อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1062

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นออกไปแล้ว

ก่อนที่ผู้อาวุโสจี้จะออกไปก็ถลึงตามองฟู่จาวหนิงผาดหนึ่ง ทำสัญญาณมือให้

สือซานที่อยู่ประตูใหญ่ชั้นล่างพอเห็นอ๋องเจวี้ยนออกไปด้วยกันกับซือถูไป๋และองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ก็งงงันไปแล้ว

พระชายาไม่ได้ตามลงมา ท่านอ๋องทำไมจึงแยกตัวมากับองค์หญิงใหญ่ล่ะ?

ตอนนี้เองเขาถึงขึ้นไปได้ ถึงอย่างไรองค์หญิงใหญ่ก็ออกไปแล้ว สือซานรีบเดินขึ้นไปชั้นบน เห็นไป๋หู่หิ้ววัตถุดิบยากองหนึ่งอยู่ ส่วนฟู่จาวหนิงกลับพูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมหน้าล้อมหลัง พวกเขาก็พูดกันขโมงโฉงเฉง พูดกันแต่เรื่องที่ได้ยินแล้วไม่สบอารมณ์

"ท่านหมอหนิงเป็นหมอเทวดาเลื่องชื่อของแคว้นเจาหรือ?"

"จะมีชื่อเสียงในแคว้นเจาได้อย่างไรกัน? ถ้ามีชื่อเสียงขนาดนั้นจริง ต้าชื่อของพวกเราก็ต้องเคยได้ยินบ้างสิ ตอนนี้ไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อท่านหมอหนิงมาก่อนเลย หรือท่านหมอนิ่งจะไม่ทำตัวเด่นกัน?"

"ถ้าไม่ทำตัวเด่นจริงๆ วันนี้ทำไมถึงมาเชิดหน้าที่นี่กันล่ะ?"

"ก็นั่นน่ะสิ ขนาดวัตถุดิบยาที่ผู้อาวุโสจี้ยังยืนยันไม่ได้ ท่านหมอหนิงแค่ปราดเดียวก็บอกชื่อวัตถุดิบยาออกมาได้แล้ว เก่งกาจจริงๆ"

"ท่านหมอหนิงบอกพวกเราหน่อยสิ ว่าผู้ป่วยคนนั้นของท่านเป็นอย่างไร..."

"ท่านอาจารย์!"

ไป๋หู่กับสือซานเดินเข้ามา เบียดพวกเขาออกเข้าปกป้องฟู่จาวหนิง

"พวกเราไปกันเถอะ"

สือซานระงับความโกรธ เขาอยากจะตบเจ้าคนพวกนี้ให้กระเด็นไปเสียเหลือเกิน

"อย่าเพิ่งไปสิ ท่านหมอหนิงคงไม่ได้ขี้เหนียวขนาดนี้หรอกกระมัง? ไม่ยอมกระทั่งจะเสวนากับพวกเราแบบนี้" หมออ้วนขาวคนเมื่อครู่ขวางตัวด้านหน้าฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี เดิมทีก็ว่าจะทนไว้ตลอด แต่ตอนที่พวกเขาขวางไว้ก็เข้ามาใกล้เหลือเกิน แล้วยังดูมีท่าทีจะชนนางให้ล้มอีก นางจะทนไหวได้อย่างไรกัน?

ฟู่จาวหนิงตบลงไปบนบ่าเขาทีหนึ่ง

บ่าของหมออ้วนขาวคนนั้นชาขึ้นมาในพริบตา แขนทั้งข้างเหมือนหมดสิ้นความรู้สึก ตัวคนก็ล้มพับลงไปข้างๆ แล้ว กระแทกเข้ากับตัวหมออีกคนหนึ่งพอดี

ไป๋หู่กับสือซานรีบตามเข้ามา

"เห็นไหมว่าสืออีไปทางไหน?" ฟู่จาวหนิงถามสือซาน

"เห็นแล้วขอรับ สืออีน่าจะคอยทิ้งสัญลักษณ์ไว้ตามทางเดิน"

"ไป ตามไป ไป๋หู่ เจ้าเอาวัตถุดิบยากลับไปก่อน"

ฟู่จาวหนิงให้เขานำทาง เตรียมจะไปหาสามีภรรยาคู่นั้น

ไป๋หู่อยากจะถามว่าทำไมไม่ไปหาอ๋องเจวี้ยน? แต่ที่นี่คนก็เยอะเกินไป คนเดินไปมาอยู่ข้างๆ ตลอด พูดอะไรก็ไม่ค่อยสะดวกนัก เขาจึงแค่พยักหน้าแล้วนำวัตถุดิบยากลับไปก่อน

ไป๋หู่พอเดิน สือซานก็คุ้มครองฟู่จาวหนิงเดินหน้า ในที่สุดก็เดินมาถึงจุดที่ไม่ค่อยมีคน เขาจึงมองไปยังฟู่จาวหนิงอย่างกังวล

"ท่านอ๋องเขา..."

ท่านอ๋องเขาทอดทิ้งพระชายาออกไปกับองค์หญิงใหญ่แล้ว พระชายาไม่โกรธเลยหรือ?