อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1186

"เจ้ามาหาเรื่องที่นี่ใช่ไหม!"

คนเฝ้าประตูของจวนหลิวพอได้ยินคำพูดฟู่จาวหนิงก็หน้าเปลี่ยนสีทันที

รู้ทั้งรู้ว่าคุณชายบ้านพวกเขาแทบจะไม่มีลมหายใจอยู่แล้ว นี่ยังมาบอกว่าตนเองเป็นหมออีก

ขนาดหมอยังถอนใจส่ายหัวให้พวกเราเตรียมพิธีหลังจากนี้ และเดินออกไปแล้ว

"คุณชาย..."

ตอนนี้เอง ฟู่จาวหนิงก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังลอดมารางๆ จากด้านใน

นายท่านหลิวคนนี้เพิ่งจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นมา ยังไม่ทันได้ย้ายบ้านใหม่ บ้านตระกุลหลิวค่อนข้างเล็ก พอลมพัดมาจากทางนั้น จึงนำการเคลื่อนไหวรางๆ ส่งมาด้วย

ฟู่จาวหนิงหน้าเปลี่ยนสี ไม่หยุดเท้า บุกเข้าไปด้านในทันที

"นี่!"

คนเฝ้าประตูคิดจะห้าม แต่สืออีกับสือซานก็ดึงเขาเอาไว้

"ผิงเหอกงจะมาถึงเดี๋ยวนี้แล้ว!"

พูดจบพวกเขาเองก็รีบสาวเท้าตามฟู่จาวหนิงเข้าไป

พระชายาของพวกเขาจะช่วยคน พวกเขาต้องคอยคุ้มกันแน่นอน ช่วยเปิดทางให้

พวกคนใช้ที่จะเข้ามาขวางฟู่จาวหนิง ล้วนถูกสืออีสือซานผลักออกไป ฟู่จาวหนิงพุ่งตามเสียงเข้าไป

ผิงเหอกงตอนนี้เพิ่งควบม้ามาถึง หายใจหอบหนัก เขาไล่ตามมาจนแทบหายใจหายคอไม่ทัน

คิดไม่ถึงว่าทักษะขี่ม้าของหมอเทวดาฟู่จะร้ายกาจขนาดนี้!

"อย่า อย่าขวางนาง! หมอ หมอเทวดา นางเป็นหมอเทวดาที่มารักษาขาลูกชายข้า!"

เขารีบตามเข้าไป

"ลูกของข้า เจ้าทำไมถึงให้พ่อที่ผมหงอกมาส่งคนผมดำอย่างเจ้าด้วย ย่าของเจ้ายังไม่ทันกลับมาเลย เจ้ายังไม่ได้เจอนางแล้วจะมาหมดลมได้อย่างไรกัน..."

ฟู่จาวหนิงมาถึงเรือนของหลิวเกาไหลก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญ ใจดิ่งวูบลงทันที

หรือว่านางจะช้าไปก้าวหนึ่ง?

แต่เท้าของนางก็ไม่หยุด รีบตรงเข้าไป

ความสนใจคนทั้งหมดอยู่บนตัวหลิวเกาหลิน ไม่มีใครสังเกตเห็นนาง

ฟู่จาวหนิงผลักชายที่ร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างเตียงออก วางกล่องยาแล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว หยิบขวดยาเล็กใบหนึ่งเปิดออก เทลูกกลอนคุ้มครองหัวใจเม็ดหนึ่งออกมา

นางบีบแก้มเด็กชายที่นอนอยู่บนเตียง จะยัดยาเข้าไป

นิ้วกดลงไปบนคอ พอเห็นเขากลืนคอ ยาลูกกลอนนั้นก็ถูกกลืนลงไป

ปล้นอะไรกัน?

ตอนนี้เขาเพิ่งจะมองเห็นว่าคนที่เข้ามาคือใคร

เป็นแม่นางหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง กับชายหนุ่มสูงใหญ่ดุดันอีกสองคน

แต่พวกเขามาปล้นอะไรล่ะ?

แม่นางคนนั้นแทงเข็มลงไปบนหน้าอกลูกชายของเขา!

นายท่านหลิวร้องขึ้นมาอีกครั้ง "พวกเจ้ากล้าทำร้ายลูกข้า..."

เสียงหยุดลงกะทันหันอีกครั้ง

ไม่ใช่สิ เกาหลินตายแล้ว จะมาพูดเรื่องทำร้ายอีกทำไม...

นายท่านหลิวสมองมึนไปหมดแล้ว

ผิงเหอกงตอนนี้จึงเข้ามา

"นายท่านหลิว"

"ผิง ผิงเหอกง?"