อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1049

ถ้าเป็นเช่นนี้จริง เสิ่นฉยงก็จะยิ่งลบความผิดได้ยากขึ้นน่ะสิ แล้วกลับมาที่บ้านตระกูลเสิ่นได้ยากขึ้นไปอีก

มิน่าเสิ่นเสวียนวันนี้สีหน้าถึงปั้นยากนัก

"ใช่แล้ว"

เสิ่นเสวียนคีบซาลาเปาลูกหนึ่งให้นาง "ยังไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น เรื่องนี้มีข้าอยู่นะ เจ้ากินข้าวเช้าไปก่อนเถอะ"

"จากที่ท่านลุงเห็น ลุงคนโตเป็นไปได้ไหม..."

"ไม่มีทาง"

เสิ่นเสวียนยังไม่ฟังนางพูดจนจบ ก็ปฏิเสธออกมาแล้ว

"ข้าเองก็ไม่ได้จะบอกว่าท่านลุงคนโตจะทำเรื่องอะไร แต่จะบอกว่าเขามีแผนการจะช่วยตัวเองหรือเปล่า เข้าน่าจะอยากกลับบ้านตระกูลเสิ่นมากกระมัง"

ถ้าหากเสิ่นฉยงทำเรื่องอะไรไป แม้จะไม่ใช่เพื่อรับมือกับองค์จักรพรรดิ แต่แค่จะเพื่อลบล้างความผิด ทว่าหากลับมาเมืองหลวงจักรพรรดิ ก็เป็นไปได้มากว่าจะถูกมองเป็นความผิด

นักฆ่าพูดชื่อเมืองหมานออกมา ถ้าหากมีปฏิบัติการอะไรที่เชื่อมเข้ากับเสิ่นฉยงขึ้นมา เช่นนั้นเสิ่นฉยงก็จะยิ่งล้างความผิดไม่ได้อีก

ถึงอย่างไรองค์จักรพรรดิเดิมทีก็ไม่อยากให้เขากลับมาอยู่แล้ว

เป็นไปได้มากว่าตอนนั้นกระทั่งชีวิตก็คงจะหาไม่ด้วย

"เข้าไม่ทำหรอก" เสิ่นเสวียนส่ายหัว "เจ้าไม่เข้าใจตัวลุงคนโตของเจ้า เขาไม่ใช่คนเช่นนั้น จะมากน้อยเขาก็เป็นคนที่มีจิตวิญญาณปัญญาชนอยู่"

ฟู่จาวหนิงอันที่จิรงอยากบอกว่า เสิ่นเสวียนเองก็แยกกับเสิ่นฉยงมาแล้วหลายปี คนอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างก็จะเปลี่ยนแปลงไป ใครก็ไม่รู้ว่าเสิ่นฉยงเจอเรื่องอะไรที่เมืองหมานบ้าง มีชีวิตแบบไหน นิสัยอาจจะเปลี่ยนไปมากหรือเปล่า

แต่ว่านางเองก็เชื่อเสิ่นเสวียน เสิ่นเสวียนในเมื่อเชื่อมั่นกับเสิ่นฉยงที่ตนเองเข้าใจ เช่นนั้นนางก็จะเชื่อ

"แต่ตอนนี้พอพูดเมืองหมานออกมา องค์จักรพรรดิจะคิดไปถึงท่านลุงคนโตเลยไหม?"

"แน่นอน"

เสิ่นเสวียนเองก็มั่นใจ

องค์จักรพรรดิเดิมทีคิดจะลงมือกับตระกูลเสิ่นอยู่ตลอดแล้วล่ะ ตอนนี้ถ้ามาสบโอกาสอีกครั้ง ไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน

"แล้วท่านลุง..."

"ไม่เป็นไร คนของพวกเรากำลังหานักฆ่าอยู่เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังมีตัวแปรอย่างองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วย"

"เมื่อวานตอนที่องค์หญิงใหญ่ถูกลอบสังหาร ทำไมเขาถึงรีบร้อนออกไปกัน? จุดนี้เจ้าถามเขาหรือยัง?" เสิ่นเสวียนรู้สึกเหมือนไฟสุมขอนกับการกระทำของเซียงหลันยวนเมื่อวานนี้

"ยังไม่ได้ถาม"

เสิ่นเสวียนถอนหายใจ มองฟู่จาวหนิงด้วยความรู้สึกเข้มงวดอยากให้นางได้ดี

"เขามาเพราะเจ้าหรือเปล่า?"

"ท่านลุง เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าไม่ใช่หรอก จะมาเพราะตนเองทำไมกัน?

ถ้าหากว่ามาเพราะนางจริง วันแรกที่ไปรับนางมาจากซือถูไป๋ เขาทำไมถึงไม่มองแม้แต่หน้ากัน? ท่าทีก็แย่เสียขนาดนั้น?

หลังจากนางออกไปก็ไม่ตามหานาง วันต่อมาก็ยังแต่งตัวแบบนั้นไปหาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอีก

หรือว่าเขาจะมาเพื่อองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกัน?

เสิ่นเสวียนส่ายหัว "เรื่องของตัวเจ้าเอง ทำไมถึงไม่ใส่ใจเอาเสียเลย? เจ้ากับอ๋องเจวี้ยนนี่เป็นอย่างไรกันแน่ ทั้งสองคนเอาแต่มีแผนต่อกัน พระชายาอ๋องเจวี้ยนนี่ ถ้าเจ้าไม่อยากเป็นไม่เป็นก็ได้นะ ไม่มีเหตุผลต้องมาใช้เสียเวลาชีวิตไปเปล่าๆ แบบนี้"