อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1170

"หมอเทวดาฟู่ สิ่งนี้คืออะไรหรือ?"

"ท่อนกระดูกหมูน่ะ" ฟู่จาวหนิงไม่เปลี่ยนสีหน้า

ผิงเหอกงถลึงตาอ้าปากค้าง

เขานึกไม่ถึงเลยว่ารักษาโรคจะต้องใช้กระดูกหมู "แล้วบนกระดูกนั่น..."

"เป็นยาลับที่ข้าทำขึ้นมา มีแรงดึงดูดเจ้าแมลงพิษพวกนั้นอย่างมาก"

นางกรีดขาของเหอเซียนอันออกเป็นแผล แล้วมัดกระดูกหมูชุบยาชิ้นนั้นเอาไว้ที่ข้างๆ แผล จากนั้นก็หยิบเข็มเงินออกมา เริ่มปักลงไปบนขาของเหอเซี่ยนอัน

พอแทงเข็มเหล่านี้ ก็สามารถเพิ่มการไหลเวียนของเลือด และยังกระตุ้นให้เส้นประสาทตื่นตัวด้วย

จากการปักเข็มลงไปไม่น้อยของนาง แมลงพิษที่อยู่ในขาของเหอเซี่ยนอันก็ไม่อาจอยู่นิ่งได้อีกแล้ว จะถูกบีบให้ขยับตัว

ขั้นตอนนี้เหอเซี่ยนอันต้องรู้สึกแย่มากแน่นอน

ตอนที่ชอนไช ยาบนกระดูกหมูนั่นก็จะสำแดงบทบาท แผ่กลิ่นประหลาดที่สามารถดึงดูดแมลงพิษออกมา

ผิงเหอกงกับคุณหนูรองเหอทั้งสองคนล้วนสีหน้าตึงเครียด กำหมัดแน่น จ้องมองบาดแผลแบบทั้งกลัวทั้งเครียด

ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหว

แต่พวกเขาก็เห็นฟู่จาวหนิงยังคงแทงเข็มต่อไปอย่างสงบ จึงกลั้นหายใจรอต่อไป

ในที่สุด ตำแหน่งปากแผลก็มีจุดสีแดงดำขยับขยุกขยิกขึ้นมา

ผิงเหอกงเกือบจะร้องลั่น

คุณหนูรองเหอเองก็ยกมือป้องปากแน่น

ฟู่จาวหนิงไม่ขยับ ยังคงฝังเข็มต่อ

จุดแดงดำเล็กๆ นั่นมุมออกมาด้านนอก ผ่านไปครู่หนึ่งก็มุดออกมาจริงๆ เป็นแมลงเลือดตัวขนาดไส้เดือน!

แมลงเลือดตัวนั้นมุดออกจากขาของเหอเซี่ยนอันทันที ไชเข้าไปในกระดูกหมู

"โอ๊ก!!"

คุณหนูรองเหอในที่สุดก็ทนไม่ไหว รีบหมุนตัวไปข้างๆ สำรอกใหญ่ออกมา

สีหน้าผิงเหอกงก็ซีดขาวเหมือนกระดาษ

กลัวจะเอาไปฝันร้ายอีก!

"ไม่มีแล้ว แต่เลือดของเขาอาจจะยังมีไข่แมลงอยู่ ดังนั้นถัดจากนี้ ยังต้องฉีดยาฆ่าไข่แมลงบางส่วนให้กับเขา แล้วก็ ยาทาก็จำเป็น เช่นนี้จึงจะรับประกันได้ว่าต่อให้ยังมีแมลงตัวเล็กตัวน้อยอยู่ ก็จะถูกยาฆ่าจนตายไป ถึงตอนนั้นแล้วค่อยไล่ออกมาอีกที"

"ได้ๆๆ ตามที่ท่านว่าเลย"

พอถึงตอนนี้ ผิงเหอกงก็เชื่อมั่นฟู่จาวหนิงอย่างสนิทใจแล้ว!

ท่าทีต่อฟู่จาวหนิงของเขาตอนนี้เปลี่ยนไปจนหมด ทั้งเคารพทั้งนับถือ

"นี่มันน่ากลัวมากเลย โอ๊ก!" คุณหนูรองเหอยังอาเจียนออกมาไม่หมด

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองนาง ดวงตาเปล่งประกาย

"ข้าจะขอสังเกตอีกสักครึ่งชั่วยาม ดูว่ายังมีแมลงเหลืออยู่ไหม"

"รบกวนหมอเทวดาฟู่แล้ว ลำบากท่านเสียแล้ว"

หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม ฟู่จาวหนิงก็นำเข็มออก สุดท้ายจึงพันแผลให้กับเหอเซี่ยนอัน