะไปทางด้านที่องค์หญิงใหญ่จากไปเมื่อครู่