อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1036

"ท่านวางข้าลงได้แล้ว ข้าเดินเองได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงบอกกับเซียวหลันยวน อุ้มนางมาตลอดทางแบบนี้ พอกลับมาถึงยังไม่วางลงอีก?

เซียวหลันยวนพูดกับเสี่ยวชิ่นว่า "นำทาง"

เสี่ยวชิ่นรีบไปนำทางด้านหน้า

"เซียวหลันยวน อีกเดี๋ยวมือเป็นตะคริวอย่ามาโทษข้านะ" ฟู่จาวหนิงบีบเสียงต่ำ

"วางใจ ไม่โทษเจ้าหรอก ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นเสียด้วย"

"อ๋องเจวี้ยน คุณหนูของพวกเราพักอยู่ที่นี้ ข้าน้อยจะไปชงชามาให้"

เสี่ยวชิ่นพูดจบก็รีบถอยออกไป

นางตอนนี้ยังคงกลัวเซียวหลันยวนอยู่ แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่สามารถเผยความหวาดกลัวต่อหน้าเขาได้ เพื่อไม่ให้นางต้องถูกเขาโยนออกไปอีก

ต่อให้ที่นี่จะเป็นสถานที่ของเสิ่นเสวียนก็ตาม

พอเห็นท่าทางเสี่ยวชิ่นเหมือนหนีไปแบบนี้ ฟู่จาวหนิงก็ถลึงตามองเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนวางนางลงบนเก้าอี้

"เท้าเคล็ดหรือเปล่า? ขอข้าดูหน่อย"

"ไม่ต้อง ข้าบอกไปแล้วว่าก่อนหน้านี้วิ่งเร็วไปหน่อยจนไม่มีแรง ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว...เซียวหลันยวน!!"

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวนอย่างตกตะลึง

เขาคุกเข่าลงตรงหน้านาง จับข้อเท้านาง ให้นางวางเท้าไว้บนหัวเข่า มืออีกข้างก็ช่วยนางถอดรองเท้า

"อย่าขยับ ให้ข้าดูหน่อย"

เซียวหลันยวนดึงเท้านางออกมา จับเท้าของนางแล้วหมุนๆ ข้อเท้า "แบบนี้เจ็บไหม?"

ฟู่จาวหนิงมองเขาอย่างงงๆ

ผู้ชายคนนี้กำลังทำอะไรน่ะ?

"เจ็บไหม?" เซียวหลันยวนเห็นนางไม่ตอบ จึงถามขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

น้ำเสียงยังอ่อนโยนมากอีกด้วย ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกว่านี่ไม่เหมือนเขาเอาเสียเลย

"ไม่เจ็บ"

เซียวหลันยวนยืนขึ้นมา "ดื่มชาสักถ้วยแล้วกัน"

"ท่านไปล้างมือก่อนเถอะ"

"ได้"

จนเขาเดินออกไป ฟู่จาวหนิงก็รีบดื่มลงไปอึกใหญ่สะกดความตกใจ

เซียวหลันยวนคิดจะทำอะไร?

ประเดี๋ยวก็โมโหเป็นสุนัขบ้า หลบอยู่ในห้องไม่ออกมาพบหน้า ประเดี๋ยวก็คุกเข่าลงลงมาถอดรองเท้านวดเท้าให้นางอย่างไม่รังเกียจหรือ?

ใจชายหนุ่ม ยากจะหยั่งถึงเสียจริง!

ถ้าเขาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแบบนี้ นางเองก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ!

เซียวหลันยวนออกไปล้างมือ ชิงอีก็เข้ามาบอกว่า "ท่านอ๋อง หลานหรงพาคนออกไปขนย้ายสิ่งของเข้ามา ท่านอาจจะต้องอาบน้ำช้าหน่อย"

"รู้แล้ว"

"ท่านอ๋อง..." ชิงอีเรียกเขาไว้ คิดจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้