อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1178

เสิ่นเชี่ยวมองมาทางเสิ่นเสวียน

สายตาของนางดูสับสน

"ท่านเสิ่น มีแต่คนบอกกันว่าท่านเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก แต่ว่าท่านอยู่ต้าชื่อ แล้วมีความสัมพันธ์อะไรกับอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"ความสัมพันธ์ของข้ากับอ๋องเจวี้ยนทำให้พวกท่านกังวลหรือ?" เสิ่นเสวียนถาม

"ไม่ใช่เช่นนั้น"

เรื่องนี้อันที่จริงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเท่าไร

เสิ่นเชี่ยวรู้สึกว่าเวลาตนเองมองเสิ่นเสวียน มีความรู้สึกชิดเชื้ออย่างประหลาด แต่อ๋องเจวี้ยนกับนางนั้นเป็นศัตรูกัน เพราะตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าในวังเมื่อตอนนั้นนางได้วางยาพิษใส่อ๋องเจวี้ยนหรือเปล่า

ถ้าหากนางวางยาจริง เช่นนั้นอ๋องเจวี้ยนก็น่าจะมองนางเป็นศัตรูไหม

แต่ว่านางเองก็ไม่อยากกลายเป็นศัตรูกับเสิ่นเสวียน

"ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

"ยังมึนหัวนิดหน่อย"

"ก่อนหน้านี้ทำไมจึงปวดหัวหรือ?"

เสิ่นเชี่ยวเดิมทีไม่อยากตอบ นางกับสามีมักจะปวดหัวอย่างประหลาดอยู่เสมอ และไม่รู้ว่าเพราะอะไร การกระตุ้นอย่างประหลาดทำให้พวกเขาปวดหัวฉับพลันเสมอ

"เมื่อครู่มีคนคุยเล่นกันด้านนอก" เสิ่นเชี่ยวขมวดคิ้ว คิดถึงเรื่องที่นางได้ยินก่อนหน้านี้ "น่าจะเป็นคนใช้สองคน พวกนางบอกว่าหมอเทวดาอะไรสักอย่างมาจากแคว้นเจา เดิมทีเป็นหญิงกำพร้า คอยพึ่งพาปู่มาตลอด สภาพที่บ้านก็ตกต่ำ แต่ว่าฟู่จิ้นเชินที่เป็นบิดาเดิมทีเป็นชายหนุ่มที่มีความสามารถ ควรจะมีอนาคตไกล แต่น่าจะเพราะแต่งงานกับแม่นางตระกูลหลินที่ไม่ได้รับความรัก จนทำให้ดวงชะตาย่ำแย่ลง"

เสิ่นเสวียนขมวดคิ้วขึ้นมา

"หลิวหั่ว"

หลิวหั่วที่คุ้มกันอยู่ข้างๆ เข้าใจความหมายเขาขึ้นมาทันที "ข้าจะไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้"

มีหนอนบ่อนไส้!

เดิมทีสองสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินพักอยู่ที่นี่ก็ค่อนข้างจะไกลหูไกลตา เขาเองก็ห้ามคนที่ไม่เกี่ยวข้องมาเดินเล่นที่นี่แล้วด้วย ทำไมถึงได้มีคนใช้สองคนเข้ามาพูดคุยเรื่องในอดีตของพวกเขาแบบนี้?

นี่ตั้งใจมาพูดให้พวกเขาได้ยินชัดๆ!

"ตอนนี้กินอะไรได้ไหม? มากินข้าวกันก่อนเถอะ หลังจากกินข้าวแล้วค่อยๆ พักผ่อน อ๋องเจวี้ยนก็บอกแล้วว่าพวกท่านต้องรักษาตัวให้ดี เขาไม่มีทางกลืนคำพูดตัวเองแน่"

"แต่ว่าพวกเราอยู่ที่นี่มันอันตรายจริงๆ นะ"

เสิ่นเชี่ยวปล่อยมือ นางไม่รู้ว่าตนเองทำไมจึงพูดประดยคนี้กับเสิ่นเสวียน ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่พูดในใจนางก็เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและเจ็บปวด นางรู้สึกว่าตนเองกับสามีใกล้จะวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว

หลายปีมานี้พวกเขาคอยหลบที่นั่นที่นี่ วันคืนที่ต้องคอยหลบซ่อนและหาหมออยู่ตลอด มันเหนื่อยเอามากๆ จริงๆ

"ไม่หรอก พวกเจ้าอยู่ที่นี่ก็กินข้าวนอนหลับอย่างวางใจเถอะ ดูแลสุขภาพให้ดี ไม่มีอันตรายแน่นอน ถ้ามีคนมาไล่สังหารพวกเจ้าจริงๆ พวกเราจะจัดการให้เอง"

เสิ่นเสวียนเจ็บปวดในใจ

น้องสาวมเดิมทีควรจะเป็นคุณหนูแห่งบ้านตระกูลเสิ่น แต่หลังจากหายตัวไปตั้งแต่ยังเด็ก ผ่านวันคืนแบบไหนมาบ้างกันนะ

"ข้าได้ยินสามีพูดว่า ตระกูลเสิ่นตอนนี้ก็ดูแลตัวเองแทบไม่ไหวแล้ว ท่าน ท่าน ท่านไม่เป็นไรจริงหรือ?"

ประโยคนี้ของเสิ่นเชี่ยวโพล่งออกมาจากปากอีกครั้ง

หลังจากพูดออกไปนางก็รู้สึกว่าพูดแรงไป