อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1055

วันนี้มารับวัตถุดิบยา หรือว่ามางานอวยคนที่ชื่นชอบกันแน่?

และไม่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นโดนอวยตั้งแต่เด็กจนโตมาแค่ไหน แต่ว่า ถ้ายังพูดต่อไป คงได้ยกย่องนางจนกลายเป็นเทพเจ้าไปแล้วกระมัง

นางมองไปทางเซียวหลันยวนอีกครั้ง

ชายคนนี้ก่อนหน้านี้ไม่มีความอดทนอะไรเลย ต่อให้อยู่ในงานเลี้ยงแคว้นเจา ตอนนั้นที่เลี้ยงต้อนรับองค์หญิงหนานฉือ เขาเองก็ไม่มีความอดทนเลย ไม่ได้นั่งอยู่นานขนาดนี้

ตอนนี้กลับนั่งนิ่ง ไม่รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย

หรือจะบอกว่าเขามีความอดทนที่พิเศษต่อองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหรือ?

"ไม่ได้เกินจริงเลย ข้ารู้สึกว่าไม่ว่าจะพูดอย่างไร วัตถุดิบยานั้นนำมารักษาช่วยชีวิตคน แต่ว่าก็มีหมอใหญ่มากันมากมายหลายท่าน วัตถุดิบยาก็อยู่ที่นี่แล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องแบ่งอย่างไรให้ยุติธรรม"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองไปทางซือถูไป๋

"คุณชายซือถูมีคำแนะนำอะไรไหม?"

ซือถูไป๋เองก็ดูอดทนมาก นั่งฟังคนเหล่านี้ชมเปราะองค์หญิงใหญ่อยู่ตลอด

ตอนนี้พอได้ยินนางเรียกชื่อตนเอง ซือถูไป๋ก็คิดๆ เอ่ยขึ้นว่า "เจตนาเดิมขององค์หญิงใหญ่คือจะให้วัตถุดิบยาเหล่านี้มาใช้กับผู้ป่วยที่ต้องการมันที่สุดใช่ไหม?"

"ถูกต้อง คุณชายซือถูพูดถูกแล้ว"

"เช่นนั้นเอาอย่างนี้ ให้เหล่าหมอใหญ่เขียนคนป่วยที่รักษาในช่วงนี้ พวกอาการป่วย จำเป็นต้องใช้วัตถุดิบยาแบบไหน เป็นสิ่งที่ด้านนอกหาซื้อไม่ได้ จากนั้นค่อยเอาวัตถุดิบยาเหล่านี้แบ่งออกมา เขียนคุณสมบัติทางยาของพวกมันออกมา เช่นนี้ก็สามารถส่งให้กับคนที่ต้องการได้แล้ว"

ดวงตาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเป็นประกาย แก้มเองก็แดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าดีใจมาก

"ข้าคิดว่าวิธีการนี้ขอคุณชายซือถูดีเอามากๆ"

นางกำชับลงไปทันที แจกพู่ดกันกระดาษให้กับหมอใหญ่ที่นี่ทุกคน

นางเขียนอย่างรวดเร็ว เขียนจบก็เงยหน้ามองไปรอบๆ และเห็นว่าทุกคนกำลังเขียนอยู่

สามีภรรยาคู่นั้นก็กำลังเขียน ชายกลางคนคนนั้นเป็นคนตวัดพู่กัน

เขาไม่ได้หลบเลี่ยงคน ฟู่จาวหนิงมองไปจึงเห็นอักษรของอีกฝ่ายเข้า

นางจู่ๆ ก็ตกตะลึง

เพราะลายมือของคนผู้นั้น นางมองมาจนคุ้นตา!

ฟู่จาวหนิงเดินตรงไปทางเขาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ อีกฝ่ายเงยหน้ามองขึ้นมา และไม่มีการปิดบังอะไร ยังคงเขียนต่อไป

อักษรของเขามีบุคลิก เป็นระเบียบเรียบร้อย ลายเส้นคมกริบ