อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1117

"ดังนั้น โชคของท่านจึงไม่เลวเลย เพราะแย่งมาได้ก่อนก้าวหนึ่ง ได้รับเอ็นมังกรหยกมาก่อน"

เสิ่นเสวียนรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูลึกลับหน่อยๆ

ฟู่จาวหนิงถ้าช้าไปก้าวหนึ่ง ถ้าซือถูไป๋ได้เอ็นมังกรหยกไป ถึงตอนนั้นถ้าหากซือถูไป๋เสนอเงื่อนไขอะไรที่เกี่ยวกับตัวนางมา นางจะตอบรับก็ไม่ได้ จะไม่ตอบรับก็ไม่ได้อีก

"ก็ไม่ถูกนัก น่าจะเพราะจาวหนิงดวงดี นางมีโชคมาตลอดแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว"

เรื่องราวมักจะไม่ค่อยพัฒนาไปทิศทางที่นางต้องลำบาก

"ท่านลุงพูดถูกต้อง หนิงหนิงเป็นคนที่มีโชคคนหนึ่งจริงๆ"

จุดนี้ เซียวหลันยวนเองก็ยังยอมรับ

ฟู่จาวหนิงที่มีโชคกำลังตรวจฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวอย่างละเอียด เหนื่อยจนแทบรากเลือด

ผลลัพธ์ที่ออกมาตอนท้าย นางดูอยู่นาน ค้นคว้าอยู่นาน

เสิ่นเชี่ยวตื่นไวกว่าฟู่จิ้นเชินเล็กน้อย

หลังจากตื่นมานางก็เห็นฟู่จาวหนิงนั่งอยู่ข้างๆ พลิกกระดาษที่ดูประหลาดหน่อยๆ เหมือนกำลังอ่านอะไร

ด้านนอกแสงตะวันส่องลอดเข้ามา ส่วนหนึ่งกระทบลงบนหน้านางพอดี เปล่งประกายสีส้มออกมาชั้นหนึ่ง ทำให้ใบหน้าด้านข้างของนางดูเหมือนเคลือบทองไว้ งดงามอย่างมาก

เสิ่นเชี่ยวมองไปมองมา รู้สึกว่าตนเองเคลิ้มไปหน่อยๆ ไม่ส่งเสียงอะไรออกมาพักหนึ่ง แต่มองนางอยู่เช่นนี้

จนฟู่จาวหนิงเงยหน้ามองเข้ามา สบเข้ากับสายตาของนางพอดี

"ตื่นแล้วหรือ?"

นางจัดการเก็บของใส่ไปในกล่องยาที่อยู่ข้างๆ ตนเอง

รายงานการตรวจสอบเลห่านี้ให้คนอื่นเห็นไม่ได้ พวกสัญลักษณ์ด้านาบนสำหรับคนอื่นแล้วคงดูแปลกประหลาดมาก

นางลุกขึ้นยืน เดินเข้ามา

"ตอนนี้มีตรงไหนที่ไม่สบายไหม?" นางถาม

เสิ่นเชี่ยวมองนางเดินเข้ามา กระพริบตาปริบๆ ยื่นมือมาลูบใบหน้าตนเอง ถามนางเสียงแผ่วเบา "แม่นางจาวหนิง ข้ารู้ว่าเพราะอะไรถึงรู้สึกคุ้นเคยกับท่านแล้ว น่าจะเพราะท่านหน้าตาคล้ายๆ ข้ากับสามีกระมัง"

ฟู่จาวหนิงถามขึ้นตรงๆ

เพราะสมองของสามีภรรยาคู่นี้เหมือนจะสับสนอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังปนเปแยกกันต่างหาก จุดที่สับสนก็แตกต่างกัน

พอได้ยินนางถามเรื่องนี้ สีหน้าเสิ่นเชี่ยวก็ห่อเหี่ยวลงมาหน่อยๆ นางถอนหายใจ

"อย่างไม่ปิดบังเลย เพราะสามีของข้าสกุลฟู่ และมาจากแคว้นเจา"

"ที่แท้ก็รู้ตัวตนฐานะของเขาอยู่นี่?"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตนเองก็สกุลฟู่ แล้วเหตุใดจึงเอ่ยขึ้นมาไม่ได้?"

"เพราะพวกเราได้รับความลำบากมามาก ผ่านเรื่องน่ากลัวถึงหนีรอดออกมาได้ ตอนนั้นสามีข้ารับการทรมานสารพัด ถูกทรมานจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ตอนนั้นก้ฝันร้ายอยู่บ่อยครั้ง พวกเราไปหาหมอ มีหมอคนหนึ่งให้วิธีการกับพวกเรามา"

เสิ่นเชี่ยวสายตาดูว่างเปล่า คิดถึงเรื่องในอดีต

เสี่ยวชิ่นเข้ามาส่งน้ำชาให้ฟู่จาวหนิงพอดี ฟู่จาวหนิงจึงบอกเสียงต่ำให้ไปเรียกเสิ่นเสวียนกับเซียวหลันยวนมา