อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1177

ฟู่จาวหนิงล้วนรู้สึกแปลกประหลาด

เพราะอะไร? นี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาร้อนรนที่สุดหรือ?

เขารอมาหลายปีแล้ว อยากจะถามสถานการณ์ในครั้งนั้นให้ชัดเจน

"เจ้าเหนื่อยแล้ว แถมหิวอีก ไปกินข้าวแล้วพักผ่อนสักหน่อยเถอะ" เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง "ตอนนี้ถ้ายังไม่ดึงออกพวกเขาจะตายไหม?"

"ไม่หรอก เมื่อครู่ช่วยเอาไว้แล้ว..."

"ถ้าอย่างนั้นก็ฟังข้าเถอะ"

เซียวหลันยวนยื่นมามาดึงนาง "พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วค่อยดึงออกก็ได้ ไม่เช่นนั้น คืนนี้เจ้าคงไม่ได้พักแน่"

เมื่อคืนนางก็อยู่จนดึกดื่นเพื่อเตรียมตัวรักษาเหอเซี่ยนอัน ตอนนี้อดนอนต่อไม่ได้แล้ว

ใจของเสิ่นเสวียนเองก็ปล่อยวางลงมาตามคำพูดเซียวหลันยวนเช่นกัน

เขาพยักหน้า "อายวนพูดถูกต้อง เจ้าจะเหนื่อยจนเป็นลมไม่ได้ ไหนๆ ตอนนี้ก็ช่วยพวกเขากลับมาได้แล้วก็ให้พวกเขาพักผ่อนก่อนเถอะ เจ้าเองก็ต้องกินข้าวนอนพักผ่อนด้วย"

ผู้อาวุโสจี้เองก็มองเซียวหลันยวนอย่างเห็นด้วย

อ๋องเจวี้ยนทำให้เขารู้สึกเกินคาดจริงๆ ต่อหน้าศัตรูเช่นนี้ แต่กลับวางเรื่องการค้นหาความจริงหลายปีนั้นไว้ก่อน แล้วหันไปห่วงสุขภาพของจาวหนิงแทน

เขาหวั่นไหวต่อจาวหนิงแล้วกระมัง?

แต่ก็หวังว่าเรื่องในครั้งนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับสามีภรรยาคู่นี้จริงๆ ไม่เช่นนั้นระหว่างเขากบจาวหนิง คงได้ยุ่งยากขึ้นเป็นแน่

ผู้อาวุโสจี้ถอนหายใจในใจเบาๆ

ฟู่จาวหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ว่านางก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าหลังจากดึงเจ้าของสองชิ้นนั่นออกมาแล้วจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ยังไม่แตะต้องพวกเขาก็น่าจะดีกว่า

"พวกเขาอีกเดี๋ยวก็จะฟื้นแล้ว"

"ข้าจะคอยดูที่นี่ให้ ข้าจะพูดคุยกับพวกเขา" เสิ่นเสวียนบอก

"ท่านลุงอยู่ที่นี่ พวกเราไปกินข้าวกัน"

"อย่างนั้นก็ได้"

ฟู่จาวหนิงกำชับอีกไม่กี่คำ หลังจากล้างมือก็ออกไปกับเซียวหลันยวน

เสิ่นเสวียนอยู่ที่นี่คอยดูแลฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยว

พอเดินมาในสวน ฟู่จาวหนิงก็ยืนนิ่ง มองไปทางเซียวหลันยวน

"ท่านกังวลหรือ?"

"ทำไมถามอย่างนี้ล่ะ?"

แต่ดีที่พวกเขาแทบจะไม่แยกจากกันเลย หลังจากตื่นขึ้นมาอีกฝ่ายก็จะอยู่ข้างกาย

หลายครั้งที่ฟู่จิ้นเชินตื่นก่อน พอนางร้องเรียก เข้าก็จะขานรับขึ้นที่ข้างตัวนาง

แต่ครั้งนี้พอนางเรียก ฟู่จิ้นเชินไม่ขานตอบ แต่เสียงชายหนุ่มอีกคนหนึ่งกลับดังขึ้นมาแทน

"ตื่นแล้วหรือ? ไม่สบายตรงไหนบ้างไหม?"

เสียงนี้อบอุ่นมาก

เสิ่นเชี่ยวพยายามลุกขึ้นมานั่ง ยังดูมึนๆ อยู่ แต่หลังจากนั่งแล้วก็เห็นสามีนอนอยู่บนแคร่นิ่มข้างเตียงทันที ใจของนางจึงสงบลง รีบลงจากเตียงพุ่งไปอยู่ข้างกายเขา ยื่นนิ้วไปวัดลมหายใจยังจมูกเขาก่อน

"เขายังไม่ตาย"

เสิ่นเสวียนเห็นปฏิกิริยาของนาง จึงลอบถอนหายใจออกมา

ดูแล้วไม่ว่าอย่างไร ความรู้สึกฉันท์สามีภรรยาของน้องสาวเขากับฟู่จิ้นเชินจะลึกซึ้งมากจริงๆ

หลายปีมานี้พวกเขาคงลำบากไปมากแน่ๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่เคียงข้างกันได้จนถึงตอนนี้ การที่ไม่ยอมทิ้งอีกฝ่ายในสถานการณ์เช่นนี้ก็ถือว่าเป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกัน

สายตาของเขาตกไปอยู่บนหน้าฟู่จิ้นเชินที่ยังไม่ตื่นขึ้นมา

เป็นไปได้มาก ว่าจะเป็นความสามารถของเขา