อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1090

"ข้าให้เจ้ากลับไปที่บ้านซือถู แล้วเจ้าจะมาตามคุณชายอย่างข้าทำไมกัน?" ซือถูไป๋ไม่สนใจคำพูดเขา สนแต่จะหนีอย่างเดียว

"คุณชายรอข้าก่อน..." อาเพียนรีบตามขึ้นมา

พวกเขาเพิ่งจะออกมา เสิ่นเสวียนกับฟู่จาวหนิงก็มาถึงพอดี

ไป๋รื่อฉากตัวออกมาจากที่มืดทันที

"นายท่าน คุณหนู คุณชายซือถูเองก็เข้ามา เพิ่งออกไปเมื่อครู่"

เมื่อครู่เขาซ่อนตัวอยู่ตลอด ไม่ยอมให้ซือถูไป๋พบ ตอนนี้จึงนำสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่ได้ยินบอกกับฟู่จาวหนิงรอบหนึ่ง

"วัตถุดิบยา? แลกเปลี่ยน?"

ฟู่จาวหนิงกับเสิ่นเสวียนสบตากันผาดหนึ่ง

"เข้าไปดูหน่อย วัตถุดิบยาอะไรที่ทำให้ซือถูไป๋อยากได้นัก" ฟู่จาวหนิงเองก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเสียแล้ว

ประตูเรือนยังไม่ปิด พวกเขาจึงเดินเข้ามาในเรือนเลย

พอเห็นความทรุดโทรมของเรือนเล็ก ก็จินตนาการได้ว่าชีวิตของพวกหมอเจี่ยนั้นลำบากเพียงใด เสิ่นเสวียนกับฟู่จาวหนิงทั้งสองคนในใจก็คาดหวังขึ้นมา รู้สึกว่าสองคนนี้จะเป็นคนที่พวกเขาตามหามาตลอด ดังนั้นพอเห็นพวกนางมีชีวิตเช่นนี้ ในใจจึงอึดอัดขึ้นมา

"ใครกัน?"

ในบ้านมีเสียงผู้ชายลอดออกมา

เสิ่นเสวียนได้ยินเสียงนี้ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ชาวบ้านจนๆ ธรรมดาแล้ว

เขามองไปทางฟู่จาวหนิง

"พวกเรามาหาหมอเจี่ยน่ะ"

หมอเจี่ยเดินออกมาจากในห้อง

สายตาพวกเขาสบกัน

ฟู่จาวหนิงเงยหน้าขึ้น ไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

"ข้าสกุลฟู่ มาจากเมืองหลวงแคว้นเจา"

"สกุลฟู่?!"

ฮูหยินเจี่ยหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย มองสามีด้วยสัญชาตญาณ

หมอเจี่ยกลับตาขวาง จากนั้นก็หงายหลังล้มตึงลงไปต่อหน้าคนทั้งหมด

"คุณ!" ฮูหยินเจี่ยร้องขึ้นอย่างตกใจ

ฟู่จาวหนิงเองก็หน้าเปลี่ยนสี สาวเท้าขึ้นหน้า ประคองตัวหมอเจี่ยไว้ได้ทันท่วงที

"ช่วยเร็ว!"

เสิ่นเสวียนออกคำสั่ง หลิวหั่วกับไป๋รื่อก็รีบตรงเข้ามา ช่วยประคองหมอเจี่ยขึ้น ฟู่จาวหนิงเคลื่อนไหวเร็วเกินไป ตอนเหยียบเข้ามาที่ธรณีประตูจึงเคล็ดขึ้นมา ตอนที่มือไปประคองเขาท่าทางก็ไม่ถูกต้องด้วย ตอนนี้ข้อมือกับข้อเท้าปวดจี๊ดขึ้นมา

"เร็ว พาสามีข้าไปนอนบนเตียงก่อน" ฮูหยินเจี่ยหน้าซีดไปแล้ว พาทุกคนเข้ามาในห้อง ฟู่จาวหนิงกับเสิ่นเสวียนก็ตามเข้ามาด้วย