อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1163

เซียวหลันยวนคิดถึงสีหน้าฟู่จาวหนิงตอนที่พูดถึงเรื่องนี้ จู่ๆ ก็อยากหัวเราะขึ้นมา

ไม่รู้เพราะอะไร เขารู้สึกว่าปฏิกิริยาของฟู่จาวหนิงดูน่ารักดี

เพราะเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ ของนางจุดนั้น ตอนที่เขาได้ยินนางพูดก็จับได้หน่อยๆ แล้ว

อย่างเช่นว่า หลังจากที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดินออกไห ก็ยังให้เหอเซี่ยนอันมองเห็นข้อมือของนาง

ทั้งสองคนถูกเหอเซี่ยนอันตบไปที่มือ แต่ปฏิกิริยาของทั้งสองคนนั้นแตกต่างกันอย่างชัดเจน

เช่นนี้ทำให้เหอเซี่ยนอันยิ่งรู้สึกไม่ดีกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"เพราะว่าฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็เป็นคนที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นชอบซุบซิบนินทาเหมือนกัน อย่างการรังสรรค์โชคที่ลือกันขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น กระทั่งพระพี่นางก็ยังอยากให้นางมาลูบขาเหอเซี่ยนอัน ใช้วิธีนี้เพื่ออวยพรให้กับเหอเซี่ยนอันเลย แต่จาวหนิงกลับพูดผ่านๆ เรื่องนี้ไปแค่ประโยคเดียว ท่านไม่คิดว่ามันแปลกหรือ?"

เขาพูดกับเสิ่นเสวียน

เสิ่นเสวียนเลิกคิ้ว หัวเราะขึ้นมา

"เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ"

"ท่านลุง เช่นนั้นข้าไปหาจาวหนิงนะ"

"ไปเถอะ"

เสิ่นเสวียนมองเซียวหลันยวนออกไป ปิดประตูให้เขา เอนหลังพิงเก้าอี้

เขาก้มหน้าลงมองหนังสือเล่มหนึ่งบนโต๊ะ หยิบกระดาษอื่นมาวางคลุมไว้

หนังสือเล่มนั้น อันที่จริงคือจะมอบให้กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

แต่ว่าการแสดงออกขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นครั้งนี้ ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาด เมื่อครู่ตอนที่ได้ยินคำพูดของเซียวหลันยวน ก็ถือว่าเป็นการพิสูจน์จุดแปลกประหลาดนั้นในใจเขาแล้ว

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังต้องคอยตรวจสอบต่อไปจริงๆ

เพราะแผนการรักษาที่ฟู่จาวหนิงเขียน เขียนไว้ว่าที่ขามีแมลงพิษบางอย่างมุดเข้าไป จนพิษทำให้เส้นประสาทที่ขาชา ยิ่งไปกว่านั้นแมลงพิษยังคอยแหวกว่ายอยู่ในร่องกระดูกและเส้นประสาท จนทำให้เกิดความเจ็บปวดที่รุนแรง

"ทำไมจึงมีแมลงพิษมุดเข้าไปในขาได้กัน?" เซียวหลันยวนถาม

ฟู่จาวหนิงเขียนพลางตอบกลับมา "ข้าลองถามเขาอย่างละเอียดแล้ว เหอเซี่ยนอันก่อนที่จะป่วยใหญ่ไม่ได้เป็นอะไร พวกเขาทั้งบ้านล้วนจำกันได้ว่าไม่ได้กินอะไรผิดแผกผิดปกติ ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นหลังจากขึ้นเขาครั้งนั้น"

"เหอเซี่ยนอันนึกรายละเอียดก่อนที่จะป่วยหลังจากขึ้นภูเขาออกมา บอกว่าตอนนั้นเขาล้มลงไปบนบึงโคลนแห่งหนึ่ง โชคดีที่ยืนอยู่ ไม่ได้ล้มลงไปทั้งตัว สองขายืนอยู่ในบ่อโคลนนั้น แล้วยังรู้สึกเจ็บจี๊ดเหมือนถูกเข็มแทงที่ขา หลังจากขึ้นมาก็รู้สึกว่าขาถลอกจนเป็นแผล มีเลือดออกด้วย"

เซียวหลันยวนเห็นนางเขียนไปด้วยพลางอธิบายกับตนเองอย่างละเอียด ก็รู้สึกฟังแล้วน่าสนใจจริงๆ

เขารู้สึกว่าพอมองนางเช่นนี้ ฟังนางวิเคราะห์ถึงอาการโรคแล้วน่าสนใจเอามากๆ

"บึงโคลนเช่นนั้นในภูเขาลึก เป็นไปได้ว่าจะมีแมลงพิษขยายพันธุ์อยู่ ช่วงขาบาดเจ็บจนเป็นแผล แมลงพิษก็เป็นไปได้มากว่าจะมุดเข้าไปในแผล หลังจากกลับมาเขาก็ล้มป่วย แต่ตอนนั้นเขาก็ไม่รู้สึกว่าหนาวนัก ตัวเองก็คิดว่าไม่น่าจะเกิดอาการตัวเย็น เพราะตอนนั้นอากาศก็ไม่หนาวเย็น ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากขึ้นมาจากบ่อโคลน เขาก็ฉีกกางเกงที่เปียกชื้นทิ้งทันทีด้วย"

คำอธิบายของเหอเซี่ยนอันคือ มันสกปรกไปแล้ว ซ้ำยังเปื้อนโคลนไม่น้อยเลย เขาจึงฉีกมันทิ้งไปเสีย ตัวจะได้เบาขึ้นมา